broccoli en paksoi

"Je weet toch dat ik niet van paksoi houd", zei de vrouw bits.
"Oh ja, dat is ook zo. Broccoli dan?"
"Weet je nou nog niet dat ik geen broccoli en paksoi lust", snauwde de vrouw naar haar man die schaapachtig met een broccoli in zijn hand stond.

Mijn ogen staarden ongeneerd naar het stel. 'Niet kijken', siste ik mezelf toe. Maar mijn ogen luisterden niet.

"Dat weet ik wel, maar ik was het even vergeten", zei hij zoet.
"Verdomme Karel, ik weet toch ook dat jij geen vis lust".
"Ja maar dat is anders, ik hou van geen één vis, jij houdt van bepaalde groenten niet".
"Ga nou niet zo stom lopen ja-maaren", siste zij hem toe en haar woorden klonken als vuurpijlen.
"Kom op Floor. Niet hier. Niet in de Albert Heijn", suste hij.
"Als ik kwaad ben, ben ik kwaad. Dat moet je nou onderhand ook wel eens weten".

Ik staarde naar deze real life Albert Heijn soap en ving per ongeluk haar blik. Snel keek ik de andere kant op. Bang zijnd dat ik ook de volle laag zou krijgen. Ik hoorde het meisje achter me gniffelen en keek naar haar. Met een enorme glimlach haalde ze haar schouders op.

"Thuis Floor. Thuis", probeerde hij.
"Nee hoor. Niks thuis", schreeuwde zij nu. "Ik heb er schoongenoeg van. Ik ga bij je weg Karel en iedereen mag het horen".

Ik wist niet wat ik hoorde en merkte dat ik weer naar ze staarde.
"Jezus", zei het meisje achter me zachtjes.
"Zeg dat wel", fluisterde ik terug.

Ik keek naar zijn gezicht. Hij staarde radeloos voor zich uit.
"Heb je me gehoord", riep de vrouw. "Ik ga nu naar huis mijn spullen pakken. Als je me zoekt dan ben ik bij mijn zus".
Ze keek hem heel fel aan en hij keek verdrietig terug.
"Goed. Je hebt me begrepen", zei ze terwijl ze zich omdraaide en wegliep.
Ik keek haar na terwijl ze aan de verkeerde kant door de poortjes heen probeerde te lopen. Het poortje klapte heel hard terug.
"Godverdomme", vloekte ze.
"Godverdomme", hoorde ik hem zeggen.
Met een blik vol medelijden keek ik zijn kant op.
"Gaat het", vroeg het meisje achter me.
"Ze heeft een ander", fluisterde hij. "Ik weet het nu zeker".
Hij stond nog steeds met de broccoli in zijn handen. Rustig legde hij de groenten in zijn mandje en liep weg.
Het meisje dat achter me stond en ik staarden hem na. Tergend langzaam liep hij naar de specerijen.
"Vergeet de paksoi niet", zei het meisje. "Die kun je nu eindelijk weer eten".

het zou zo'n rustig weekend worden

Een beetje uitrusten van de vakantie, dat ging ik doen.
Maar toen ik vriendin E donderdag afzette bij haar huis, vroeg ze of we nog twee wijntjes op haar dakterras kwamen drinken. Als een soort van afscheid van de vakantie. Gezellig met vriendin D, E's vriendlief en haar kindje. Lekker rustig. Zij moest toch nog naar een of andere EHBO-cursus.
Maar gedurende de avond schoof vriend B van vriendlief ook nog aan en twee wijntjes werden diverse flessen en de cursus werd ook maar gecanceled. De heimlich kon E ook wel uit een boekje leren en bij brandwonden zou ze voortaan gewoon een dokter bellen. Het afscheid van de vakantie werd een afterparty en mijn koffer werd dan ook niet uitgepakt die avond.

Vrijdagavond werd poging numero twee er een rustig avondje van te maken. Ik had een afspraak en vriendin D vroeg me voor die afspraak nog even bij haar broer langs te komen waar zij op dat moment was. "Voor twaalven ben ik thuis", zei ik nog optimistisch.
Ook die poging mislukte.

"T vroeg of we bij hem kwamen koffie drinken", zei vriendin D door de telefoon. "Om een uurtje of drie, dus dan kunnen we gewoon 's avonds een rustige avond thuis hebben daarna".
Leek me een goed en gezellig plan.
Alleen zijn plannen er om gewijzigd te worden. En dus zaten D en ik om half zes bij vriendje T op het balkon wijn te drinken. T had ook nog wat hapjes en halverwege de avond smste vriend J wat T aan het doen was en besloten we dat J ook wel langs mocht komen. De geplande koffie werd 4 flessen wijn en 2 flessen champagne en vanmorgen voelde ik me dus niet helemaal fit om met vriendinnen Luna en Y naar de rommelmarkt bij de IJ-hallen te gaan.

Want dat was het zondagmiddagplan. Naar de rommelmarkt en daarna lunchen met mijn vriendinnen en vriend S.
Om twee uur haalde vriend S me op om naar Noord te gaan. Lunchen deed ik ook wel, maar al snel zaten we aan de wijn met borrelhappen en besloten we aan het eind van de middag met z'n allen naar Y's huis te gaan om daar voetbal te kijken, pizza's te bestellen en nog wat na te borrelen.
Zo gezegd zo gedaan. Maar na het eerste kwartier van de wedstrijd besloot ik toch maar naar huis te gaan. Omdat ik morgen weer moet werken en werkelijk geradbraakt was.

Het zou zo'n rustig weekend worden. Een beetje uitrusten van de vakantie.
Morgen ga ik weer werken en overmorgen ook. Dinsdagavond heb ik weer een date. En woensdag ga ik op een minicruise met mijn moeder en grootmoeder naar Hamburg en Kopenhagen. Kan ik eindelijk een beetje uitrusten van de vakantie en de postvakantie.

Naaaaance!

In de Beau Monde las ik een interview met Nance. Over Nance had ik geen mening. Het is ook niet zo dat ik over iedereen een mening heb, maar soms vind je iemand erg leuk of juist erg stom en bij Nance voelde ik eigenlijk nooit wat. De grijze muis van tv land dat was Nance voor mij. Alhoewel ik haar wel mooi vond en respecteerde dat ze met haar ziekte toch zo ver was gekomen.
Tijdens het lezen proestte ik het af en toe uit. Van het lachen. "Wat is er", vroegen mijn vriendinnen.
"Ik maak zo een samenvatting", zei ik mysterieus. "Ik ben een interview met Nance aan het lezen".
Dat ik moest lachen, kwam niet doordat Nance ontzettend geestig was. Nee, ik kwam er juist achter dat Nance een draak van een vrouw is, maar dat volledig niet door heeft. Mijn lachsalvo's waren dan ook een mix van plaatsvervangende schaamte en ultiem leedvermaak.

Toen ik het interview uit had, las ik de meest lachwekkende quotes nog even voor aan mijn vriendinnen.
"Luister, hier probeert ze zichzelf te verdedigen dat ze heus wel een warm mens is", zei ik.
'Op televisie zou ik sommige kandidaten wel dood kunnen knuffelen, maar dat doe je niet want dan ben je meteen weer zo'n knuffelbal. Moeilijk hoor. Maar als i k je nu vertel dat ik iedere week mijn cameraman een kopje koffie breng als ik binnenkom, dat is toch heel lief? Dan ben ik toch ook warm?'
Of:
'Of zoals laatst toen de buurman van mijn ouders overleed. Ik had hem al tien jaar niet meer gezien, maar dan rijd ik wel naar Brabant voor de begrafens om er voor de familie te zijn. Ik had ook thuis kunnen blijven'.
Een lachsalvo volgde. "Hahahaha, hoe iemand met een zo'n toevoeging de hele intentie kan verkrachten", riep een van mijn vriendinnen. "Ik had toch ook thuis kunnen blijven. Hahahaha".
"Wacht, dat is niet alles. Deze is ook briljant:"
'Als ik een dure pot crème heb staan die ik niet gebruik en die mijn moeder nooit zou kunnen betalen, dan gaat hij wel naar haar toe'.
"Hahahaha", bulderden mijn vriendinnen. "Een pot die ik niet gebruik. Wat erg!"
We giegelden nog zeker een half uur na.

Een paar dagen later zei vriendin E: "Ik heb dat interview ook nog even gelezen en je was nog een paar quotes vergeten".
Wij gingen er met z'n allen voor verzitten als schoolkinderen die voorgelezen worden door hun juf.
"De dingen die ze namelijk over haar familie vertelt zijn ook vreselijk".
Interviewer: 'Je komt uit een heel normaal milieu toch? Wat deden je ouders bijvoorbeeld?'
Nance: 'Mijn ouders vinden het vreselijk als ik dat vertel. Mijn moeder heeft liever niet dat ik zeg dat ze werkster was, maar heeft liever dat ik 'interieurverzorgster' zeg. En mijn vader die vrachtwagenchauffeur was, heeft liever dat ik 'chauffeur' zeg als er naar gevraagd wordt. De schatten, ze zijn namelijk bang dat anders te min is. Kun je zien hoe lief ze zijn'.
"En deze", vervolgde E.
'Ik heb natuurlijk ook een broer die een vrouw heeft en kinderen, zijn inkomen gaat op aan zijn gezin. Als ik vervolgens mijn ouders te veel toestop, ben ik bang hem in verlegenheid te brengen omdat hij dat niet kan'.

En weer hadden we zeker een half uur lol. Om mensen die alle planken mis kunnen slaan en misschien wel tegen zichzelf in bescherming genomen zouden moeten worden. Maar ook weer niet. Want dit soort quotes leveren wel een prachtig, eerlijk, genant en te grappig interview op. En dan heb ik de nare steken onder water over Gerard Joling nog weggelaten. Kun je nagaan.

Onze conclusie over Nance: Ze is een draak van wijf maar heeft wel een gigantisch gevoel voor humor. Beetje jammer alleen dat ze dat zelf niet door heeft.

Onze vakantieos

Ik heb veel mooie vakanties meegemaakt. Maar er was er geen een waarvan iedereen zei: "Dit was een van de mooiste, leukste en beste vakanties uit mijn leven".
Geen idee waar het aan lag. Maar alles zat mee. Het was elke dag 30 graden of meer met een strakblauwe lucht. Er was geen enkele iritatie, geen enkel moment dat iemand dacht 'nu wil ik even alleen zijn' of 'nu laat ik diegene maar even alleen'.
We verkeerden in een soort vierentwintiguurs lachkick, alle grappe vielen goed en zelfs van de discussies die we af en toe voerden genoten we.
Het komt zeker omdat we nu ouder zijn en elkaar volledig in elkaars waarde laten. We kennen elkaars nukken en vullen elkaar volledig aan. Als we een discussie voeren dan respecteren we de mening van de ander en juist omdat we elkaar zo lief hebben, neem je ook veel eerder wat van een ander aan. Je bent niet meer zo star.
We aten, dronken, zonden en feestten met elkaar tot diep in de nacht, maar als iemand een keer zei: "Ik ben moe en ga nu naar huis", dan was diegene geen mietje meer maar dan stelde iedereen stuk voor stuk voor diegene op de scooter naar huis te brengen.
We zijn volwassener maar tegelijkertijd werden we weer even kind. We creëerden een eigen taaltje door simpelweg achter bijna elk woord -os te zetten. Het wordt nog lastigos om dat maandagos niet op mijn werkos te gaan doenos.
Het deed bijna pijn om afscheid te moeten nemen. Maar een ding staat vast. Volgend jaar doen we het weer. En ik heb nog ladingenos verhalenos over deze vakantieos. Dus wordt vervolgdos.

Men neme vijf leuke vriendinnen

Men neme vijf leuke vriendinnen.
Men neme een vliegreis naar Spanje.
Men neme een goede dosis zon, een fijn huis in Spanje met zwembad in een niet toeristisch plaatsje.
Men neme een lieve moeder van een van de vriendinnen die de ijskast al heeft volgeladen met prosecco, witte wijn en lekker happen.
Men neme een goed humeur, blije gezichten, een grote dosis humor en ontzettend veel gespreksstof omdat een van de vriendinnen in Barcelona woont en die niet zo vaak gezien wordt.
Men neme vijf leuke vriendinnen die het ontzettend goed met elkaar kunnen vinden, elkaar lief en leed toevertrouwen, kunnen lachen en het heerlijk vinden elkaar te vertroetelen.
Men neme vijf leuke vriendinnen die stuk voor stuk ontzettend toe zijn aan een week vakantie.
Men neme vijf leuke vriendinnen die er een fantastische week van gaan maken.

Morgenochtend rijden drie van deze vriendinnen om zeven uur 's ochtends uit Amsterdam weg richting Rotterdam Airport.
Morgenmiddag komt een van de vriendinnen over uit Cannes en de andere een van de vriendinnen over uit Barcelona.
Rond vijven zitten we met z'n vijven op een terras voor het huis met uitzicht over het dorp en de zee.

Volgende week zijn we weer terug. Tot dan!

te prinsesserig

"Laten we iets geks gaan doen", zeiden we tegen elkaar. We hadden het beiden ijskoud van het strandfeest waar we geweest waren en waren nog wat brak van de avond ervoor.
Tien minuten later keken we vanuit de bovenste verdieping van het Okura uit over heel Amsterdam. De proleterige hotelbar waar cocktails elfeneenhalve euro per stuk kosten, was de plek die we beiden in gedachten hadden om gek te doen.

Zij bestelde een Mojito en ik een Bloody Mary. We keken naar het prachtige Amsterdam, ons Amsterdam, de stad waar we elkaar tien jaar geleden op school leerden kennen.
Er is niemand die zo op mij lijkt qua achtergrond en leven als vriendin L. We kregen hetzelfde soort opvoeding, komen uit een zelfde soort gezin, groeiden beiden op in een provinciestad, hadden allebei een eigen paard, en ga zo maar door en hebben nu allebei een zelfde soort leven.

We spraken over het leven, die avond. We keken uit over bloedmooi verlicht Amsterdam, nipten van onze drankjes en analyseerden waar we stonden in onze levens. Ik, sinds een poos weer single en L, met haar onzekere relatie.
"Maar hoe kan dat toch? Dat wij er elke keer weer naast grijpen", vroeg L terwijl ze een hijs nam van haar sigaret.
Ik haalde mijn schouders op. "Geen idee, misschien zijn we te verwend. Eisen we te veel. Zijn we te prinsesserig".
"Misschien wel", knikte L. "Maar ik wil geen concessies doen. Ik wil het maximale".
"Ik ook".

We keken uit over Amsterdam en voerden gesprekken over het leven en de liefde.
"Wat een heerlijke avond Kaat", zei vriendin L.
"Zalig gewoon".

"We krijgen allebei aandacht genoeg".
"Maar het is het gewoon elke keer net niet".
"We moeten gewoon wachten. Ons liefdesgeluk komt nog wel".
"Dat zeker".
"Genieten van nu is ook het maximale wat je kan bereiken".
"En niet bang zijn voor de toekomst, maar al het mooie dat in de toekomst nog gaat komen als cadeau beschouwen".
"Absoluut".
"En genieten van het prinsesserig zijn en niet met minder genoegen nemen".
"Dat ook".

Vriend P had gesms't waar we waren en voegde zich bij ons.
"Wat doen jullie nou weer hier? Waarom? In een hotelbar voor god's sake. Jullie zijn enorme prinsessen, weten jullie dat?"
L en ik schoten in de lach. "Ja dat weten we", zeiden we in koor.
"We zijn zelfs té prinsesserig. Dat was de conclusie van de avond al".
"Ik ben blij dat jullie dat zelf ook begrijpen", lachtte vriend P.
"Wij begrijpen elkaar volkomen", zei ik.

Twee te prinsesserige vriendinnen en een lieve vriend dronken cocktails en keken uit over adembenemend Amsterdam. Het is fijn om vrienden te hebben die je volkomen begrijpen.

Oranje verbroedert

In de kroeg waar we voetbal keken, was het dit keer veel drukker dan de afgelopen keer. Voor mijn lieve vriendinnen, aka lange deernes, geen probleem, maar voor mij, aka ieniemini, wel.
Ik was dan ook erg blij dat de jongens, die voorin in de vensterbank zaten, mij naar voren trokken zodat ik bij hun vooraan kon staan. Het was wel jammer dat ik niet bij mijn vriendinnetjes kon staan, maar voor die ene wedstrijd maakte het niet uit.

Oranje verbroedert. Binnen een paar minuten had ik nieuwe vrienden gemaakt. Het andere kleine meisje dat naast me stond, 12 jaar jonger was dan ik en me meteen in de armen viel en mij haar grote zus noemde en de vensterbankjongens zelf.

Een van de vensterbankjongens kende ik ergens van. "Waar ken ik jou van", vroeg ik aan hem.
Hij had geen idee, want het was niet wederzijds.
We wisselden persoonlijke informatie uit en toen hij bij twee vriendinnen van mij op kantoor bleek te werken, wist ik het weer. Vriendin L had namelijk haar personeelsblad voor me meegenomen omdat daar de andere vriendin in stond met een interview. In het bewuste blad had deze jongen ook paginagroot met een foto en een interview gestaan. Daar kende ik hem van.
We moesten erg lachen om dit grappige feit.

Oranje verbroedert en we kletsen, deelden biertjes en de jongen die een half biertje over me heen gooide omdat hij te enthousiast opsprong, verweet ik geen seconde dat mijn haar binnen een minuut aanvoelde alsof ik er een ruit mee kon inslaan. Bij elk doelpunt ging het plafond eraf.

Na afloop van de wedstrijd barstte het feest pas echt goed los. De dames in de rij bij het toilet maakten dit keer geen ruzie, maar wachtten geduldig en praatten na over de wedstrijd.
We dansten, zongen, sprongen en lachten tot diep in de nacht.

En de vensterbankjongen die bij mijn vriendinnen werkte, wilde met me zoenen. Maar ik niet met hem. Niet dat het geen leuke jongen was, maar uit het interview in het personeelsblad kon ik me ook nog herrinneren dat hij een vriendin had.
"Dat was een hele oude editie", probeerde hij nog. Maar daar trapte ik niet in.
Zijn andere vrienden stonden ook al te zoenen terwijl ze thuis vriendinnen hadden.

Opeens viel het me op. De halve kroeg stond ongeveer te zoenen of te flirten.
Oranje verbroedert.
Gedurende de wedstrijden viert zelfs Noord Nederland carnaval en doet alles wat daar bij hoort. Verkleedkleren aan, drinken, dansen, foute liedjes meezingen en vreemdgaan.

De vensterbankjongen probeerde het nog een paar keer. Hoewel het echt een leuke jongen was en ik al behoorlijk wat had gedronken, ging ik er niet in mee. Jaren geleden had ik zeker met hem gezoend, maar nu ben ik ouder en wijzer, wil ik niet als een puber in een kroeg gaan staan bekken, vond ik het zielig voor zijn vriendin en heb ik een aversie voor vreemdgaande mannen. Wat jij niet wil dat u geschiedt...

"Echt niet", vroeg hij nog liefjes.
"Nee", zei ik vastberaden.
"Jij kent mijn vriendin helemaal niet".
"Nee dat klopt. Maar jou inmiddels wel een beetje".
"Nou, kom op dan".
Ik keek hem aan en zei: "Morgen heb je al een kater. Als je nu met mij gaat zoenen, heb je een dubbele kater".

Na deze definitieve afwijzing ging hij meteen naar huis.
Oranje verbroedert. Oranje haalt al het goede in mensen naar boven, maar blijkbaar ook het slechtste.

Oranje

Mailconversatie tussen vriendin J en mij:

J: Ik zit met mega-dillema: doe ik mijn oranje t-shirt aan of dwing ik dan het ongeluk af en moet ik gewoon mijn oranje sjaal omdoen. Kom er niet uit… x

K: Wat grappig, ik ga daar straks een stuk over schrijven. Dat ik panisch ben met veranderingen. Denk dat ik ook gewoon hetzelfde shirt aan doe. All heb ik nog wel een mooi Dennis bergkamp shirt. x

J: Hahaha, ik zat al te bedenken dat ik hetzelfde aan wil doen als maandag, alleen dan met ander shirtje eronder. Daar werd ik al zenuwachtig van….en dan is het ook nog vrijdag de 13e. quelle drama! xx

En dan hebben we ook nog vriendin D die afgelopen maandag niet in het oranje was, op haar oranje handtasje na. Vriendin D zei door de telefoon: "Vanavond ga ik wel in het oranje hoor".
Waarop ik paniekerig antwoordde: "Nee, doe maar niet. Straks verliezen we nog".

Dus als vriendin D straks toch in oranje shirt verschijnt en we verliezen. Dan is het haar schuld. Dat jullie het even weten.

mijn opa de sportfan

Mijn opa was een enorme sportfan. In de jaren dertig speelde hij bij Vitesse en daarnaast tennisde hij niet onverdienstelijk. Mijn oma, een a-sportieveling, ontmoette hij op de tennisbaan. Ooit zag ze hem tennissen en ging toen elke wedstrijd kijken naar deze sportieve athletische donkere man. Ze ging zelfs tennis les nemen en organiseerde een toernooi wat mijn grootvader uiteindelijk won. Toen mocht ze hem de beker overhandigen. Slimme tante hoor, die oma van mij want vanaf die dag viel mijn opa als een blok voor haar.

Maar goed, ik dwaal af. Mijn opa was een enorme sportfan. En met dit soort toernooien als het EK volgde hij dan ook alles op de voet. Om de twee jaar had mijn grootvader een topzomer. Het EK/WK, Wimbledon, de Tour en als het een beetje mee zat de Zomerspelen. Hoewel hij een enorme levensgenieter was en hield van lekker eten in een goed restaurant en op vakantie gaan, plande hij die zomers niets. Dat kon niet want hij moest kijken. Of ze gingen ergens naar toe waar hij kon kijken.
Als ik belde was hij normaliter lang van stof en altijd blij dat ik belde, maar tijdens een voetbalwedstrijd bellen, kon zijn humeur behoorlijk verpesten.

Het is raar hoe het gaat met missen. Af en toe mis ik mijn opa verschrikkelijk. Zijn grappen, zijn optimisme, zijn vrolijkheid, warmte en liefde. Soms denk ik dagen niet aan hem, maar dan opeens, is hij er weer, in mijn gedachten.

Ik keek in een bomvolle kroeg naar Nederland - Italië. Vriendinnen D, J en ik waren er al vroeg zodat we het goed konden zien.
Het werd een enorm feest, daar hoef ik niet verder over te vertellen. We deden rondedansjes, high fiveden en juichden met volslagen onbekenden en de wildvreemde jongen naast me, zoende me bij elk doelpunt op mijn voorhoofd. Het zou nog uren na de wedstrijd fantastisch blijven.
In de voetbalpoule had ik gehoopt op een 1-1 en ik was dan ook dolgelukkig met de 3-0. Als Nederland in de finale staat, kan die hele poule me gestolen worden, want ik heb Nederland in de halve finale laten verliezen van Frankrijk.

Na het eerste doelpunt was hij er opeens weer. Ik had al de hele dag aan hem gedacht. Hoe zenuwachtig hij geweest zou zijn en hoe hij hier naar toe geleefd zou hebben. Maar bij het eerste doelpunt verscheen hij kraakhelder in mijn gedachten. "Wat zou hij dit mooi hebben gevonden", dacht ik.
Bij het tweede doelpunt werd ik bijna emotioneel en nadat de wedstrijd was uitgespeeld sms'te ik mijn ouders: 'Nu mis ik opa heel erg'.
'Wij ook', sms'te mij vader terug.

De volgende dag vertelde mijn moeder dat oma de hele wedstrijd had gekeken en dat ze super fanatiek was geweest. Terwijl ze vroeger, toen opa nog leefde, tijdens de wedstrijden altijd ging lezen in een andere kamer.

Het is raar hoe dat gaat met missen. Mijn opa heeft een prachtig leven gehad en ik heb er vrede mee dat hij er nu niet meer is. Maar soms, en zeker op dit soort momenten, heb ik het gevoel dat hij er weer een beetje is, dat ik zijn stem, zijn gelach en zijn gejuich hoor en hem zie dansen door de kamer. Misschien is hij er ook nog wel een beetje. Zit hij nu boven te grijnzen op een hele grote oranje wolk en heel hard te vloeken als Duitsland scoort. Want als er een land niet mocht winnen dan waren het onze Oosterburen.
Ik hoop als eerbetoon voor mijn opa op Nederland - Duitsland finale. Maar alleen als Nederland wint natuurlijk. Hij zou er zo van genoten hebben.

jullie soort mensen

Mijn mannelijke collega's wisten precies welke voorspellingen ze hadden gegeven bij het invullen van de EK Poule.
Ik niet. Geen idee had ik eigenlijk wie wat gespeeld had.
Ik was dan ook blij verrast dat ik alle winnaars tot nu toe goed had.
"Toch al twaalf punten", zei ik tegen de heren.

Ik zag ze bedenkelijk kijken.

"Zal je altijd zien", zei toen een van hen. "Dat een van jullie soort mensen die poule gaat winnen".

Daarmee bedoelde hij dat er een vrouw zou winnen. Want dat was de vorige keer ook gebeurd.

Maar een van de vrouwen vond hij waarschijnlijk te denigrerend klinken. Alsof 'jullie soort mensen' minder denigrerend klinkt. Male Chauvinist Pig.

If I don't see you again

Vanavond zat ik tegenover Mr. Weird, zoals hij in mijn telefoon nu heet, aan tafel.
Na een paar weken van uit- en afstel, besloot ik dat het er nu toch maar van moest komen. We moesten nog spullen uitwisselen en ergens was ik ook wel benieuwd hoe het met hem zou zijn.
We zijn nu drie maanden verder en ik ben niet meer boos om dat wat gebeurd is. Maar ik had geen idee hoe het zou zijn om hem weer te zien.

Zijn eettafel was zwart geverfd. Terwijl hij die toen hij met mij was wit geschilderd had. Haar spullen lagen op plekken waar ooit mijn spullen lagen.
Het deed me minder dan dat ik gedacht had dat het me zou doen.
Hij deed me minder dan ik dacht dat hij me zou doen.
We zaten aan tafel en dronken wijn.
Ergens voelde hij heel vertrouwd, maar ook wel heel ver weg.
Hij is niet meer mijn lief. Al vond ik hem wel weer lief.
Omdat hij toegaf dat hij dingen verkeerd had gedaan en daarvoor zijn excuses aanbood.
Ik accepteerde ze lachend. Maar het deed me meer dan dat ik liet merken. Want 'sorry' was al de hele tijd het enige woord dat ik uit zijn mond wilde horen.

Nog steeds vind ik het niet goed hoe het is gelopen. Mijn hart heeft er een deukje door opgelopen. Maar ik ben niet meer boos.
Niemand heeft er wat aan om altijd maar boos te blijven.

Hij vertelde mij over zijn plannen met haar. Ik luisterde er naar en vond het oprecht leuk voor hem. Hij sprak er ooit al over, maar ik had die plannen nooit met hem willen uitvoeren.
We spraken over het rare gegeven dat mijn exen bijna allemaal met onambitieuze vrouwen eindigen. Wat zegt dat over mij? Want ik ben wel ambitieus. Al ambieer ik natuurlijk ook gewoon een huisje, boompje, beestje en misschien ooit wel kindje.

We spraken en het voelde goed. Alles wat we nog wilde zeggen, zeiden we. De onafgeronde dingen werden afgerond.
Het zal altijd een deukje blijven. Maar ik koester de mooie dingen en probeer het verdriet te vergeten.
Het gaat goed met me en het kan alleen maar beter gaan.
Ik wens hem een heel mooi leven. Want sinds vanavond weet ik het weer zeker. Hij is een goed mens. En alhoewel hij fouten heeft gemaakt en ik daar de dupe van werd, heeft hij het niet zo bedoeld.
Alleen een groot mens kan 'sorry' zeggen. Daar is lef voor nodig.

Mr. X, het ga je goed. Ik hoop dat je de rust vindt waar je naar op zoek was. Ik had je die rust niet kunnen geven en jij had uiteindelijk mij ook teleurgesteld.
Het is beter zo. Het is goed. Het is beter.
Het is zoals Neil Diamond schreef:

If I don’t see you again
It was a hell of a ride
Don’t need to say let’s be friends
Don’t need to promise you’ll write
We rode that train through the night
And never cared where it went
If I don’t see you again

If I don’t see you again
We ran a whole other race
Two strangers meet on the road
And find their time and their place
We never once had to lie
We’d passed the age of consent
If I don’t see you again

I know it’s crazy out there
I hated sleeping around
I went out looking for love
And never liked what I found
Don’t pay to make it alone
God know it’s lonely out there
I made it once on my own
And hardly anyone cared
If I don’t see you again

Who you gonna run to baby
Who you gonna hide behind
When the nights get suddenly cold
Who’s gonna hold you who’s gonna know
Who will you go to

Who you gonna call if it ain’t me
When you’re feeling lost and there’s
Nobody out there looking for you
What will you do where will you go
If I don’t see you again

If I don’t see you again
You made it happen somehow
I think I gave up on life
But I feel better right now
Something you said turned me ’round
Don’t even know what you meant
If I don’t see you again

And at the end of the day
I hated sleeping alone
There’s nothing worse when you’re lost
And you don’t want to go home
It’s gotta work out some way
I just don’t want to be found
I’m waiting here ’round the bend
And I’ll be hanging around
If I don’t see you again

Who am I kidding I’m going nowhere
I can’t even get through an hour without you
Should be ashamed
Just want to hear you calling my name
Two of us missed connections
Guess we must have somehow missed
something more
’Cause we’re here alone
I know we’re together
But too far apart to know how to get back home

It’s time for saying goodbye
’Cause if I stayed for too long
You’d get to know me too well
And find that something is wrong
The time is perfect to go
Before the curtain descends
Right now when both of us know
That everything’s got to end
If I don’t see you again

What’s it gonna come to baby
Who are you gonna hide behind
When the nights get filled up with doom
Looking to run you run out of room
And will you be the one to save me
Doesn’t look like the future is clearing
Need you to hear me playing in tune
When nobody hears me
I end up playing to the moon

It’s time for saying goodbye
’Cause if I stayed for too long
You’d get to know me too well
And find that something was wrong
The time is perfect to go
Before the curtain descends
Right now when both of us know
That everything’s got to end
If I don’t see you again

If I don’t see you again
Somehow we both made it through
I woulda gave up on life
Before I gave up on you
You went and turned me around
Could be was something you said
I couldn’t make out the sound
I didn’t care what it meant
If I don’t see you again
If I don’t see you again
If I don’t see you again

ode aan de Nuon en de ketelman

Ik had de ketelman niet moeten vertrouwen.
"Allemaal mogelijk", riep hij overtuigend. Terwijl de drie andere ketelmannen die ik hiervoor een offerte had laten maken, zeiden dat bepaalde dingen niet konden.
Hij wuifde die bepaalde dingen allemaal weg. "Nee joh, dan leggen we gewoon een buisje zus en zo en die kraan, die kan ook daar".
De vorige drie ketelmannen waren ook nog eens zo'n 800 tot 1300 euro duurder.
"Waarom zijn jullie zo veel goedkoper", vroeg ik nog wel.
"Omdat wij een bedrijf van de Nuon zijn. Wij kopen heel veel ketels op en kunnen daarom tegen korting leveren", beargumenteerde de ketelman.
Bij het woord Nuon had ik het al moeten weten. Nuon staat nog net niet in het woordenboek, maar als het er in zou staan, dan zou het woord slechte service, lange wachttijden, oplichters en bedriegers moeten betekenen. Hoe vaak ik al in de clinch heb gelegen met de Nuon. Niet te tellen.
Maar ik geloofde de ketelman en hij kon ook nog eens snel leveren.

Gisteren zouden ze om zeven uur de ketel komen monteren. Ze waren er om kwart voor negen. Net nadat ik 45 minuten in de wachtrij had gestaan en de telefoniste eindelijk aan de telefoon kreeg.
Ik wilde ze al bijna geen koffie meer geven, maar deed het toch maar. En och wat bleek het opeens allemaal moeilijk te zijn. Wat een rotklus.
Ik stond erbij en keek er naar. Probeerde rustig te blijven, maar ze ook duidelijk te maken dat het vandaag toch echt moest gebeuren. Want de volgende dag zou de nieuwe keuken worden gemonteerd.

De tekeningen van de keuken hadden ze bij de hand. En ja, die zaten goed in hun hoofd. Ze hadden alles gemeten en zus en zo zou het wel kunnen.
Halverwege ergens kwamen ze vragen of m'n plafond er uit mocht.
"Wat moet dat moet. Als het niet anders kan, dan vind ik dat goed", antwoordde ik redelijk.
Het kon niet anders, dus mijn plafond moest er uit.
En ik moest naar een zakelijke afspraak en vriend S kwam op het ketelgebeuren passen en er voor zorgen dat niet opeens mijn stereo en/of juwelen weg zouden zijn.
Maar stom, stom, stom, ik vertrouwde ook deze ketelmannen en vriend S wist niet precies wat er zou gaan gebeuren.

Dus toen ik 's avonds thuis kwam en zag dat mijn plafond er helemaal niet uit was en er twee buizen van ongeveer een halve meter onder mijn plafond hingen, kreeg ik al wat argwaan. Bovendien hing het expansievat veel te hoog.

De keukenmonteurs waren hier wel om zeven uur vanmorgen. En toen ze de keuken in liepen, zag ik ze al bedenkelijk kijken.
De zin 'sorry mevrouw, maar de keuken past niet meer', deed mijn maag keren en ik voelde de tranen prikken achter mijn ogen. Maar ik hield me sterk en samen zochten we nog een uur naar oplossingen.
Niks kon. De hele ketel inclusief buizen, expansievat en leidingen zat in de weg.

Ik belde de Nuon. Je raadt het al. Een wachttijd van een uur. En toen ik ze eindelijk aan de telefoon kreeg, konden ze me niet doorverbinden.
Een uur later kreeg ik eindelijk de bewuste ketelman aan de telefoon. Hij kwam langs en 'tja, ik weet het ook allemaal niet mevrouwtje'.
Ik bleef rustig, maar had inmiddels wel al een bevriende jurist gesproken. "Als jullie het niet vandaag kunnen oplossen, dan moeten jullie hem er vandaag uithalen", zei ik uiterst koel.
De ketelman begon te stotteren en daarna bijdehand te doen.
"Ik heb een jurist gesproken", zei ik tussen neus en lippen door.
Toen werd hij heel stil.
"Ik ga even overleggen en bel u straks terug", zei hij.

Inmiddels zit ik al bijna drie uur te wachten en is het nog steeds stil.
Mijn keuken kan niet gemonteerd worden en daar zal ik binnenkort weer een dag voor vrij moeten nemen. Bovendien staat mijn hele huis vol met Ikea dozen en keukenspullen. Ook is mijn oude keuken er al uit. Dus terug in de lades en kastjes kan het allemaal niet.
Wanneer het allemaal opgelost is, geen idee.

Als ik binnen een uur nog niks van de ketelman heb gehoord, ben ik bang dat ik die ketel er persoonlijk uit ros en bij het grof vuil zet.
Die had ik namelijk toch al gebeld om m'n oude keuken op te halen.

chemie

T hoorde bij mijn vriendengroep op de middelbare school. Het was dan ook ontzettend leuk om hem weer te zien op de reünie.
"Ik was nog een tijdje verliefd op jou", biechtte hij op. Om daarna er aan toe te voegen dat hij me ook een periode stom had gevonden. "Maar goed, ik was achttien en jij ging met een vriend", concludeerde hij.

Voorzichtig informeerde hij naar mijn status. Toen ik hem vertelde dat ik weer vrijgezellig was, stelde hij meteen enthousiast voor om een keer te gaan daten.
Het was inmiddels al midden in de nacht en we hadden behoorlijk wat gedronken. Ik verwachtte dan ook niet echt dat hij zou bellen. Maar dat deed hij wel. Een paar dagen later ging mijn mobiel en ik herkende meteen de blije stem van T.

De zondag er op was het zo ver. Om vijf uur spraken we af in een bruin kroegje aan de gracht en daarna staken we met het pontje over naar Noord. Hij had het allemaal fantastisch geregeld. Een tafeltje aan het raam met uitzicht over het water en de ondergaande zon. We bestelden oesters en kreeft en dronken prosecco. Het was een geweldige avond. Om gespreksstof zaten we niet verlegen want ooit waren we vrienden en we delen een verleden.

Op de terugweg besloten we nog een kroeg in te duiken. Het werd later en later en toen ik uiteindelijk besloot afscheid te nemen, gaf hij me een voorzichte kus op mijn mond.

De volgende dag belde hij al weer. En de dag erna ook. Hij wilde graag weer afspreken. En ik wilde dat ook wel. Omdat ik wilde weten of het meer dan gezellig kon worden. Want alles klopte aan hem. We hebben de dezelfde achtergrond, hij ziet er goed uit, doet leuke dingen, hij heeft gezellige vrienden en ik kan hem met hem praten en lachen.

Anderhalve week later spraken we dan ook weer af. Ik regelde dit keer het restaurant en haalde hem op op de fiets.
Toen hij de voordeur open deed, kuste hij me meteen. En opeens dacht ik: 'Nee, ik wil dit eigenlijk niet'.

Het eten was wederom erg goed en de gesprekken geweldig. T maakte reisplannen voor de zomer en vroeg of ik mee ging. Ik verzon een rotsmoes dat ik geen vakantiedagen meer over had.

Na het diner besloten we nog een terras te pakken. Het was een warme avond en samen keken we op het terras naar de mensen en de ondergaande zon. Ik keek naar T en dacht: 'Verdomme, waarom heb ik het gevoel nou niet. Je bent perfect'.

"Ik vind het zo gezellig en ik vind je zo leuk", zei hij opeens. "Vind jij het ook gezellig".
Ik wist dat ik het moest zeggen en wel meteen. "Ik vind het ook heel gezellig T", begon ik. "Maar...".
"Je hoeft het niet te zeggen meisje. Ik weet al wat je wilt zeggen. Ik begrijp het".
Ik knikte en baalde van mezelf, maar ook weer niet.
"Het zou ook te mooi geweest zijn", vervolgde T. "Ik vind het jammer, maar je kan het gewoon niet forceren".

Er viel een last van mijn schouders af. T keek naar me en kneep liefjes in mijn wang.
"Wil je naar huis", vroeg ik.
"Nee natuurlijk niet", lachte hij.

Het werd een bijzondere avond op dat terras. T en ik bespraken de liefde en wat we er van verwachten. De conclusie was dat we geen idee hadden wat we nou eigenlijk wilden.
Het had zo mooi geweest kunnen zijn met deze leuke, mooie, gezellige, perfecte man. Er ontbreekt alleen een ding. Chemie. En helaas kun je chemie niet afdwingen.

Bij het afscheid omhelsde T me en zei: "Ach, ik heb de liefde dan niet in je gevonden, ik heb er wel een vriendinnetje voor teruggekregen".
En zo is het maar net.

Stalking

Nee, hier kun je het niet lezen. Maar op About:Blank kun je een heel artikel lezen dat ik geschreven heb over stalking en dan met name over mijn eigen ervaring.
En over wat je er aan kan doen. Want inmiddels ben ik er achter dat ik lang niet de enige die last heeft (gehad) van een stalker. Bovendien is de betreffende persoon nog actief bezig met mijn linklijst afwerken.
Dus... mochten jullie vragen hebben; mijn mailadres staat op deze site. En zolang je geen bagger mailt en er geen dagelijkse gewoonte van maakt, kun je me altijd benaderen. (knipoog smiley)