'Anonieme brieven hebben dit grote voordeel, dat men ze niet hoeft te beantwoorden.'

Alexander Dumas

'Hoe minder een mens ziet, hoe groter zijn geloof.'

Virginia Woolf

'De graadmeter voor succes is louter de jaloezie van de ontevredenen.'

Salvador Dali

'Ik ben een man die zegt wat hij denkt en doet wat hij zegt.'

Pim Fortuyn

'Nog belangrijker dan een oorlog te winnen is het om helemaal geen oorlog te hebben.'

Golda Meir

Tinkebell

Half Nederland is Jan en Yolanthe-moe. Ik niet. Stiekem smul ik best wel van de onzinverhalen. De twee uit de kluiten gewassen pubers zullen dat ongetwijfeld zelf ook doen. Tja, je bent bekend of je bent het niet. Bovendien zijn ze allebei nog in de relatiewisselleeftijd en zijn er geen kinderen in het spel (behalve de twee hoofdpersonen zelf). Er is alleen een huis en een tattoe. Dat huis moet Jan ook wel alleen kunnen financieren en tja, die tattoe, daar kun je ook wel weer vanaf. Of je zet er een mooi anker overheen. Helemaal in het thema van Volendam.

Nee, ik ben dus niet Jan en Yolanthe moe. Maar ik ben wel iemand moe. Ik ben namelijk Tinkebell-moe.
Voor degenene die Tinkebell associëren met het elfje uit Peter Pan, die bedoel ik niet. Ik bedoel het rare meisje dat zichzelf kunstenares noemt (daar krijg ik sowieso al braakneigingen van, maar dit terzijde), fuchsia rose oogschaduw draagt en haar kat heeft vermoord en daar een soort van trots op is. Ze deed dat namelijk omdat haar kat volgens haar depressief was en omdat ze een statement wilde maken. Een statement dat mensen wel schoenen van koeienhuid dragen, maar dat we het raar vinden om honden- en kattenbond te gebruiken.
Of ze eerst haar kat vermoordde omdat hij zielig uit zijn ogen keek of dat ze het statement wilde maken tegen de vleesindustrie dat vertelt ze niet. En na haar 'draai je poes haar nek om en maak er een handtas van'-, haar 'gooi 60 levende kuikentjes door een shredder'- en haar hamsterproject waarmee ze al een aangifte door het Commité Dierennoodhulp scoorde, heeft ze nu een nieuw project. Nadat ze haar kat vermoordde kreeg ze namelijk honderden hatemails. Die hatemails heeft ze nu in een boek gebundeld en uitgegeven. Wat mevrouw Tinkebell achterwege laat tijdens haar interviews is dat ze zelf de hatemails min of meer heeft uitgelokt. Destijds liet ze namelijk op diverse weblogs, waaronder de mijne, een reactie achter. De reactie ging als volgt:

What to do with my cat?
Was the question I had when I was often away from home and
my cat, Pinkeltje, was home alone. At first I was thinking about
hiring a nanny for Pinkeltje but that didn’t work out that well.
Then I saw this man on tv who had the same problem with his
cow “Betsie” and he decided to kill her and make really nice
fashionable shoes from Betsie. He looked sooo handsome with
Betsie on his feet! After watching this program I immediately
cut Pinkeltje’s head off and made myself a purse. She’s always
with me now!

TINKEBELL. (URL) - 23.06.04 @ 22:16 uur

Gek zeg dat mensen daar nog al heftig op reageren. Dat deed ik namelijk zelf ook. Niet dat ik haar een hatemail stuurde, maar ik heb me er toch even behoorlijk druk over gemaakt. Want tja, Mr. Bojangles kijkt af en toe ook best depressief uit het raam. Maar wie ben ik om te concluderen dat hij ook daadwerkelijk depressief is. Bovendien zouden mijn vrienden als ik zou vertellen dat ik hem zijn nek om had omgedraaid om er een handtas van te maken, mij stante pede laten opnemen in een psychiatrische kliniek. Niet dat ik dat overigens ooit van plan ben te doen.

Maar nu ben ik dus Tinkebell-moe. Omdat Tinkebell bij Pauw & Witteman doodleuk haar verhaal vertelde maar achterwege liet dat ze zelf honderden reacties achterliet. En omdat ze in diverse andere media aan het woord kwam en zelfs met een foto in haar atelier omringd door al haar dode dieren in de Linda stond. In de Linda voor heavens sake.
Ik vind Tinkebell een vervelend, mediageil mens dat mij niet weet te overtuigen van haar statement, maar juist de plank vreselijk misslaat. Ze zal heus wel mensen intregeren, maar doet niet elke psychiatrische patiënt dat? Helaas heeft Tinkebell geen vrienden die haar tegen zichzelf in bescherming kunnen nemen?
Want uiteindelijk verwacht ik natuurlijk een grande finale. Dat Tinkebell zichzelf op laat zetten voor de goede zaak, het liefst inclusief fuchsiarose oogschaduw en wordt uitgestald in haar atelier en wordt omringd door al haar dode huisdieren. Iemand vinden die haar de nek om wil draaien, moet niet moeilijk zijn.

het Songfestival

Zullen we Victoria Koblenko of Richard Krajicek op zangles sturen en volgend jaar bij het Eurovisie Songfestival inzenden?
Hebben we ook weer eens kans om door de eerste ronde heen te komen.

de vier pijlers II

Ik houd van mij.
Ik kan alles wat ik wil doen.
Ik geloof in mezelf.
Ik ben wie ik ben en ik ben de moeite waard.
Altijd.


Vroeger kreeg ik van mijn ouders zo veel liefde, aanmoediging en steun dat ik er van overtuigd was.
Maar ergens onderweg naar zelfstandigheid verloor ik het geloof. In mezelf.
Ik vertrouwde foute mensen, nam stomme beslissingen en bewandelde ik het verkeerde pad.


Ik moest eerst van mezelf houden voordat ik dat van een ander kan doen.
Leerde ik toen.
Maar het zeggen en het doen zijn twee verschillende dingen.


Een tijd geleden werd ik voor de zoveelste keer in het diepe gegooid.
Het was alsof ik een spel zat en de kaart 'terug naar af' getrokken had.
Je hebt vier pijlers in je leven. Vrienden en familie, werk, liefde en een huis.
Twee van de pijlers waren er niet en dus was het moeilijk overeind te blijven.
Toch kon ik het. Het was moeilijk, maar juist in die periode viel ik terug op de dingen die het allerbelangrijkst zijn; familie, vrienden en mijn eigen creativiteit.


Ik ondernam dingen waar ik anders de tijd niet voor had en mijn hoofd liep over van de ideeën.
Liet me niet uit het veld slaan, incasseerde en zag nieuwe kansen.


Nu sta ik aan de vooravond van een nieuwe periode in mijn leven.
Het is nog steeds in het diepe, maar dat geeft me ruimte om te zwemmen.


Ik houd van mij.
Ik kan alles wat ik wil doen.
Ik geloof in mezelf.
Ik ben wie ik ben en ik ben de moeite waard.
Altijd.


Ik geloof er weer in en blijf er in geloven. Binnenkort zijn er weer vier pijlers in mijn leven.
Vier pijlers waarop ik niet heb zitten wachten waar maar ik zelf op af ben gegaan. Omdat ik het kan.

de date

Nieuwsgierig belde ik vriend Q op. Ik wist dat hij de avond ervoor een date had gehad met een heel leuk meisje en ik was benieuwd hoe het was geweest.


"En.... hoe was het", vroeg ik toen hij opnam.
"Afschuwelijk", antwoordde hij gedecideerd.
Dat verbaasde me. Ze hadden al een tijdje heel leuk mailcontact gehad en ik had haar een aantal dagen geleden gezien en het leek me echt een gezellig, lief en leuk kind.
"Het was zo saai", ging Q verder. "Er stond niets meer op het spel, het was totaal niet spannend en ik was blij dat ik naar huis kon".
"Jammer zeg", zei ik lichtelijk teleurgesteld.
"Ja zo zonde van mijn tijd. Had beter wat anders kunnen gaan doen".
"Hmpf", kreunde en steunde ik en dacht tegelijkertijd na. "Zeg Q. Hebben wij het wel over hetzelfde?"
"Ja toch? We hebben het toch over Ajax - FC Twente?"
"Neeeeeeee man, ik heb het over je date van zaterdag".


Gelukkig was die wel heel leuk geweest.

de nieuwe sportschoenen

"Heb je je oude sportschoenen bij je", vraagt de sportwinkelman ongeduldig.

Ik sta in dé sportschoenenwinkel van Amsterdam. Daar waar je voeten helemaal gemeten en gescand worden en waar je voor moet rennen op een loopband voordat je een paar sportschoenen mag kopen.

"Eh nee", antwoord ik. "Maar daar kun je niks aan afleiden hoor", voeg ik toe. "Die zijn al tien jaar oud".

Wat ik hem niet durf te zeggen, is dat het tien jaar oude en zilverkleurige DKNY gympen zijn. Daar schaam ik me een pietsje voor. De reden dat ik ze kocht had namelijk niets met sport te maken, maar meer met fashion. Tien jaar geleden was DKNY namelijk retehip, had ik een gebroken been en wilde ik toch een beetje leuk voor de dag komen.

"Juist dan kan je er wel veel aan afleiden", zegt de man streng en even ben ik bang dat ik ze thuis moet gaan ophalen.
"Goed. Ik ga een neutraal model halen, dan moet je op de band en dan kijken we verder wat het beste bij je voet aansluit".
"Okay", antwoord ik geduldig.

Een minuut later komt hij terug met een neutraal model dat ik aanmoet. Weer een minuut later sta ik op de loopband.
"Op je hakken lopen", brult de man. "Dat had ik toch al gezegd?"
De loopband is een stuk kleiner dan die op de sportschool en ik moet al moeite genoeg doen om er niet af te vallen. Twee dingen tegelijk doen, kan ik niet. Wat dat betreft ben ik net een vent.

Als ik van de band mag, schudt de man misprijzig zijn hoofd. "Je hebt een correctie op rechts nodig, maar niet op links", zegt hij als we naar de beelden van mijn hardloopsessie kijken. "Recht is mis, links is helemaal goed. Ik haal zo even een ander model en dan moet je daar weer mee op de band, maar ik help eerst even dat meisje want dat staat ook al heel lang te wachten".
"Dat is goed", antwoord ik en ik loop ondertussen even naar de rekken met sportkleding om daar wat rond te snuffelen.

"Jij hebt echt geen maat 40", hoor ik hem tegen het meisje te zeggen.
"Jawel hoor", antwoordt het meisje.
"Als ik zeg dat je maat 38 hebt, dan heb je dat", zegt de man vastberaden.
"Maar mijn gewone schoenmaat is 40".
"Dat kan niet".

"Ja hallo. Ben je er klaar voor", hoor ik opeens naast me.
Ik, druk bezig een sportbroek voor me te houden, dacht dat de man nog met het meisje bezig was, had hem niet verwacht en schrik. Blijkbaar kan de sportschoenenman wel twee dingen tegelijk.
"Ja hoor", zeg ik en hang de broek terug.
Ik doe de schoenen mét correctie aan en een halve minuut later sta ik weer op de bank.
Deze keer schijn ik het beter te doen want ik hoor de man niet brullen.

"Ja deze zijn beter", zegt de man terwijl we naar de beelden kijken.
"Goed dan neem ik die", antwoord ik en kijk tevreden naar de grijszwarte Nikes aan mijn voeten.
"Nou niet zo ongeduldig. Ik wil het perfecte model. Deze zijn slechts beter. Eerst nog wat andere modellen passen".

Vijftien minuten later heb ik zes andere paren gepast en ben ik buiten adem van al het rennen en concentreren dat ik niet van de bank afval.
"Jaaaaa", zegt de man en wijst naar het beeldscherm. "Deze zijn perfect".
Teleurgesteld kijk ik naar mijn voeten die gehuld zijn in een paar afzichtelijke rose Asics. Ik wil het vragen, maar ik durf het bijna niet. Toch doe ik het. "Heeft u deze ook in een andere kleur?"

Zuchtend en kreunend kijkt hij mij misprijzend aan.
"Vrouwen", zegt hij geërgerd met de klemtoon op vrouw. "Mannen kijken echt niet naar je voeten in de sportschool. En wil je nou goed schoeisel of modieus zijn".
"Nou mannen misschien niet, maar ik zelf wel. En ik wil van m'n schoenen kunnen houden en het leuk willen vinden om ze aan te trekken. Een beetje modieus mag toch wel? Waarom maken al die sportmerken anders zo veel reclame?"
Het is er uit voordat ik het doorheb. Afwachtend en nerveus kijk ik hem aan. Eigenlijk ben ik bang dat hij me zonder schoenen naar huis gaat sturen. Dat ik geen sportschoenen meer bij hem mag kopen. Dat er een 'verboden voor Kaat'-bordje op de voordeur komt.
Maar het valt mee. Hij krabbelt aan zijn hoofd, kreunt en zucht nog maar eens en zegt dan: "Ik ga wel even kijken".

Als hij terugkomt houdt hij een paar Asics voor me. Ze zijn wit met rose accenten. Ze zijn in ieder geval een stuk mooier dan de vorige al moet je dat in perspectief zien. In de schappen had ik ze nooit uitgekozen.
"Aangezien je toch nooit de marathon gaat lopen, kunnen deze ook wel".
"Fijn zeg ik, dan pas ik ze nog even".

"Ze zijn goed", roep ik enthousiast als ik ze aanheb en een stukje gelopen heb.
De man is nu met een jongen bezig die last van blaren heeft. Dat ligt volgens de sportschoenenman niet aan de schoenen maar aan zijn manier van lopen.
De jongen vindt van niet.
Ze discussiëren en ik schaam me dat ik er doorheen geroepen heb.
De sportschoenenman vindt ook dat ik me moet schamen en geeft me een geïrriteerde blik. "Je moet eerst nog op de band", roept hij terug.

"Ja, ze zijn goed", zegt hij nadat ik op de band heb gelopen en we samen de beelden bekijken.
Ik wil bijna zijn sportschoenen kussen.
"Voorlopig wil ik je dus niet terug zien", zegt hij als ik afreken en even lijk ik een glimlach op zijn lippen te zien.
"Dat was ik ook niet van plan", antwoord ik lachend. En ik zeg hem maar niet dat ik wel ooit van plan ben om de marathon te gaan lopen.

het gebroken hart en meisje

Wachtend op een belangrijk telefoontje van iemand die me terug zou bellen, zat ik op de bank en keek ik uit het raam. Mijn blik ving een puberstelletje, een jongen en een meisje zittend op het bankje tegenover mijn huis. Ze zaten naast elkaar. Ongemakkelijk. Hij wiebelde op het bankje en zij frummelde aan haar Uggs. Zij wilde hem een zoen geven en terwijl ze dat deed, trok hij zijn hoofd weg. Ik zag haar verbaasd kijken. Hij keek de andere kant op. Star voor zich uit. Hij zocht naar woorden.
Toen hij die gevonden had, draaide hij zich naar haar toe en bewogen zijn lippen. Hij had een trieste maar vastberaden blik in zijn ogen en ondanks ik niet kon horen wat hij te zeggen had, begreep ik de lading.

Ik zag haar haar hand voor haar mond slaan. Verrast en verslagen door de woorden die ze niet had zien aankomen. Hij legde een hand op haar schouder en zei nog wat. Ik weet niet of ze het hoorde, ze boog haar hoofd naar haar knieën met haar handen voor haar gezicht. Aan haar schokkende rug zag ik dat ze huilde.
Hij stak een sigaret op en keek nerveus om zich heen. Toch draaide hij zich weer naar haar toe en legde zijn arm op haar rug. Zij kwam even omhoog, sloeg zijn arm weg, riep iets en nam daarna dezelfde houding aan. Haar hoofd bij haar knieën met haar handen voor haar gezicht. De jongen stond op en leek wat te vragen. Er kwam geen antwoord. Zij zat nog steeds schokkend op het bankje. Weer keek hij om zich heen en raapte toen zijn helm op die naast het bankje lag en liep weg. De straat uit, uit haar leven.

Even twijfelde ik en toen besloot ik naar haar toe te gaan. Om haar te troosten. Haar te kalmeren en te zeggen dat alles altijd goed komt. Dat harten breken, maar altijd weer helen. Zelfs als je twee keer zo oud bent als zij.
Toen ik de trap afliep, ging mijn telefoon. Het belangrijke telefoontje waar ik al een uur op zat te wachten. Weer twijfelde ik, maar liep ik toch maar terug om het telefoontje te beantwoorden.

Nadat ik had opgehangen, keek ik uit het raam. Het bankje was leeg, het meisje was weg. De straat uit, uit mijn leven.

Herinneren

Je had vast toekomstplannen, je was net getrouwd, verliefd en er was een baby op komst. Zakelijk ging het je goed, je had een huis gekocht en aan je gezondheid mankeerde niets. Je had allebei je ouders nog, had twee broers, twee schoonzussen en twee kleine neefjes. Op vrijdagavond vierden jullie met de hele familie shabbath bij je ouders thuis in Arnhem. Je tenniste met je broers en hield van kaarten.

Je heet Heinrich Simon en je vrouw heet Sylvia Edith Simon-Braaf. Je stierf tijdens een dodenmars in Warschau. Je moest lopen totdat je stierf. Je vrouw Sylvia en je ongeboren kind stierven in de gaskamers van Auschwitz. Jullie overleden op dezelfde dag.

Ik weet wie je was, maar heb je nooit gekend. Toch zijn we een kwart hetzelfde. Hetzelfde bloed stroomt door onze aderen en we delen dezelfde genen.
Jij was namelijk de broer van mijn grootvader en dit jaar overleefde ik je qua leeftijd.

Morgen is het 4 mei en is Nederland om acht uur twee minuten stil om de slachtoffers van de oorlog te herdenken.
Ik denk bijna dagelijks aan jullie. Hoewel ik derde generatie ben, leeft de oorlog in mij door en heb ook ik levenslang. Oma leeft nog en vertelt de verhalen. Maar op een dag zal er niemand meer zijn, die het zelf heeft meegemaakt, om de verhalen te vertellen. Net zoals er miljoenen mensen zijn die door niemand meer herinnerd worden omdat er niemand van hun families, vrienden en/of bekenden de hel heeft overleefd.

Morgen is het 4 mei en ben ook ik twee minuten stil. Twee minuten stil om jullie te herinneren en om aan de mensen te denken die niemand meer hebben om aan hun te denken. Twee minuten stil om te proberen voor te stellen wat er is gebeurd en wat nog steeds elke dag plaatsvindt.
De zinloze moorden die dagelijks gepleegd worden. De gezinnen die dagelijks worden verwoest, de mensen die dagelijks worden vernietigd.
Omdat er blijkbaar toch nog niet genoeg herinnerd is.

Koninginnedag 2009

Het was net zo gezellig als andere jaren. Er werd net zo veel gelachen, net zo veel gedronken en het weer was ook nog eens prachtig. Het gezelschap was weer bijna compleet, we wilden geen einde aan de dag maken en stelden het naar huis gaan zo lang mogelijk uit.
Maar toch was het anders. Want het nieuws was erbij. Vrienden checkten continu hun iPhones. 'Het feestgedruis was in andere steden al gestopt. Zou het hier ook stoppen? Shit, nog een dode erbij.'
Het was anders. Want wij vierden feest, maar op de achtergrond zagen we dat op het dak van de Nederlandse Bank de vlag halfstok hing.

Koninginnedag 2009 was net zo'n fantastische dag als al die andere Koninginnedagen. Maar er veranderde iets. De dag verloor zijn onschuld en kreeg een bittere nasmaak. Vanaf nu zal Koninginnedag nooit meer helemaal hetzelfde zijn.