het niets

Ooit was ik in Kenia. Tijdens een safari stopten we op een berg. Onderaan de berg lag een waterbron waar dieren konden drinken.
Het uitzicht vanaf de berg was fantastisch. Natuur, lucht, dieren. Groen, blauw, bruin.
Ik keek om me heen om het uitzicht goed in me op te nemen. En toen viel het me pas op. Op de mensen en het busje waar ik mee gekomen was na, was hier niets. Niets wat duidde op het feit dat hier ooit mensen waren geweest. Kilometers natuur, zo ver als je keek, zonder door de mens gemaakte dingen. Geen electriciteitsmasten, geen lantaarnpalen, geen reclameborden, geen wegen, alleen maar rust.
Want dat voelde ik inneens. Een enorme rust en verder helemaal niets. Die rust heb ik sinds dat moment in Kenia op die berg nooit meer zo gevoeld.

De weken vliegen voorbij. Het einde van het jaar komt in zicht. Ik moet nog dit en ik moet nog dat. Ik ben onrustig. Het zijn drukke tijden. Ik moet plannen maken. Ik moet beslissingen nemen. Ik moet bedenken wat ik wil.
Als ik 's avond in bed lig kan ik niet slapen omdat ik besef dat ik dingen vergeten ben te doen en organiseer ik in mijn hoofd de komende weken.
Targets, rekeningen, jaarafsluiting, einde Q4, kerst en oud & nieuw, zijn woorden die door mijn gedachten malen.
Soms plan ik een avond rust, geen afspraken, maar alleen ik, de katten en een boek op de bank. Mijn mobiele telefoon zet ik uit, maar ook dat geeft onrust. Stel dat er wat gebeurt en mensen me willen bereiken?

Soms verlang ik naar het niets. Naar niets meer hoeven, geen menselijke dingen, geen afspraken meer hoeven maken. Weg uit de sleur. Weg uit de steden die steeds meer op elkaar gaan lijken. Weg van de druk die ik mezelf opleg. Weg van het schuldgevoel omdat ik iemand ben vergeten terug te bellen. Weg van het altijd maar kunnen bereikt worden.
Terug naar de berg in Kenia en de rust voelen die ik daar voelde. Omdat er niets is, maar daardoor ook weer alles.

Change!

'The journey will be difficult. The road will be long. I face this challenge with profound humility, and knowledge of my own limitations. But I also face it with limitless faith in the capacity of the American people. Because if we are willing to work for it, and fight for it, and believe in it, then I am absolutely certain that generations from now, we will be able to look back and tell our children that this was the moment when we began to provide care for the sick and good jobs to the jobless; this was the moment when the rise of the oceans began to slow and our planet began to heal; this was the moment when we ended a war and secured our nation and restored our image as the last, best hope on Earth. This was the moment – this was the time – when we came together to remake this great nation so that it may always reflect our very best selves, and our highest ideals. Thank you, God Bless you, and may God Bless the United States of America'.

Barack Obama, 4 november 2008

Natuurlijk stuurde ik gisteren het bericht 'VS' naar 9090. De NOS zou dan een smsje sturen als de verkiezingsuitslag in de VS bekend was. Helaas kreeg ik geen smsje.
Vanmorgen had ik haast. Gisteravond had ik met jarige vriendin D nog de hele avond naar al het verkiezingsnieuws gekeken en vanochtend vergat ik gewoon te checken wie nou president was geworden.
Ik liep de deur uit en zag dat mijn buurvrouw van rechts met mijn buurjongen van links stond te praten.
"Hé K, goedemorgen", riep mijn buurvrouw, die half joods en half Surinaams is, enthousiast. "Wat een goed nieuws hè? De negers nemen de wereld over met behulp van de joodse lobby", zei ze theatraal met een grote knipoog.
'Oh ja', dacht ik. "Dat is zeker goed nieuws", antwoordde ik blij.

Het was maar een nacht slaap, maar vandaag zag de wereld er toch een stukje mooier uit dan gisteren. In tijden van oorlogen en kredietcrisis, was het nieuws vandaag veelal positief.
En over een tig aantal jaar zal ik me niet alleen kunnen herinneren waar ik was op 11 september en hoe ik het nieuws hoorde of dat ik in de trein zat toen ik gebeld werd dat Theo van Gogh was vermoord. Ik zal altijd weten hoe en dat mijn leuke buurvrouw het nieuws vertelde over Obama. Het nieuws dat de wereld letterlijk en figuurlijk een beetje kleurde.

26-10-2008 Een drieluik: deel III

De rabijn sprak over god en het wederkeren. Ik luisterde maar half. Mijn oma stond naast me en ik hield haar bij de arm.
Het was koud. In december toen mijn opa werd begraven was het ook koud geweest, maar toen was het een prachtige dag. Het vroor en alle bomen waren wit wat de oude joodse begraafplaats iets mystieks gaf, alsof het een decor van een mooie film was.
Nu regende het en dat gaf de matseiwa (steenzetting) iets treurigs mee.

Mijn vader zei kaddish (het dodengebed) en in mijn hoofd zei ik de woorden met hem mee.
"Zijn lichaam is weg, maar zijn ziel zal altijd aanwezig zijn", zei de rabijn.
"Omein", prevelde ik in gedachten en even glimlachte ik. Wij zeggen 'ameen', maar mijn opa zei altijd de jiddische variant 'omein'. Onbewust had ik zijn versie gebruikt.
De rabijn vroeg mijn moeder naar voren te komen om de steen te onthullen.
Toen ze het doek wegtrok, kwam er een zwart marmeren steen tevoorschijn. Het was een mooie steen. Simpel maar toch chique. Een mooi monument voor de man die niet hield van poespas, maar wel van mooie dingen.

Ik legde een steentje op de grafsteen en kuste mijn vingers en legde dezelfde vingers toen op de steen.
Het was een rare maar mooie dag. Een weerzien met oude vrienden en geliefden en nu kreeg een belangrijk gedeelte van mijn leven eindelijk zijn monument.
Alsof de eindjes aan elkaar geknoopt werden.

Na de ceremonie kwamen de familie en vrienden samen in een restaurant.
Mijn neefje checkte nerveus zijn mobiel. Zijn vrouw is hoogzwanger en een dezer dagen uitgerekend.
Ooit voerden we samen met opa de eendjes in het park. Ooit voetbalden we met opa in de achtertuin. Zaten we bij hem op schoot terwijl hij ons voorlas.
Binnenkort hebben we een nieuw neefje of nichtje waarmee we eendjes kunnen voeren, waarmee we kunnen voetballen en die we zullen voorlezen.
Een nieuw neefje of nichtje waar we ontzettend veel van gaan houden en waar we nieuwe herinneringen mee zullen maken en ophalen. En die we zullen vertellen over de bijzondere mensen die er niet meer zijn, maar wiens bloed wel door zijn of haar aderen stroomt. Met wie we naar de begraafplaats zullen gaan om onze familieleden te bezoeken, net zoals mijn opa ooit met ons deed.

De eindjes komen samen. Mijn opa is niet meer. Maar een dezer dagen zal er nieuw leven zijn.
Precies zoals mijn opa dat gewild zou hebben.