"Time you enjoy wasting was not wasted."

John Lennon

"Het huidige moment is het mooiste geschenk dat we hebben".

Thich Nhat Hanh

"De vrouwen weten beter hun hartstochten te beteugelen dan hun behaagzucht."

Francois de la Rochefoucauld
1630-1680

"Afscheid nemen is met dankbare handen aannemen al wat herinnering waard is."

Anoniem

Neefje A en big Chub Chub

We hadden elkaar nog nooit ontmoet. Ik ben al drie jaar niet meer in Amerika geweest en hij is pas twee jaar en drie maanden oud. Zijn moeder had wel foto's gestuurd en daarop had ik al gezien dat het een adorabel mannetje was, maar pas toen ik hem hoorde praten, verloor ik mijn hart.
Neefje A, met zijn enorme krullen en zijn familie C lichtbruine ogen, spreekt namelijk al volledige zinnen. Alleen de 'r' is nog een beetje een probleem. En daarom zegt hij dingen als: "Look, a wabbit in the gawden" en "sowwy I dwopped my fowk". Maar dat maakt hem eigenlijk alleen nog maar schattiger.
Het woord eenkennig kent hij niet en aangezien ik ook nog eens familie ben, was ik meteen een van zijn beste vrienden. Maar zo verliefd als ik op hem werd, werd hij niet op mij. Hij verloor zijn hart namelijk ook. Aan de hond van mijn ouders die twee keer zo groot is als hij.

Mijn ouders kleine hondje heet Chubby en de grote heet Makker. A verzint overal bijnamen voor, dus Chubby heette al snel 'small Chub Chub' en Makker noemde hij 'big Chub Chub'.
En big Chub Chub was dus zijn allerbeste vriend. Waren zijn ouders eerst nog wat huiverig geweest omdat hij eigenlijk geen honden gewend is, dat bleek nergens voor nodig.
Samen renden ze door de tuin en als A met zijn autootje onder Makker's poten door wilde crossen, bleef Makker keurig stilstaan.
A wilde het liefst bij Makker op de stretcher slapen en vroeg aan mijn moeder: "Can I shawe my milk with big Chub Chub?"

En toen we afscheid namen en iedereen al in mijn auto zat om richting Schiphol te rijden, sprong kleine A uit de auto en riep: "I want to stay in Holland. I want to live with uncle M and big Chub Chub" en rende richting Makker om hem nog even te omhelzen en een kus te geven. Het leek alsof Makker het begreep en hij gaf A een grote lik over zijn wang. En sinds A weg is, is Makker een beetje uit zijn doen. "Volgens mij mist hij zijn vriendje", zei mijn moeder gisteren.

Ja ik ben verliefd. En nee, het is niet wederzijds. Misschien moet ik de volgende keer dat ik naar de VS ga eens informeren of ik big Chub Chub kan meenemen. Ik denk namelijk dat ik dan A's hart zeker ga winnen. Het is jammer dat Makker niet op schoot past in het vliegtuig.

een klein beetje LA in mijn Amsterdamse straatje

Afgelopen dagen was mijn neef met zijn vrouw en kind over uit Amerika.
Hartstikke leuk natuurlijk. Vooral omdat zijn vrouw en peuter Europa en dus ook Amsterdam nog nooit hadden gezien. En dus aan mij, a.k.a. cousin K de taak om ze de hotspots te showen.
De toeristtraps vermeed ik angstvallig en ik liet ze de meest pittoreske stukjes van mijn mooie stad zien. En dus ook mijn bloedeigen kleine Amsterdamse straatje met boompjes, franse balkonnetjes en uitzicht op een klein stukje Red Light District.
Omdat neef A ontzettend allergisch voor katten is, kon hij helaas niet mijn etage bewonderen, maar dat was geen probleem want de zon scheen en er is een klein speeltuintje halverwege mijn straat waar peuter A op de wipkip kon terwijl ik schoonnicht N rondleidde in mijn authentiek Amsterdams pijpelaatje. Mijn huisje viel in de smaak. Ze was met name onder de indruk van de steile trap naar boven en hoe ik die in vredesnaam ook met hakken op en af kon. En hoe deden we dat in godsnaam met verhuizen?
Mijn appartement zelf vond ze 'very New Yorkish'. Waarschijnlijk omdat wij, Amsterdammers, net zo weinig ruimte als New Yorkers hebben, maar ik zag het maar als compliment. Ooit heette New York Nieuw Amsterdam dus it made sense.

Toen ik klaar was met de toer door mijn huis, gingen we weer naar buiten en liepen we richting neef A en peuterneef A. Die waren in gesprek met een stel. Een jongen van in de twintig en een boomlange superskinny vrouw die ook twintig leek, maar toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het kunstmatig was. Haar lijf leek zeker twintig, maar haar gezicht was plastic fantastic. Maar ergens door dat gezicht dat compleet strakgetrokken was, zag ik iemand die ik herkende. Mijn schoonnicht herkende haar ook. Dat zag ik aan haar blik.

"Hey there you are", zei mijn neef enthousiast. "They are also from LA. Isn't that funny?"
De vrouw knikte en vulde hem aan. "I live in Brentwood. Close to his mom's shop. What a coincidence!"
Wij knikten. Dat was inderdaad toevallig. 'Maar waar ken ik haar nou van', dacht ik.
"I always go to yoga class next to the shop", ging de vrouw verder. Blijkbaar hadden ze al even staan praten. De vrouw kocht ook vaak spullen bij mijn tante.
"She asked me if I know where the nearest pharmacy is and I answered that I am from LA", ratelde mijn neef.
"So do you know where the nearest pharmacy is", vroeg ze aan mij.
"Ofcourse", zei ik en ik legde uit waar de apotheek was.
We namen afscheid en de Amerikanen riepen: "See you in LA", naar elkaar.
Mrs. Plastic Fantastic en haar toy boy liepen hand in hand de straat uit.

"Do you know who that was", vroeg schoonnicht toen ze uit ons gehoorveld waren.
"No idea", zei mijn neef.
"I do recognised her", zei ik.
"That's Janice Dickinson", riep N.
"Haha", lachtte ik.
"Janice Who", vroeg mijn neef.

Janice Dickinson. The bitch uit America's Next Top Model. Janice Dickinson het voormalige topmodel.
Daar stonden wij gewoon even mee te chitchatten in mijn Amsterdamse straatje. Mijn niets aan de hand straatje waar je alleen maar komt als je er toevallig doorheen loopt, waar mijn neef toevallig met haar in gesprek was geraakt.
Het is niet dat ik fan ben of haar waanzinnig cool vind of zo, maar het is toch grappig. Zo'n icoon dat met haar vriendje die even oud is haar als haar kinderen door mijn straat loopt en dan ook nog een gesprek begint met mijn neef die toevallig ook nog eens uit Los Angeles komt.

Even een heel klein beetje LA in mijn Amsterdamse straatje. Want totaal verbouwde succesvolle vrouwen met hun veel jongere vriendjes en Perzisch Amerikanen zijn een reëele afspiegeling van ongeveer een de helft van de bewoners van Los Angeles. En dan wil het toeval ook nog eens dat mijn straat ook net een opknapbeurt heeft gekregen in het kader van het stadsvernieuwingsproject.

de Beschermengel

Vannacht droomde ik dat jou iets heel ergs was gebeurd.
Het was zoiets ergs dat ik het hier niet durf op te schrijven. Alsof het waarheid zou worden als het in letters gegoten wordt.
Nu is het slechts een gebeurtenis in mijn hoofd.

Het was heel raar, want zelf kwam je niet in mijn droom voor. Ik hoorde het slechte nieuws alleen maar.
Opa kwam wel in mijn droom voor. Dat was op zich logisch want hij maakte zich altijd heel erg zorgen om jou.
Ik wist ook dat hij niet meer leeft. Daar was ik me van bewust. Ik was dankbaar dat hij er was.
Dat hij er was toen ik hem nodig had.

Vandaag piekerde ik de hele dag.
Vanmorgen wist ik al dat dat zou gebeuren.
Er is niets ergs met je gebeurd, maar het blijft me bezig houden en beangstigt me.
Jij kunt jezelf niet beschermen.
Ik kan jou niet altijd behoeden voor dingen die je zouden kunnen overkomen.
Omdat ik er simpelweg niet altijd ben. Niet in de buurt.
Gelukkig is hij er wel.
Niet alleen bij jou, maar ook bij mij.
De beste beschermengel die er maar is.

Donderdagavondterrasgesprekken

Want ik hou van jou is niet de sleutel tot de ander.
Maar ik hou van mij, al klinkt het bot en slecht.
Want wie van zichzelf houdt.
Die geeft pas echt iets kostbaars.
Als-ie ik hou van je tegen een ander zegt.



wordt vervolgd

Waarom ik niet meer mee mag winkelen met vriendinnen

Het was dertig graden en ik ging afscheidslunchen met vriendin G. Afscheidslunchen omdat het haar laatste dag vrij zijn was en ze de volgende dag zou beginnen met haar nieuwe baan en ik niet.
Met vriendin G lunchen betekent tevens winkelen. Echt, ik heb haar helpen verhuizen, vergeleken bij haar kledingkast stelt de Zara niets voor.

Maar goed, het was dus dertig graden en er werd gelunched en gewinkeld. G had namelijk een nieuw winkeltje in de Jordaan ontdekt waar ze een superleuk jurkje had gezien dat ze nog even moest passen voordat ze het zou kopen.

Het was inderdaad een superleukwinkeltje met allemaal fijne Scandinavische modemerken.
Het jurkje was er maar in twee maten en de maat van G hing nou net in de etalage. De verkoopster moest het dus nog even van de pop halen wat natuurlijk een hels karwei is als het dertig graden is. Vriendin G stond met smart de verkoopster te bekijken die in de etalage die tevens dienst deed als sauna de pop aan het ontdoen was van het door G aanbeden jurkje.

Ik had een blik op het jurkje geworpen en begreep G wel, maar zou het zelf nooit hebben uitgekozen. Zwart met veertjes, kort en niet praktisch. Meer iets voor een cocktailparty dan voor een leuke zomeravond op een terras. Mijn blik werd gevangen door te coole witte T-shirts waar, tenminste dat leek zo, met zwarte merkstift een Mickey Mouse of het Chanel logo op was getekend. 'Hebben', riep mijn koopzucht. 'Schrik', deed mijn verstand toen ik het prijskaartje zag.

Inmiddels was het jurkje uit de etalage en stond G zich om te kleden in het pashokje. Ik had mezelf in bescherming genomen en was op een krukje naast de pashokjes gaan zitten.
"Tadaaaa", riep G toen ze uit het pashokje kwam. "En.... wat vind je ervan".
Ik kan niet liegen. Echt, ik heb het wel geprobeerd, maar ik kan het niet. Ook mijn hoofd kan niet liegen. Dus G was al een beetje voorbereid.
"Eerlijk zeggen", zei ze nog.
"Eh....nou......apart.....je lijkt een beetje op Pino".

Een dag met een dubbele lading

Drie generaties zijn onze families al vrienden. De opa en oma’s gingen al met elkaar op vakantie en tot op de dag van vandaag doen onze families dat nog. Elk jaar weer. Elk jaar weer naar dezelfde plek in Zwitserland.
Een traditie die altijd stand zal houden. Dat is zeker. Familie C & C & C samen op vakantie.

S, derde generatie net zoals ik, trouwde vandaag. Het huwelijk zou klein worden gehouden, maar omdat wij bijna familie zijn, mochten we erbij zijn.
Meestal is een huwelijk een groot feest. Zo ook nu. Het was een geweldige dag. De bruid straalde en droeg een van de mooiste jurken die ik ooit heb gezien. Iedereen lachte, er was een geweldige band en er werd volop gedanst. Er waren sketches, filmpjes en lekker eten. Het bruidspaar was ontzettend verliefd, blij en gelukkig en als kers op de taart werd er een baby aangekondigd. Alle dierbaren waren bij elkaar.

Toch was het een dag met een dubbel gevoel. Omdat A, de papa van de bruid en tweede generatie net zoals mijn moeder, heel erg ziek is en er een wonder moet gebeuren, wil hij weer beter worden. Alhoewel ik zeker weet dat A tot het laatst zal doorvechten. Ik ken bijna niemand die zo optimistisch en positief is als hij. Bijna niemand met zijn ‘joi de vivre’. Bijna niemand met zo veel energie en levenskracht. Hij versloeg zijn ziekte al eens. Wie weet gebeurt er weer een wonder?

A, een van de meest mooie, grappige, gezellige, lieve, energieke, flamboyante mensen die ik ken. A die van elke gebeurtenis een bijzondere gebeurtenis kan maken.

Er werd veel gelachen, maar er werden ook veel tranen ingeslikt. Omdat iedereen wist dat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat we allemaal bij elkaar waren. Dat het wellicht het laatste feest was, wat we met z’n allen vierden.

Ook ik slikte mijn tranen in. En als ze toch kwamen, draaide ik mijn hoofd weg zodat ze niet gezien zouden worden. Het moest een feest blijven. Dat was de ongeschreven regel.
En dus danste ik, dronk en kletste ik en probeerde ik er niet te erg bij stil te staan. Alhoewel het ‘I will Survive’ wat de band als een van de laatste nummers speelde, me opeens heel anders in de oren klonk.

Bij het afscheid pakte ik A stevig vast en zei heel bewust ‘tot ziens’. Nooit heb ik meer op een tot ziens gehoopt als nu.

Toen ik Rotterdam uitreed, zag ik dat er een ongeluk was gebeurd. Politieagenten in gele vestjes seinden met een oranje stok dat we rustig voorbij moesten rijden.
Er bleek een wilde gans aangereden te zijn en er waren twee auto’s op elkaar gebotst. Een auto stond total loss tegen de vangrail aan.

De gans leefde nog. Ik zag zijn kopje en pootjes paniekerig bewegen. Hij lag op zijn rug en het leek alsof hij voor zijn leven aan het vechten was.
In de berm stonden de andere ganzen. Ze waren niet doorgevlogen, maar leken te kijken of hun maatje nog zou opstaan en mee zou vliegen. Angstig ijsbeerden ze op en neer.

Ik zag het en brak. Alle tranen die ik had ingeslikt en had weggedrukt kwamen er opeens uit. Dikke tranen biggelden over mijn wangen en ik hapte naar adem.
Ik stuurde mijn auto richting tankstation en kocht met doorlopen ogen, een dikke rode neus en rood aangelopen gezicht van het huilen een flesje spa rood en tissues.

Tradities zullen altijd stand houden. Maar ik hoop met heel mijn hart dat er aan de traditie niets zal veranderen en we volgend jaar gewoon weer met z’n allen op wintersport kunnen. Dat we nog 120 feesten zullen vieren waar iedereen bij kan zijn.
Dat de gans geholpen kan worden en weer kan meevliegen met zijn vriendjes. Omdat ze hem voorlopig nog niet willen missen. Zeker de komende dertig jaar niet.
Wie weet gebeurt er weer een wonder?

de acht schoonheden

"De zeven schoonheden zijn", leest vriendin J voor.
"1. Blauwe ogen met bruin haar of bruine ogen met blond haar
2. Lange en gekrulde wimpers
3. Moedervlekje links of rechts boven je lip
4. Spleetje tussen de tanden
5. Sproeten
6. Kuiltjes in je kin of wangen
7. Amandelvormige ogen".

"Ah okay", antwoorden wij.
Behalve vriendin G, die kijkt nadenkend voor zich uit en zegt dan: "En is cellulitus dan de achtste?"

Ik wil voorlopig nog niet landen

"Rijden we echt goed?"
"Is het normaal dat je via b-wegen er naar toe rijdt of heb je per ongeluk de toeristische route aangevinkt op de TomTom?"
"Heeft iemand de stoelverwarming per ongeluk aangezet?"
"Hadden we dit dorpje niet al gezien?"

"Oesters, wijn en champagne en goed gezelschap. Meer heb je niet nodig in het leven".
"Shit, ik ben mijn fototoestel vergeten. Moet ik weer tien minuten lopen naar mijn kamer".
"Zullen we naar het zwembad gaan, of is het karretje bezet?"
"Iedereen ontbeten? Dus de eerste fles prosecco mag open?"

"Nee H, jij mag niet bij het vuurwerk in de buurt komen. Straks gaat er weer iets kapot".
"Vandaag is best een mooie dag om te trouwen in het kapelletje".
"Wil je met me trouwen?"
"Ik wil niet golfen want dan moet ik zo ver naar die baan toelopen".

"Is de kok al klaar met koken?"
"Ik zou hier best nog een paar weken kunnen blijven".
"Kun je mij de champagne aangeven? En nog een oester graag".
"Gaat er vandaag nou weer een Duitser naar huis? We hebben er wel nog paar nodig om op te ruimen".
"Zullen we snel weer afpruttelen?"

Op het hoogtepunt gingen we naar huis want het was nog zo gezellig, fijn, knus, blij en meer van dat superlatieven.
Het was een lang decadent weekend vol met alcohol, lekker eten, mooie en fijne mensen en alleen maar plezier.
Maximaal leven, maximaal genieten op een kasteel in Frankrijk.
Ik wil voorlopig nog niet landen.