Sara Cohen
De moeder van Sara, Carolina was zwanger van haar derde kind toen haar man Joseph naar Westerbork moest. Omdat Carolina zwanger was mocht zij en Sara's broertje Louis en zusje Malka van de Duitsers thuisblijven om de geboorte van Sara af te wachten. Sara's vader mocht niet bij de bevalling zijn.Op 8 februari 1944 moesten Carolina en haar drie kinderen Louis (5), Malka (3) en de pasgeboren Sara alsnog naar Westerbork. Lang zouden ze daar niet blijven. Waarschijnlijk gingen ze linea recta naar Auschwitz waar de jonge moeder en haar kinderen op 11 februari overleden.
Ik heb Sara en haar familie niet gekend. Ik weet niet wat er zich precies heeft afgespeeld in haar korte leven. Wat ik weet, heb ik gelezen op het digitaal monument. * KLIK *
Over het digitaal monument heb ik al vaker geschreven. * KLIK *
Ik heb er al tig malen rondgeklickt. Op zoek naar namen, steden, straten of gewoon maar willekeurig gelezen over mensen die ik nooit gekend heb. De foto's gekeken van kinderen die nooit volwassenen zijn geworden. Omdat ik niet wil dat ze vergeten worden.
Mijn familie kent haar eigen verhalen. Ook hun namen staan op het digitaal monument. * KLIK *
En daarom doet het ontzettende pijn als mensen grappen maken over de oorlog. Als mensen proberen te scoren met andermans leed. Mijn leed. Omdat ik er nog dagelijks aan herinnerd word.
Vandaag probeerde ik dat iemand uit te leggen. Iemand die zich afvroeg waarom hij/zij in hemelsnaam morgen twee minuten stil zou moeten zijn. Ik zocht naar een voorbeeld van hoe gruwelijk een oorlog kan zijn en vond Sara.
Sara was pas 9 maanden oud. Zij kon nog niet praten noch lopen. Zij had nog nooit iemand pijn gedaan of iemand gekwetst. Haar leven was pas net begonnen.
Op het digitaal monument staat bij de familie van Sara de volgende mededeling:
Van een of meer mensen in het gezin van dit gezin hebben wij niet kunnen vaststellen of zij de oorlog al dan niet overleefd hebben. Hun naam is niet teruggevonden op lijsten van overlevenden, maar wij hebben hen ook niet met zekerheid kunnen terugvinden in In Memoriam. Zij zijn in het monument als 'overlevend' aangeduid en hun naam is niet vermeld.
Hoe moeilijk is het om twee minuten per jaar je mond te moeten houden? Om in die twee minuten even stil te staan bij het leed dat is aangericht. Respect op te brengen voor diegene die zijn of haar hele familie heeft verloren? Bij diegene die niemand meer heeft die stil voor hem of haar is? Bij een negen maanden oude baby zoals Sara of alle andere baby's die niet om wie ze zijn werden en worden vermoord, maar doordat andere mensen haten.
Wat is nou twee minuten?
Al zestien reacties
Trackback link: http://desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=1179
