'Men kan beter een drank delen die eenzaamheid heet dan alleen drinken.'

Billy Joel

wir haben es nicht gewusst

Kardinaal Simonis,

'Wir haben es nicht gewusst', zei u gisteren en meteen daar achteraan gaf u aan te beseffen dat dit een 'zeer beladen uitspraak' is, die 'wel waar' is. De uitdrukking werd na de Tweede Wereldoorlog veelvuldig gebruikt door Duitsers die beweerden niet op de hoogte te zijn geweest van de Holocaust.
Hoe kan u die woorden in uw mond nemen?
'Wir haben es nicht gewusst', werd wel gezegd, maar kom op zeg. Joden werden op straat doodgeschoten, in elkaar geslagen en in veewagens gestopt. Iedereen kon dat zien. Gelooft u echt dat de Duitsers niet wisten dat ze niet naar vakantiekampen werden gestuurd?
Of refereert u met deze uitspraak nog even haarfijn naar de rol van het vaticaan tijdens de oorlog? Het vaticaan dat om haar eigen hachje te redden tijdens de oorlog niets heeft gedaan, nooit wat heeft gezegd en zelfs na de oorlog de moeite niet heeft genomen om de misdaden te veroordelen.

Hoe stom bent u om juist die woorden in uw mond te nemen?
Al denk ik eigenlijk niet dat u stom bent. Ik denk dat u stom speelt. Sterker nog, ik weet het zeker.
Voordat al het misbruik door katholieke priesters daadwerkelijk in de pers naar buiten kwam, hoorde ik al continu verhalen over het misbruik door priesters. Bij mij thuis werden er zelfs misplaatste grappen over gemaakt.
Toevallig had ik het er met vrienden laatst over. Stuk voor stuk kon iedereen zich een annekdote herinneren waaruit bleek dat ze dit allang wisten. Al voordat het 'officieel' in de kranten stond.

Hoe kan het dan, dat u het niet wist?
Dat geloof ik dus niet. Echt niet.
Ik geloof niet in u en uw geloof. Sterker nog. Ik weet niet of ik u dom of slecht moet vinden.

Wir haben es nicht gewusst.
Laat me niet lachen.
Heb uw naasten lief.
My ass.

Ik geloof niet in een god op een wolk met een grijze baard. Ik geloof wel in een god die in onszelf zit en dat iedereen zijn best moet doen een goed mens te zijn, andere mensen zo min mogelijk pijn te doen en de liefde die in je zit moet delen. Zodat je, als het echt afgelopen is, met een geruste blik op je leven kan terugkijken.

De hemel waar ik in geloof, daar draag je bepaalde dingen altijd met je mee. Biechten helpt niet. Afkopen evenmin.
Ik kan me niet voorstellen dat er in de hemel waar ik in geloof plek is voor u en uw kameraden.

Hoogachtend,
Kaat

Bij deze

Het was zondag en ik ging boodschappen doen bij de Albert Heijn. Dat is niet handig. Op zondag boodschappen doen bij de Albert Heijn, al is het natuurlijk wél handig dat je boodschappen kunt doen op zondag bij de Albert Heijn, maar dit terzijde, er wordt hier tenslotte geen reclame gemaakt.
Op zondag zijn de rijen voor de kassa megalang. Ik overdrijf niet hoor, soms begint de rij al halverwege de supermarkt. En als je heel erg pech hebt, begint de rij al bij de wijn of bij het brood achterin. Overigens vind ik het het minst erg om in de rij te staan bij de tijdschriften. Dan valt er nog wat te lezen. Maar dit is wederom een terzijde.

"Dat is dan achttien euro en zevenenveertig cent", zei het kassameisje.
Ik had mijn pinpas allang door de sleuf gehaald en was mijn boodschappen al in mijn boodschappentas aan het stoppen. Hoefde alleen nog maar op 'ja' te drukken en deed dat ook.
'Piep', hoorde ik het kassa apparaat doen. Maar dat negeerde ik maar een beetje. Ik ging gewoon verder met boodschappen inpakken.
"Eh... mevrouw", zei het kassameisje. "Betaling niet geaccepteerd".
"Dat kan niet hoor", antwoordde ik rustig omdat ik er absoluut van was overtuigd dat ik genoeg saldo op mijn rekening had staan.
"Toch is het zo", zei het meisje. "Maar dan proberen we het toch nog een keer".
"Ik heb het ook wel cash hoor, maar ik weet zeker dat ik genoeg saldo heb", zei ik terwijl ik mijn pinpas weer door de sleuf haalde.
Het meisje knikte begripvol naar me, maar ergens had ik het gevoel dat ze me niet geloofde.
'Piep', deed het apparaat weer.
"Sorry", zei het meisje terwijl ze met een blik vol medelijden aan keek.
'Zucht, steun en kreun', deden de mensen achter me in de rij.
En hoewel ik 100 procent zeker wist dat er met mijn saldo niets mis was, begon ik nu toch echt rood te worden. Stotterend zei ik: "Okay, hier heb je twintig euro. Maar ik begrijp hier echt niets van".
'Zucht', hoorde ik wederom achter me.
Ik wilde bijna het kassameisje en de rij achter me vertellen hoeveel saldo ik nog op mijn rekening had staan. Maar dat liet ik maar achterwege.

Toen ik naar huis fietste, probeerde ik te pinnen bij de Rabobank.
'Uw pas is gedeactiveerd. Neem contact op met uw bank', zei de pinautomaat.
Eigenwijs als ik ben, waagde ik toch nog een poging met internetbankieren. Maar ook de random reader vertelde dat ik niet kon inloggen en dat ik mijn bank moest benaderen.
Dus dat deed ik de volgende dag. Het was tenslotte zondag en de Rabobank is nog niet zo handig als de Albert Heijn.

's Avonds werd ik pas teruggebeld.
"U bent geskimd", zei de Rabobankmevrouw. "Dus we hebben u preventief geblokkeerd".
"Ah", zei ik. "Vandaar dat mijn pas het opeens nergens meer deed".

Ik bleek in de Vero Moda in de Kalverstraat op 14 februari geskimd te zijn. Hoe romantisch.
De Rabobankmevrouw gaf me nog wel een compliment want ik had mijn pincode goed afgeschermd en daarom was er niets van mijn rekening afgehaald. Dat was tenminste iets. Je pas wordt geblokkeerd omdat wat ongedierte je rekening heeft geprobeerd te plunderen, maar hé, goed afgeschermd pinnen daar ben ik dus megagoed in. Dat men het even weet.
Weer iets om op mijn cv te zetten.

Maar goed. Even voor het kassameisje en de rij achter me bij de Albert Heijn afgelopen zondag. Ik had dus WEL genoeg saldo. Ik kon hier dus HEUS niets aan doen. Ik was een slachtoffer. Een heus slachtoffer. Maar wel een die heel goed afgeschermd kan pinnen. Dat men het even weet.

En de volgende keer dat ik zelf in de rij sta en er is iemand voor me die niet kan pinnen, dan beloof ik plechtig zelf ook niet meer te zuchten. Bij deze.

In Control

Het was 1994 en mijn vriendinnen en ik vierden gezamenlijk Sinterklaas. We hadden lootjes getrokken en er was al weken gespeculeerd wie wie zou 'hebben'.
Aan de krakkemikkige tafel in de gemeenschappelijke kamer van het studentenhuis waar een van mijn vriendinnen woonde, hadden we kaasfondue gegeten.
Hoewel iedereen nog vol zat van het eten, werd de tafel volgeladen met pepernoten, marsepein, schuimpjes en borstplaatjes.
Iedereen was druk, dit was het tweede jaar dat we samen Sinterklaas vierden en dit jaar kenden we elkaar natuurlijk veel beter dan het jaar ervoor.
Ik had L's lootje getrokken en echt mijn best gedaan. Helaas ben ik geen creatieve knutselkampioen, maar voor wat ik kán maken, had ik mezelf overtroffen. Bovendien had ik een lang, grappig en bovendien complimenteus gedicht gemaakt.
In mijn herinnering was ik als eerste aan de beurt. Het handschrift dat op de enveloppe stond geschreven had ik niet herkend. Nieuwsgierig trok ik mijn gedicht eruit. Ik keek de kamer rond en zag dat een van de meisjes van kleur verschoot. Zij moest het zijn geweest.
Ik nam het gedicht in mijn handen en droeg het voor.

Soms ben ik net een vent. Of erger. Ik kan namelijk geen twee dingen tegelijk, laat staan vier. Voorlezen, écht begrijpen wat er staat, naar opmerkingen luisteren en leuke counterjokes maken bijvoorbeeld. En dus liet ik nummer twee van dat écht begrijpen maar achterwege. Tenslotte moest ik me concentreren op de andere drie bezigheden.
Ik had wel door dat het epistel over eten en drinken ging en iets met mate of zo, maar echt doordringen deed het nog niet. Toen ik klaar was met mijn voordracht, kuste ik de dader dan ook enthousiast en bedankte haar voor de surprise, het cadeau en het gedicht.

En pas halverwege de avond, toen we even een plaspauze hadden, las ik de woorden nog eens rustig over. Pas toen begon de intentie van haar woorden een beetje door te dringen.
De dader had mij het afgelopen jaar goed geobserveerd. Maar alleen onder het eten of in de kroeg. Ik hou van drinken en eten moet je weten. Als iets lekker is, dan eet ik het ook op. Als ik gezellig drankjes aan het drinken ben, dan sla ik niet het derde glas af omdat ik aan mijn lijn moet denken. Ik sla alleen een drankje af als ik merk dat ik er tipsy van word. Omdat ik er niet zo van houd, de controle over mezelf finaal kwijt te raken. Ik zou nooit zo veel eten dat ik er maagpijn van krijg. Wat dat betreft ben ik de Wilders van mijn buik: 'Vol is vol'. Maar nadenken over mijn gewicht terwijl ik (lekker) eet, dat doe ik dus niet. En daarom ben ik geen size 0, maar schommel ik tussen maat 36 en 38. Soms een kilo of wat te veel, soms prima op gewicht. Jojo is my middle name.
Zoals ik al schreef, had de schrijfster van het gedicht mijn eetgedrag goed in de gaten gehouden. Ze wist nog precies hoeveel drankjes ik waar genuttigd had en dat ik toen en toen toen nog een tweede portie had genomen. Ik at altijd mijn buikje rond en rond zou ik ooit worden.
De rest van de avond heb ik geen pepernoot meer aangeraakt. Het heeft zeker nog minstens tien ontmoetingen met haar geduurd totdat ik weer gewoon in haar bijzijn durfde te eten of te drinken. En nog steeds let ik er altijd op dat ik niet naast haar aan tafel ga zitten, als we elkaar weer zien.

Het is 2010 en vriendin L, ja die van het lootje, laat me foto's zien van de schrijfster van het gedicht. Ik zie de schrijfster bijna nooit meer. Zo gaat dat met vriendinnen. Sommige houd je makkelijk de rest van je leven en anderen raak je net zo makkelijk zo weer kwijt.
Ik kijk naar de foto's en schrik. Haar donkere ogen staan in holle kassen en haar sleutelbenen en ribben steken zelfs door haar truitje heen uit. Ze houdt een klein kindje op haar arm, maar lijkt elk moment te kunnen bezwijken. Ze lacht, maar haar ogen lachen niet mee. Het is niet echt. Het is het plaatje dat ze in haar hoofd had en dat werkelijkheid moest worden. En nu de werkelijkheid daar is, lijkt ze er niet van kunnen te genieten.

Als ik naar de foto's kijk, dringt haar gedicht uit 1994 pas écht goed door. Dit is het resultaat van je volwassen leven lang calorieën tellen. Dit is het resultaat van altijd in control blijven. Het resultaat van niet leven, maar plannen.

Ik had niet het probleem, zij had het.