"Gevoel voor humor begint bij gevoel voor verdriet."

Toon Hermans

Cheryl Morero en het gennasium

"Hoi, ik ben Els. Ben je hier al vaker geweest?"
Ik schud haar hand. Haar is type Cheryl Morero ontmoet Victaria Koblenko. Zeer blond, heel Amsterdams, doch een beetje 'apart' en een bitcherige uitstraling.
"Ja ik was hier voor de zomerstop elke week", antwoord ik en ik zeg mijn naam.
"Veel buitenlandse kindjes zeker", vraagt ze aan me.

We staan in de kantine van het buurtcentrum waar we beiden bijles komen geven. Omdat het de eerste keer na de vakantie is, moesten we beneden verzamelen voordat we naar het klaslokaal toegaan, omdat de projectleider de nieuwe mensen het een en ander moet uitleggen.

"Ook wel wat autochtone kinderen", zeg ik.
Ze kijkt me aan of ze het in Keulen hoort donderen. "Autochtone kinderen? Kinderen die al auto kunnen rijden", vraagt ze en ik heb het idee dat ze me in de zeik zit te nemen.

De projectleider komt binnen en begroet me enthousiast. Hij stelt zich voor aan de nieuwe mensen en legt uit wat de bedoeling is.
"Na de vakantie zijn ze nog niet zo gemotiveerd", vertelt hij. "Het kan zijn dat er nog bijna geen kinderen zijn".

Dat blijkt ook zo te zijn. Als we het klaslokaal een paar minuten later binnenkomen, merken we op dat er maar vier kinderen zitten en dat terwijl we met vijf begeleiders zijn.
"Misschien komen er zo nog wat kinderen", zegt de projectleider toch wel wat teleurgesteld. "Soms zijn ze er wat later".
Een jongen die ook vaker is geweest, zegt dat hij wel even wacht.
Het meisje dat ik voor de vakantie vaak begeleidde, komt blij naar me toelopen en vraagt of ik haar weer wil helpen. Dat wil ik natuurlijk wel.

We gaan aan een tafeltje zitten en ze slaat haar boeken open.
Rekenen vindt ze niet zo leuk en daarom stel ik voor om daar mee te beginnen.
Els zit achter me met een lief, klein meisje.
'Mijn' meisje buigt zich over de sommen en ondertussen luister ik naar de anderen.

"Zullen we beginnen met synoniemen", vraagt het lieve kleine meisje aan Els.
"Meid, ik vind alles prima", hoor ik Els zeggen met haar onvervalste Amsterdams accent.
Ik vraag me na de opmerking over autochtonen af of ze uberhaupt wel weet wat synoniemen zijn of dat die opmerking een vorm van humor is.

"57", zegt mijn meisje.
Ik kijk naar haar som en zeg: "Bijna, het is 56. Maar ik vind het heel knap, want het is een moeilijke som. Doe deze nog maar even".
Ingespannen hangt ze boven de som. Haar potlood bungelt in haar vingers.

"Op audiëntie", zegt het meisje achter me. "Wat is dat?"
"Dat je bij de koningin op visite mag komen", antwoordt Els.
'Bijna goed', denk ik. 'Maar laat maar'.
"En een etablissement", vraagt het meisje.
"Dat is wat achter een winkelruit zit. Je weet wel, waar ze de kleren in laten zien, op de poppen en zo".
Ik draai me om en zie het lieve kleine meisje knikken. Even twijfel ik, maar dan zeg ik het toch maar. Het is immers niet de bedoeling dat de kinderen verkeerde dingen leren.
"Eh... mag ik wat zeggen", vraag ik aan Els.
"Natuurlijk meid", roept Els.
"Een etablissement is geen winkelruit. Je verwart het woord met een etalage. Een etablissement is een restaurant of een kroeg".
Even kijkt Els me aan en is ze stil. Dan schudt ze met haar hoofd en zegt: "Ach jij weet het zeker beter. Jij hebt zeker op het gennasium gezeten".
"Nee hoor", antwoord ik en ik voel me nog aangevallen ook. "Wel op het VWO, niet op het gymnasium. Maar dat doet er toch niet toe. Een etablissement is gewoon geen etalage".
"Hé", roept Els terwijl ze zich omdraait naar de jongen die nog aan het wachten is. "Jij daar. Weet jij wat een etablissement is?"
"Dat is een restaurant", zegt de jongen.

'Told you so', denk ik maar zeg maar niets.
"Is deze som 28", vraagt mijn meisje.
Ik reken de som na en zeg blij: "Heel goed. Nou deze nog en dan gaan we synoniemen doen".

"Nou dan ga ik maar", hoor ik Els schreeuwen. "Ik dacht hier goed te doen, maar als ik niet nodig ben dan ga ik hier mijn tijd niet zitten verdoen voor een halve kip en een varkenskop".
Ik kijk stiekem achterom. De wachtende jongen staat ook bij het tafeltje met de projectleider en haalt zijn schouders op en geeft een knipoog naar mij.
"Maar Naima wil liever dat Rob haar helpt", zegt de projectleider. "Misschien kunt u beter bij een ander project gaan helpen".
"Jullie bekijken het maar met je stichting. Denk je te kunnen helpen, gaat dit verwende mormel zeuren. Alsof die ooit naar het gennasium gaat".
"Dat ben ik wel van plan, anders zit ik hier niet", zegt Naima scherp.

"Wat is er allemaal aan de hand", vraagt mijn meisje aan me.
"Cheryl Morero gaat naar huis", zeg ik.
"Cheryl wie?"
"Iemand die er niet toe doet. Meteen weer vergeten deze informatie. We gaan synoniemen doen. Weet je nog wat een etablissement is?"
"Haha', lacht mijn meisje. "Natuurlijk weet ik dat. Een restaurant of een café. Ik ga ook naar het gennasium".

dag lieve A

1979
M en ik zijn kleuters en hebben een nieuw spelletje uitgevonden. Bij de skihut waar onze ouders lunchen staat een grote schuur met een schuin dak. Dat dak fungeert heel goed als glijbaan. Door de sneeuw klauteren we omhoog en glijden we naar beneden. Keer op keer. En elke keer is weer even leuk. Mijn moeder vindt het minder leuk, blijkt later. Ik heb namelijk een nieuw skipakje aan. Een wit skipakje. Niet zo'n handige kleur om mee van daken van schuren af te glijden.
"Je bibs is helemaal zwart", roept mijn moeder.
"Dan had je ook maar een zwart skipak voor haar moeten kopen", zegt A, de goede vriend van mijn ouders en de vader van mijn vriendje M. "Het is een kleuter geen paspop".

1985
Er is een skiwedstrijd voor alle skiklassen in het wintersportdorp waar we zijn. M en ik doen ook mee. We moeten een slalomparcours afleggen. De streber in mij wil graag winnen van mijn vriendjes. Alle ouders staan langs de kant, maar de mijne zijn er nog niet.
Ik start als eerste en ski als een bezetene naar beneden. 'Die bocht moet ik zo strak kunnen skieën', bedenk ik me.
Dat blijk niet te kunnen. Ik glij uit, verlies mijn evenwicht en mijn ene been gaat naar links en het andere naar rechts. Mijn linkerbeen ligt er een beetje raar bij en voor de zekerheid belt het hoofd van de skischool een banaan en ambulance.
"Waar zijn mijn ouders", gil ik tegen A. "Ik wil mijn ouders".
"Die komen zo", antwoordt A rustig. "En ik ga nu met je mee naar het ziekenhuis. Rustig maar. Alles komt goed".
Hij pakt mijn hand vast en kijkt me aan.
Ik geloof hem.

1988
"Waarom ga je niet mee skieën met de jongelui", zegt A tegen me.
Mijn vrienden zijn gaan skieën en ik wilde niet mee en ben bij de 'ouderen' achtergebleven.
"Ik heb kramp in mijn buik en geen zin", antwoord ik.
"Maandelijke toestanden", vraagt A.
Ik knik van ja.
"Ook niet leuk. Maar weet je K? Ooit komt er een dag dat je heel blij bent dat je ongesteld wordt. Dat kun je je nu nog niet voorstellen. Maar die dag ga je aan mij denken. Want dan zul je je herinneren dat ik dit tegen je gezegd heb".

1999
A wordt 50 en geeft een feest. Ik ben ook uitgenodigd, maar ik heb de dag na onze gezamelijke wintersportvakantie mijn been gebroken in de rollerdisco. Met de trein naar Rotterdam gaan, gaat nog al moeilijk met krukken en gips en dus regelt A dat ik wordt opgehaald door een jongen die voor hem werkt en weer wordt thuisgebracht.
Op het feest zit ik op een stoel als hij me komt halen.
"Dansen", vraagt hij.
"Grapjas", giechel ik. "Dat kan ik toch niet".
"Jawel hoor", zegt hij standvastig, tilt me op en loopt dansend met mij in zijn armen naar de dansvloer.
Ik lach en houdt zijn handen vast in de dansstand. Het is net echt alleen mijn benen doen niet mee.
"A", zeg ik. "Ik heb het je nooit verteld maar ooit zei jij me dat ik blij zou zijn als ik ongesteld zou worden. Dat is uitgekomen en ik heb aan je gedacht".
A graaft in zijn geheugen en roept dan: "Oh ja!"
We dansen verder en dan vraagt hij: "Weten je ouders dit?"
"Nee natuurlijk niet", zeg ik lachend. "Mijn vader zou een rolberoerte krijgen".

2007
"Ik heb het goede nieuws gehoord", zegt A tegen me als ik binnenkom op het diner ter ere van de verjaardag van zijn vrouw. "Het is uit met je vriend hè? Dat vertelde je moeder vandeweek".
"Ja", antwoord ik. "Maar is dat goed nieuws?"
"Absoluut", zegt hij resoluut. "Het beste nieuws van het jaar. Jij verdient het beste en dat was hij niet. Maar dat weet je zelf ook wel. Of niet?"
"Ja dat weet ik wel. Maar nu?"
"Nu ga je wachten op je prins. Op degene die het beste is. Nooit settelen voor less dan het beste meisje. Beloof je dat?"
"Dat doe ik".

2009
'Misschien is dit de laatste keer dat ik hem zie', denk ik als ik A op krukken zie binnenkomen op het huwelijk van zijn dochter. En meteen probeer ik die gedachte weer weg te drukken.
"En hoe is het met jou dame", vraagt A me.
"Goed", antwoord ik met een brok in mijn keel.
"Geniet van alles hè? Alles kan opeens anders lopen dan je dacht dat het zou doen. Maar ook alles komt goed. We kunnen alleen niet dansen vandaag".
Ik kijk naar zijn krukken en glimlach.
"Of jij moet mij kunnen tillen?"

Bij het afscheid pak ik A stevig vast en zeg heel bewust ‘tot ziens’. Nooit heb ik meer op een tot ziens gehoopt als nu.

22 augustus 2009
Ik schrijf op mijn weblog zo maar wat herinneringen aan A. De herinneringen die het eerste in mij opkomen als ik aan hem denk. Want vanaf vandaag zullen er geen nieuwe herinneringen meer bij komen. Ik zal het met de oude moeten doen.

Gisteravond ben je thuis, met al je familie om je heen, overleden.
Uiteindelijk is het sneller gegaan dan dat we dachten dat het zou gaan. 'Tot ziens', bleek niet realiseerbaar.

Lieve, mooie, grappige, gezellige, positieve, energieke, flamboyante A,
de wintersporten en familiefeesten zullen een stuk saaier zijn zonder jou.
Dolgraag had ik nog veel meer herinneringen willen maken.
Wonderen zijn niet altijd reëel.
We gaan je vreselijk missen.

het Aanzoek

"Weet je wat het is K", zegt kennis van vroeger terwijl we samen aan de bar hangen op de Parade. Ik ben hem net toevallig tegen het lijf gelopen en hij had me een drankje aangeboden.
"Nee", vraag ik hem terwijl ik me probeer te focussen op het gesprek. Het is namelijk al laat. Heel laat. En er is al best wat onnodig veel alcohol verorberd de afgelopen uren.
"Ik verdien meer dan al deze mensen aan de bar bij elkaar", gaat kennis verder.
'Hoor ik dat nou goed', vraag ik me af. Alcohol heeft op kennis van vroeger blijkbaar een opschep effect.
"Oh ja", vraag ik uit beleefdheid.
"Ja", antwoordt hij vastbesloten. "Maar weet je wat het is?"
"Nee", zeg ik en ik weet eigenlijk ook niet of ik het wil weten, maar ik zie verder even geen bekenden die me kunnen redden uit dit gesprek.
"Ik ben mijn leventje zat. Ik ben de party's, de reizen, de luxe restaurants en zo, allemaal helemaal zat". Hij pauzeert even om te checken of ik het allemaal begrepen heb.
Dat heb ik.
"En nu", vraag ik dan maar.
Hij is blij dat ik dat vraag. Want hij lacht erbij, kijkt dan sensitief recht in mijn ogen en zegt: "Ik wil gewoon een vrouw. Een vrouw en dan kinderen krijgen en verhuizen naar het Gooi waar ik vandaan kom en een labrador en een volvo en dan elk weekend naar hockey met de kids. Knus op de bank voor de openhaard en kerst met de hele familie rond de kerstboom op de foto en op zomervakantie naar een leuk familiehotelletje in de Provence".
Ik ben verbaasd door opeens zo veel oprechtheid en eerlijkheid na de portie geblaat waar het gesprek mee begon.
"Eh...", zeg ik dan ook nadat ik even stil ben geweest. "Is dit een aanzoek?"

Bagger. Vloek. Stamp. Hulde. Joehoe. Hoezee.

Vrijdag ging ik naar de kapper. Daar deed mijn pinpas gek. Die deed het namelijk niet.
"Ik ga wel even pinnen", zei ik tegen de gastvrouw die je ontvangt en afrekent.
"Tuurlijk", zei ze. "Ik zie je zo wel weer terug".

Zo is natuurlijk een relatief begrip. Meestal betekent zo binnen een minuut of tien.
Maar afgelopen vrijdag was dat niet zo.
Want de pinautomaat waar ik ging pinnen, had een technische storing en slikte mijn pinpas in.
Bugger. Vloek. Stamp. Plan de campagne.

Het plan was dat ik in allerijl naar de dichtsbijzijnde Rabobank zou fietsen.
En dat deed ik dus ook.
Om vijf voor vijf kwam ik er aan. Vijf voor vijf. Ik herhaal het nog maar eens. De Rabobank is namelijk tot vijf uur open.
Maar niet afgelopen vrijdag. Want toen gingen ze net naar huis en waren alle computers al afgesloten.
Bagger. Vloek. Stamp. En nu?

"Nu kunt u ons noodnummer bellen mevrouw. Dat nummer staat op de deur".
En dat deed ik dus ook.
Dat noodnummer bellen.
Maar dat noodnummer was alleen voor creditcards bedoeld en niet voor doodgewone pinpassen.
Bagger. Vloek. Stamp. Terug naar de kapper.

"Je gelooft het nooit", zei ik tegen de gastvrouw. "Mijn pinpas is ingeslikt vanwege een technische storing".
"Oeps", zei de gastvrouw. "En nu?"
"Nu kan ik niet betalen. En ik nog maar dertig euro in mijn portemonnee en ik heb het hele weekend dingen en ik moet nog heel veel kopen en ik ben al bij de Rabo geweest, maar het personeel ging net weg en wilde me niet meer helpen en toen moest ik een noodnummer bellen, maar dat gold niet voor pinpassen".
"Rustig maar", antwoordde ze.
"Hier heb je een glaasje water en je betaalt gewoon maandag als je bij je gewone bank bent geweest".
"Wil je geld van mij lenen", vroeg mijn lieve Vietnamese kapster die er even bij kwam staan.
"Dat is heel lief van je. Maar dat hoeft echt niet. Ik leen wel van een van mijn vrienden".
"Het mag echt", zei ze. "Je bent ten slotte al twee jaar mijn vaste klant".

Hulde. Joehoe. Hoezee. Maar toch sloeg ik het aanbod af.

Vanmorgen ging ik keurig betalen.
"Hallo", riep de gastvrouw. "Is het gelukt?"
"Ja het is gelukt", riep ik vrolijk terug.
"Hoi", begroette mijn kapster me vanaf de vide. "Heb je het opgelost?"
"Ik krijg over vijf werkdagen een nieuwe pas en ze proberen m'n chiptegoed terug te vorderen".
"Wat fijn", riep ze. "Maar je haar zit totaal niet meer. Ik heb nog een half uur over zo. Zal ik je even doen? Gratis?"
"Wat lief", riep ik enthousiast".

Hulde. Joehoe. Hoezee. Toch sloeg ik het aanbod af.
Maar ik neem nooit meer een andere kapster.