Klaas
In het dagverblijf waar mijn zusje naar toe ging, kreeg zij een vriendje. Dat is heel bijzonder voor een autist, een vriendje. Mijn zusje wilde ook eigenlijk geen vriendje, maar Klaas pakte haar hand en sleepte haar overal mee naar toe. Dus ze moest wel. Toen mijn moeder S een keer kwam ophalen, zei Klaas tegen haar: "Dag mevrouw, ik ben Klaas. En ik ben het vriendje van S. Zal ik binnenkort een keer bij jullie komen spelen?" Klaas had wel het syndroom van Down, maar zijn taalgebruik verraadde dat niet. Hij sprak heel keurig. Dus Klaas kwam bij ons spelen. En ik moest van mijn moeder broodjes met hem gaan halen bij de bakker. "Wil je ook een puddingbroodje Klaas", vroeg ik aan hem. "Nee, dat is aan mij niet besteed, ik prefereer een krentenbol". De mensen die bij de bakker stonden te wachten, begonnen allemaal te grinniken. Het was ook wel bijzonder, zo'n gehandicapt jongetje met een keurige woordkeuze.Een paar maanden later kwam Klaas weer bij mijn zusje spelen. L een goede vriend van mij kwam langs. "Bent u tandarts", vroeg Klaas aan L. "Nee hoezo?" "U lijkt mij echt een tandartstype", was zijn logische antwoord. L was eigenlijk een beetje bang voor gehandicapten. Zelfs voor mijn zusje, maar omdat hij daar eerlijk over was, vond ik het niet zo erg. Hij was wel altijd lief tegen haar. Na het gesprek met Klaas, zei L: "Wat een leuk Mongooltje. Je denkt altijd dat je niet met die mensen kan praten, maar ze kunnen dus best grappig zijn". En dat is ook zo.
Ooit werd Klaas door de politie thuis gebracht. Hij fietste met zijn driewieler over de vluchtstrook van de snelweg en dat was natuurlijk niet zo'n goede actie. Zijn moeder zei geschokt: "Klaas, dat mag toch niet. Je mag toch niet onze wijk uit". Hij antwoordde: "Maar ik was op weg naar oma, die is toch ziek?" "Ja, maar je mag niet met je fiets op de snelweg, daar mag je alleen met auto's rijden". "Goed, dan neem ik de volgende keer jouw auto mee".
Ook werd Klaas een keer op straat uitgescholden door oudere jongens. Zijn zus was erbij en wilde voor hem opkomen. "Laat maar", zei hij. "Dat zijn gewoon hele domme mensen". En ook dat was waar.
Klaas komt niet meer bij ons langs. Klaas kreeg serieuze hartproblemen en is nu aan huis gebonden. Dat is een probleem waar veel mensen met het syndroom van Down mee kampen, een zwak hart. Nog een keer is mijn moeder met S bij hem langs geweest. Maar Klaas was zo opgewonden dat mijn zusje er was, dat hij daarna meteen naar het ziekenhuis moest. En mijn zusje, die heel gevoelig is, kreeg weer thuisgekomen een epileptische aanval. Dus besloten de ouders dat het beter was, dat ze elkaar niet meer zouden zien. Of dat een goede beslissing was, dat weet ik niet. Ik weet wel dat mijn zusje nooit meer een vriendje heeft gehad. Ten minste, niet meer eentje zoals Klaas.
Al zes reacties
Trackback link: http://desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=181
