naar de dierentuin

Laat ik beginnen met alvast mijn excuses aanbieden. Dan hebben we dat alvast gehad.
'Ik bied mijn excuses aan alle moeders die zich door het komende logje beledigd voelen'. Zo.

Totdat ik zelf ooit kinderen krijg, is dochter R van mijn vrienden L en A het leukste kind dat er is. R is grappig, leuk, charmant, innemend, schattig, mooi en hartstikke slim. Dus toen R een paar weken geleden mij vertelde dat ze best een keer met mij naar de dierentuin wilde, smolt ik en zei ik meteen dat dat goed was.
En dus plande vriendin L en ik een dierentuinuitje. Tijdens het plannen, bedacht ik dat het misschien ook wel leuk zou zijn als mijn zusje zou meegaan en zo geschiedde.
Afgelopen zondag togen vriendin L, dochter R, zusje S, au-pair S en ik naar niet zo maar een dierentuin, maar naar Burgers' Zoo. Een dierentuin waar dieren ook nog een beetje de ruimte hebben en die je eigenlijk niet in een dag kan doen.

In de auto bereidden L en ik de in oktober drie jaar wordende R voor op het feit dat mijn zusje niet kan praten. Dat had L haar al verteld, maar voor de zekerheid zeiden we het nog maar een keer.
R was even stil, keek vragend voor haar uit en vroeg toen verbaasd: "Maar is het zusje van K dan een baby?"
Dat was natuurlijk een uiterst plausibele conclusie. Want tja, als je niet kan praten, dan moet je wel een baby zijn. Alleen is S geen baby. Sterker nog, S was afgelopen vrijdag 31 jaar oud geworden.
"Sommige mensen kunnen niet praten", zei ik. Ook dat vond R logisch, want zij hield ook wel eens haar mond.

"En dan gaan we eerst naar de papa en mama van K", vertelde L. "En daarna naar de dierentuin".
Bij mijn ouders gearriveerd vond R het lastig om te geloven dat mijn ouders mijn ouders waren. Het waren toch meer een soort opa en oma.
Maar na een paar minuten had ze het wel begrepen. Haar opa en oma waren immers ook de ouders van vriendin L.

In de dierentuin aangekomen keken R en S hun ogen uit. We wandelden de route en bekeken de dieren. Van de chimpansees was R echt onder de indruk.
"Kijk een baby aap met zijn moeder", wees ik.
"Die mama aap kan ook niet praten hè", zei R.
"Nee, die kan ook niet praten".
"Maar die is ook wel heel groot".
"Precies".

Het feit dat mijn zusje niet kan praten, bleef intigreren, maar begon ze toch steeds logischer te vinden. Mensapen konden toch ook niet praten.

Toen mijn zusje de speeltuin in de smiezen kreeg, waar we niet naar toe gingen, omdat mijn moeder me op het hart gedrukt had daar niet naar toe te gaan omdat we S daar nooit meer uit zouden krijgen, begon zusjelief een beetje stampij te maken.
"Is ze boos", vroeg R bezorgd.
"Een beetje"
"En moet ze huilen?"
"Omdat ze niet kan praten, gaat ze eerder huilen. Net zoals een baby".
Ook dat was een erg plausibele uitleg.

Even later zaten we op een terrasje en dronken L, de au-pair en ik een drankje terwijl R en S aan een ijsje zaten.
"Jij bent een mama zonder kinderen hè?"
"Ja, zoiets".
Want uitleggen dat sommige vrouwen van onze leeftijd nog geen mama zijn, vonden L en ik te ver gaan.

Nadat we bijna alle dieren gezien hadden, S en R toch wel moe werden en we in Burgers' Ocean eindeloos op zoek naar Nemo waren geweest en die gelukkig uiteindelijk gevonden hadden (anders sloeg die titel van de film natuurlijk nergens op), besloten we naar huis te gaan.

We aten nog taart voor mijn zusjes verjaardag bij mijn ouders en zongen 'Lang zal ze leven'.
R zong heel hard want ze zong ook voor S zelf. Dat kon S namelijk ook niet, vertelde R mijn vader.

In de auto terug zette we een kinderliedjes cd op, zodat L en ik nog konden nakletsen en R een beetje zou kunnen luisteren.
Opeens onderbrak ze ons gesprek.
"S kan niet praten hè?"
"Nee, S kan nog steeds niet praten", lachten L en ik.
"Maar ze kan wel heel mooi fluiten en geluidjes maken".

En zo is het maar net.
Een klein uur later zetten L en R mij thuis af.
Ik kreeg een grote kus van R en ze beloofde me dat we snel weer naar de dierentuin zouden gaan. Gelukkig maar.

Later belde L me nog na om te vertellen dat R in geuren en kleuren over S verteld had aan haar vader en broertje. S kon niet praten, maar was wel heel lief en kon prachtige geluidjes maken. "Dat doet ze zo. Piep piep piep", had R verteld.
L was blij dat de kleine meid mijn zusje had leren kennen. Zodat ze zou weten dat normaal niet altijd standaard hoeft te zijn. L had het zelf ook een geweldige dag gevonden.

Ook mijn zusje had van de dag genoten en was zo moe dat ze om acht uur al vrijwillig was gaan slapen.
En ook ik had een prachtige dag gehad. Alleen was ik zo moe van al het lopen, de kleine R en mijn zusje dat ik zelf de rest van de avond ook niet meer kon praten.

toiletgesprekken

Vriendin J en ik zitten aan de bar in de nieuwe cocktailbar. De bar is pas net open en er zit een mix van toeristen, penose, wannabe Gooise jongetjes die bij de penose hangen en wat mensen zoals wij. We voelen ons helemaal thuis. Dat we een half uur op onze cocktails moeten wachten, dat geeft niet. Er is genoeg te bekijken.

"Ik moet even naar de wc", zeg ik tegen J terwijl ik van m'n kruk afspring. Voor de wc's moet ik het hele hotel waar de bar bij hoort door. Bij de receptie de lift in en dan naar de tweede verdieping.
Als ik op de wc zit en net klaar ben, hoor ik wat mensen binnenkomen.
"Een groot nadeel van de wc's is", hoor ik een vrouw zeggen, "dat je alles hoort. De deurtjes zijn van boven en onderen open dus je hoort anderen kletteren".
'Ja dat klopt', denk ik. 'Ik hoor jullie ook letterlijk'.
"Hoe wist je dat dan al", vraagt een andere vrouw.
"Omdat ik hier toch vorige week met Brian heb gedronken", antwoordt ze. "Je weet wel, Brian, mijn grote liefde, waar ik zo veel van geleerd heb", schreeuwt ze nu. Het woord 'grote' spreekt ze lang en ironisch uit.
"Oh ja", zegt de andere vrouw.
"Ik wilde er wel voor vechten hoor", gaat de eerste vrouw dramatisch door. "Maar hij moest zo nodig vreemdgaan met Anna. Anna die ook nog eens het lef heeft, vanavond bij ons aan tafel te zitten".
'Laat ik nog maar even wachten', denk ik terwijl ik nog steeds op de wc zit.
"Anna kan er toch niks aan doen", zegt de andere vrouw. "Het is toch echt Brians schuld".
"Als zij met haar tengels van hem was afgebleven, dan hadden wij door kunnen vechten", schreeuwt de dramatische vrouw. Bij 'zij' en 'tengels', krijst ze bijna.
'Ja, ik wacht wel even', denk ik.
De vrouwen praten door over Anna en Brian en inmiddels hoor ik de vrouw snikken.
Ik bedenk me dat J nu al ongeveer een kwartier alleen zit en verzamel moed om de wc uit te gaan en mijn handen te wassen. Uiteindelijk doe ik dat ook en loop ik stoïcijns zonder de vrouwen aan te kijken naar de wasbak. De vrouwen staren flabbergasted naar me en zeggen niets meer.

Als ik terugkom, zeg ik tegen J: "Wat ik nou heb meegemaakt" en ik vertel de gebeurtenis in geuren en kleuren.
De dames komen ook terug van het toilet en blijken vlakbij ons te zitten. Wij moeten moeite doen om niet naar ze te staren.
Alsof er niets gebeurd is, schuiven ze weer aan de tafel waar ze blijkbaar zaten en ze lachen en praten gewoon door met de anderen.
Om twaalf uur zingen ze 'lang zal ze leven' voor een van de vriendinnen. Het ziet er vrolijk uit.

"Ik ben toch zo benieuwd wie die Anna nou is", zegt J tegen mij.
"Ik ook", antwoord ik.
We bestuderen de vrouwen en speculeren wie Anna nou kan zijn. We komen er niet uit. Alle vrouwen doen even normaal tegen elkaar. Zelfs de dramatische.
"Zullen we even naar de tafel toelopen en vragen wie het nou is", zegt J.
"Of we lopen er naar toe en dan zeggen we: 'Hallo, wie van jullie is Anna? We hebben telefoon voor haar. Een zekere Brian wil haar spreken'".
We lachen heel hard om onze eigen grappen.
Het beste vermaak is toch soms echt leedvermaak.

Op de snelweg

Vandaag zat ik in de auto. Lang in de auto. Ik moest op en neer naar de Betuwe en belandde ook nog eens in de file. In totaal was ik zo'n drie uur onderweg.
Nou vind ik het gelukkig niet erg om auto te rijden. Dat is wel eens anders geweest. Ik heb er om heel eerlijk te zijn namelijk veertien jaar over gedaan om mijn rijbewijs te halen. Elke keer met tussenpozen, dat wel. Maar daar ben ik niet trots op. Gelukkig vind ik het nu heel leuk om te rijden en * zoekt naarstig naar hout om af te kloppen * ik heb ook al bijna een jaar geen ongeluk(jes) meer gemaakt of meegemaakt.
Nu vind ik autorijden ontspannend. Ik luister naar de radio, bel handsfree en ik probeer niet geflitst te worden en daarom mijn snelheid te beperken. En ik observeer mijn andere weggebruikers.
Zo ook vandaag. En zo zag ik een man die in een Mercedes slk 63 AMG reed. Zo'n auto dat is een dure auto. Dat is zelfs een hele dure auto. Als ik me niet vergis, kan je voor het bedrag dat deze auto kost, ook een huis kopen. Daarom vond ik het nog al raar dat de man zat te bellen met zijn telefoon aan zijn oor terwijl hij met minstens 140 kilometer per uur voorbij stoof. Als je in zo'n auto rijdt dan moet je toch ook wel een handsfree setje kunnen betalen.
In de file stond ik naast een stel. Ze zeiden niets tegen elkaar en keken chagrijnig. Nou is dat wel logisch als je in de file staat. Wat minder logisch was, was dat de vrouw de man opeens een klap verkocht en hij toen terug sloeg. Toen durfde ik ook bijna niet meer te kijken. Maar na die klappen leek het handgemeen gestopt. Ik heb nog uren nagedacht over wat toch de reden van het gevecht konden zijn en of ze het inmiddels zouden uitgepraat hebben.
Ook reed ik een poos naast een vrachtwagen vol varkens. De varkens waren opeengepakt en uit de vrachtwagen staken krulstaartjes. Ik bekeek de vrachtwagen met varkens met pijn in mijn hart. Terwijl ik dat deed, leek het alsof ik de blik van een van de varkens ving die triest naar buiten keek.
Ik eet geen varkensvlees, maar ik eet wel bijvoorbeeld rundvlees. En daar heb ik het eigenlijk de laatste tijd steeds moeilijker mee. Een biefstuk op zijn tijd vind ik heerlijk, maar op de een of andere rare manier visualiseer ik het leven dat ooit geweest is, steeds meer in het vlees dat op mijn bord ligt.
Terwijl ik het varkentje observeerde en hem het beste wenste, besloot ik een proefperiode van geen vlees eten in te lassen. Vanaf vandaag ben ik een maand vegetariër en ga ik bekijken hoe me dat bevalt.
De zakelijke afspraak waarvoor ik naar de Betuwe op en neer reed, was geen succes. Maar de rit was toch nog ergens goed voor. Laten we het daar maar op houden.

het hoe en wat van de afgelopen week

Afgelopen week moest ik mijn grootvaders testament tekenen. Opa is al negen maanden dood. Ik weet dat hij nooit meer terugkomt in dit leven. Maar om zo zwart op wit op papier te zien dat hij is overleden, bezorgde me toch weer een naar gevoel, een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Het gemis blijft. En dat is maar goed ook. Hij was een geweldig mens en als ik hem niet meer zou missen, zou dat geen goed teken zijn.

Afgelopen week at ik met vriendin D en haar nieuwe liefde V. Het was een gezellige avond met leuke gesprekken We lachtten en kletsten. Het is fijn om mijn lieve vriendinnetje zo gelukkig te zien. Het is sowieso fijn om mensen gelukkig te zien. Geluk maakt geluk.

Afgelopen week nam ik afscheid van een van mijn favoriete collega's. Het is raar om niet meer elke dag met hem te lunchen en te keten. Gelukkig weet ik dat we elkaar nog blijven zien. Hij is toevalligerwijs de beste vriend van mijn goede vriendin Lies en we gaan binnenkort al weer een drankje drinken. Afscheid nemen is minder moeilijk als je mensen op een andere manier blijft zien.

Afgelopen week schrok ik van het nieuws dat er een cameraman omkwam in Georgië. De bewuste cameraman werkte bij het bedrijf waar ik vijf jaar voor werkte. Ik kende hem niet, maar toch. Het komt weer wat dichterbij. Ondertussen las ik dat er 160.000 mensen op de vlucht sloegen vanuit Georgië. Hoe zinloos is oorlog.

Afgelopen week hoorde ik dat Percy Irasquin was overleden. Percy maakte mijn all time favoriete spijkerbroek de Blue Blood. Alleen daarom ben ik hem al dankbaar.
Tel daarbij op de prachtige jurken die hij maakte. Het is zonde als jonge talentvolle mensen overlijden.

Afgelopen week boerenbridgete ik met vrienden T, J en andere J. We aten hapjes, dronken drankjes, lachtten en ik, de enige vrouw in het gezelschap won de pot. Dat er foto's van de bewuste avond zijn waarop ik met een kaart op mijn voorhoofd sta, neem ik maar voor lief. Het was een superleuke avond. Het is fijn om te weten dat er nog veel van dit soort avonden zullen volgen.

Afgelopen week ging ik met de nieuwe liefde van vriendin D naar de Ikea. Hij werkt vanaf thuis en bood aan om me te helpen met sjouwen en ruilen.
Eigenlijk was ik veel te laat met het terugbrengen van de spullen, maar het aardige meisje achter de helpdesk zei er niets van en gaf meteen mijn geld terug. Het is fijn als mensen/bedrijven flexibel zijn.
Na de Ikea lunchten V en ik samen op een terras in Amsterdam. De zon scheen, we aten heerlijk en kletsten honderduit. Niet alleen heeft D een nieuwe liefde, ik heb er ook een vriend bij gekregen.

Afgelopen week moest ik een verhaal schrijven voor mijn neef en zijn aanstaande, die 4 september gaan trouwen. Als ik moet schrijven, dan kan ik het niet. Zo gaat dat altijd. Mijn neef is niet alleen mijn neef. Hij is ook nog eens een van mijn beste, liefste, leukste en gezelligste vrienden. Ik hou van mijn neef. Toen hij R ten huwelijk had gevraagd was ik een van de eersten die hij belde. R is een topmeisje. Ik ben blij dat zij mijn schoonnicht wordt. Ik wens ze alles, al het geluk van de wereld. Maar hoe krijg ik dat in godesnaam een beetje leuk op papier?

Afgelopen week ging ik twee keer naar de Parade. De laatste keer ging ik met mijn ex van 12 jaar geleden, waar ik nog altijd goed en leuk contact mee heb. Ik zie hem niet meer als mijn ex, maar meer als dierbare vriend. Niet voor niets probeer ik hem te koppelen aan mijn lieve vriendin J.
Later op de avond haakten mijn kaartvrienden en aanhang aan. Ex M klikte erg goed met de rest van mijn vrienden. Het is fijn als nieuwe en oude vrienden elkaar ook leuk vinden.
Om drie uur rolde ik nog nalachend van alle ridicule verhalen die we elkaar vertelden in bed. De Parade is voorbij, maar volgend jaar is er weer een en er zullen nog genoeg andere feesten volgen.

Het was een week van uppers en downers. Van gemis, verdriet, shock, geluk, gezelligheid en liefde. Net zoals iedere andere week.

Mr. Bojangles en mijn conditionering

Mr. Bojangles en Bada Bing eten in aparte ruimtes. Dat moet, want anders Mr. Bojangles eet als ik even niet oplet Bada Bing's bakje op. Nou ja, niet het bakje, maar het voer dat er in zit natuurlijk.
En dus eet Mr. Bojangles in de keuken en Bada Bing in de woonkamer. Alleen is er één probleem. Bojangles heeft een soort boulimia zonder te kotsen. Hij schrokt binnen een minuut de 20 gram die zijn diëet hem drie maal daags voorschrijft naar binnen. En dan gaat hij zitten zeuren. Eerst piept hij, dan gaat hij getergd zitten janken, daarna moet de deur het ontgelden en gaat hij daaraan krabben en uiteindelijk werpt hij zich als een soort Kamikaze piloot zo'n dertig keer tegen de deur aan.
Dat was ik een beetje zat. Dus dat wilde ik hem afleren. Maar hoe? Het enige dat Bojangles interesseert is eten. Het enige waar ik hem mee kan belonen is eten. Eureka. Hij zou eten krijgen als hij niet zou terroriseren. Ik gaf hem 15 gram per keer en bleef bij hem in de keuken. Als hij rustig zou wachten en Bing zijn bakje zou laten opeten zonder Bing vanachter de deur te bedreigen, kreeg hij de laatste 5 gram.
Het was even doorbijten, maar na een paar weken, snapte hij het. En zo waar, het werkte.
Bada Bing kan rustig zijn voer opeten en Mr. Bojangles wacht geduldig zonder de stervende zwaan en/of de zelfmoordterrorist te spelen.

Mijn huis is aan het verzakken. Dat heb je nou eenmaal met oude Amsterdamse huizen. Toen ik het kocht liep de vloer al scheef en de laatste jaren begon mijn voordeur steeds meer te klemmen. Uiteindelijk ontwikkelde ik een techniek voor mijn voordeur. Als ik naar binnen of naar buiten ging, dan zette ik mijn voet tegen de deur en gooide daarna mijn hele gewicht in de strijd om de deur te openen. Wat Mr. Bojangles nooit lukte, werkte voor mij prima. Alleen was ik het een beetje zat. En dus vroeg ik de aardige klusjesman die mijn plafond kwam repareren, of hij ook even naar de voordeur kon kijken. Dat deed hij en hij fixte hem ook nog eens.
Heel erg fijn. Behalve dat ik het nog steeds vergeten ben. Dat hij gemaakt is die voordeur. En dus lig ik, elke keer als ik naar binnen of buiten ga, bijna uitgestrekt op de gang. Omdat ik elke keer denk dat mijn deur nog klemt en hij nu zo makkelijk als wat opengaat.
Misschien moet er ook iemand mij komen trainen met lekker eten of beter nog, een glaasje wijn.

Dad

Als puber voerden we oorlogen.
Ik wilde uit, de stad in en thuiskomen als ik daar zin in had.
Dat mocht niet van jou.
Om half elf moest ik thuis komen, maar dan begon het pas.
Ik dacht dat jij mij geen vrijheid wilde geven.
Nu begrijp ik dat je doodsbang was dat mij wat zou overkomen.
Dat je door het beperken van mijn vrijheid mij juist in bescherming nam.

I was a kid, you were my dad
I didn't always understand
I wanted freedom, you got mad
You were concerned, I got upset
I didn't recognize you yet

Soms spraken we een week niet tegen elkaar.
Als ik je weer een 'besodemieterd' had en je daar achter kwam.
Als ik zei dat ik een proefwerk nog niet terug had gekregen.
Omdat ik bang was je te vertellen dat ik een onvoldoende had.
Huilend sloot ik me op op m'n kamer.
Jaren later hoorde ik van mama dat jij als we ruzie hadden ook altijd moest huilen.

And did you cry, I know I did
When I lied to you
I didn't want to hurt you
I just never knew I did

Je vertelt me dat je van me houdt.
Dat doe je bijna dagelijks.
Je zegt het niet in het Nederlands, maar in jouw taal Farsi.
'Gorbinishbaram', zeg je dan. Wat 'ik zou voor jou sterven' betekent, maar ook 'ik hou oneindig veel van jou'.
Ik kan het niet terug zeggen.
Ik weet niet waarom, want ik hou zielsveel van je en ben enorm trots op je.
Er is niemand waar ik meer op lijk dan jou papa.
En al zeg ik het nooit.
'Ik hou ook oneindig veel van jou'.
Vroeger wilde ik in jouw ogen nooit falen.
Nog steeds wil ik je nooit teleurstellen.
Ik wil dat je trots bent mijn vader te zijn.

You never told me that you loved me
I know you didn't know how
I guess that shows we're much the same
'Cause I love you too and until now
I've never said those words out loud
I hope you're proud
To be my dad...

De laatste jaren praten we steeds meer.
Over wat jou en mij bezig houdt.
Je wil weten hoe ik over dingen denk.
Sommige dingen vind ik moeilijk om je te vertellen.
Sommige dingen vind jij moeilijk om mij te vertellen.
We vertellen veel, maar er blijft altijd een stukje geheim.
Sommige dingen kun je elkaar niet vertellen.


What are your secrets, do you pray
Is there a god that shows your way
I wish I knew...
Do you have crazy fantasies
What happens in your dreams
I want to know...

Degene die ik het beste ken dat ben jij.
Er zullen altijd dingen onduidelijk blijven.
Maar het is precies zoals K's choice zingt in dit liedje.
Jij hebt me geleerd van het leven te houden en meer heb ik niet nodig.
Als ik in de put zit, luister je naar me, maar zeg je ook: "Ook dit gaat over".
Je vertelt dat er altijd nog dingen gaan gebeuren die erger zullen zijn en waardoor ik dit zal relativeren.
En dat het leven te kort is om er niet intens van te genieten.
Dat het enige waar je spijt van kan hebben, de dingen zijn die je niet hebt gedaan.
Jij hebt de modus gevonden om je geen zorgen meer te maken.
Behalve om mij en mijn zusje.
Je zal er altijd voor me zijn.

I guess you'll always be a mystery to me
But you taught me how to value life
And what else do I need
I have a dad who watches over me

"Wees de verandering die je in de wereld wilt zien."

De rij bij de kassa van de Albert Heijn was lang. Voor me stonden twee jongens van allochtone afkomst. Ik luisterde naar hun gesprek.

"Kwam je nou gisteravond weer die club niet binnen", zei de ene jongen.
"Nee man", brieste de andere jongen. "Die uitsmijter is een neger, die moet ons niet, die discrimineert, weet je".
"Ik ken hem. We zouden hem een keer moeten pakken".
"Zeker".
"Wat ben je toen gaan doen dan?"
"Ik kon focking nergens heen. Overal waren homo's. Weet je? Door die focking homo parade".
"Oh ja die focking homo's. Ze zouden ze moeten afschieten. Cohen zat ook op zo'n boot. Die is maaaaf man".
"Cohen is een kankerjood en nog gek ook, want al die focking homo's hebben aids. Daar ga je toch niet tussen staan".
"Homo's zijn vieieiessss".

Ik stond er bij en luisterde er naar en kookte van woede.
Diverse keren dacht ik: 'En nu ga ik er wat van zeggen'. Ik wilde ze vertellen dat je niet van mensen kunt verwachten dat ze jou niet discrimineren als je zelf hetzelfde doet. Ik wilde ze vertellen dat mijn vader als jood in Iran opgroeide en hoe vaak hij zelf ook gediscrimineerd werd, hij mij altijd heeft geleerd nooit te discrimineren. Want als je zelf discrimineert dan kan iemand dat ook jou aan doen.
Hij leerde me over Gandhi die zei: "Wees de verandering die je in de wereld wilt zien." Ik wilde de jongens over Gandhi vertellen die door middel van pacifisme bijna alles bereikte wat hij wilde voor zijn India. Omdat hij zo respect afdwong. Je kan niet krijgen wat je zelf niet geeft.
Ik dacht aan de boot die ik gisteren voorbij zag varen met homo's met Geert Wilders en Rita Verdonk-maskers op die bordjes omhoog hielden met teksten als: 'Trots op Antillianen' en 'Trots op Marokkanen' en 'Trots op Turken'. Wat wilde ik ze graag vertellen over die homo's die zij even daarvoor vies noemden.

"Meisje", onderbrak een van de jongens mijn gedachten. "Heb jij een bonuskaart?"
Even twijfelde ik of ik zou zeggen dat ik een joodse lesbiënne met aids was, maar ik deed het niet.
"Nee, ik heb geen bonuskaart", zei ik. "Die ben ik gisteren verloren. Maar als ik er een had gehad dan had ik je hem wel gegeven, ondanks alle bagger die net uit je mond kwam".
IJzig keek ik hem aan.
Verbaasd keken ze terug. "Welke bagger", vroeg de andere jongen.

En daar bleef het bij. Want ik had geen zin meer om verder met ze te praten. Soms ben ik zelf namelijk ook nog al bevooroordeeld. Met sommige types heeft het volgens mij gewoon niet zo veel zin om in discussie te gaan.

Viva La Vida

Ik zou wel een rondedansje kunnen doen, want de afgelopen dagen heb ik drie keer goed nieuws gekregen. En dat is best fijn, zo veel goed nieuws krijgen.
De muziek voor tijdens mijn rondedansje wordt overigens Viva la Vida van Coldplay, want tjonge jonge jonge wat vind ik dat nummer mooi zeg! Het schiet met stip mijn top tien allertijden in, want dat lied heeft alles.

Dus als je binnenkort iemand tegenkomt die rondedansjes aan het doen is op Viva La Vida, dan ben ik dat. Ik zou het fijn vinden als je mee rondedanst.
Alvast een heel goed weekend!