Pauze

Ik knipperde met mijn ogen en toen ik mijn ogen weer volledig had geopend was alles anders.
Mijn hele leven ziet er opeens anders uit. En daar moet ik aan gaan wennen.
Vandaar dat ik besloten heb om een logpauze te nemen. Zodat ik alles weer voor mezelf op een rij kan zetten en me kan richten op de dingen die er echt toe doen.
Alles komt altijd goed. Maar soms heeft het altijd alles goedkomen wat tijd nodig.

Najib Amhali in Carré

Al ben ik geen bestuurslid meer, toch ben ik erg trots op 'mijn goede doel'.
Want gisteravond stond Najib Amhali geheel belangeloos in een uitverkocht Carré voor Young Hadassah International en haalden we 60.000 euro voor de Hadassah Ziekenhuizen op!
Niet alleen de show was fantastisch, ook de impact die dit had was geweldig. Want het allermooiste is nog wel dat vandaag de media aandacht besteden aan de ziekenhuizen.
klik, klik en nog meer klik.
De Hadassah Ziekenhuizen kunnen wat mij betreft namelijk geen aandacht genoeg krijgen.

Koosnaampje

Het is al nacht en ik lig tegen hem aan in bed.
“Ik heb eigenlijk helemaal geen koosnaampje voor jou”, concludeer ik.

Een tijdje geleden spraken we over koosnaampjes. Wat voor belachelijke namen geliefden elkaar soms geven. En dat wij elkaar nooit oekiepoekie, flutsje, boebie, apepaapje of koedelie zouden noemen. Iedereen moet natuurlijk zelf weten hoe hij of zij zijn geliefde noemt, maar dat je in het openbaar je vriendin oekipoekie kan noemen zonder enige gène, dat vind ik bijna bewonderenswaardig.

“Nee eigenlijk niet hè”, antwoordt hij bevestigend op mijn conclusie dat ik helemaal geen koosnaampje voor hem heb.
Ja, ik noem hem wel lief, lieveke, liefste, schat en dat soort onorginaliteiten, maar iets exclusiefs heb ik niet voor hem.
Ik denk hard na. Opeens moet en zal ik op dit onchristelijke tijdstip een koosnaam voor hem bedenken.
“Weet je wat”, zeg ik. “Ik ga je gewoon koosnaampje noemen”.
“Dat is toch stom”, zegt hij lachend, maar bij het woord 'stom' verheft hij zijn stem toch iets.
“Dat is toch grappig”, antwoord ik zo serieus mogelijk. “Ik kan het ook nog afkorten tot Koos”.
“Zo heet mijn garageman. Ik wil toch niet dat je me dezelfde naam geeft als mijn garageman”.

Nou toevallig kan mij dat niet zo veel schelen. En toevallig reageerde Mr. X ook nog toen ik hem de volgende dag Koos noemde. Hoe snel kan het gaan?
Rest mij nog een vraag in het kader van de originaliteit. Hoeveel andere koosnaampjes zouden er verder in Nederland en België rondlopen?

van ruilen komt...

Voor mijn verjaardag kreeg ik van een vriendin een ketting waar ik niet kapot van was. Vriendin zag het al aan mijn gezicht toen ik het pakje uitpakte.
"Weet je wat? Ik geef je het bonnetje en dan kijk je zelf in de winkel of je iets anders ziet", zei mijn lieve vriendin sportief.

Een week later toog ik met ketting en bon naar de bewuste winkel. Ik stapte binnen en het belletje aan de deur verklapte mijn komst aan de twee dames die achter de kassa een moeilijk gesprek leken te voeren.
"Goedemiddag", zei ik.
"Goedemiddag", antwoordden ze in koor.
Ik liep wat rond in de winkel.
"Als ik je ergens mee kan helpen dan roep je maar hoor", zei een van de twee dames.
Dat liet ik me geen tweede keer zeggen. De winkel had een aanbod van sieraden van jewelste en ik kon wel wat hulp gebruiken.
"Nou het zit zo," zei ik dan ook dankbaar, "ik heb van een vriendin van mij een ketting voor mijn verjaardag gekregen, maar ik vind hem niet zo mooi".
"Dat kan gebeuren", antwoordde de dame die haar hulp had aangeboden. "Welke ketting is het", vroeg ze.
"Deze", zei ik terwijl ik de ketting uit het tasje haalde en op de toonbank legde.
"Ah", merkte de andere vrouw met een zuur gezicht op en vervolgde op een tevens zure toon; "je vond hem niet zo mooi".
Ik bekeek haar alles behalve blije gezicht en merkte dat ik haar gekwetst had.
"Nou, ik vind hem niet zo goed bij mij passen. Hij is natuurlijk wel mooi", probeerde ik de situatie te redden.
Met een vies gezicht keek ze me aan en ik stamelde door: "Verder hebben jullie natuurlijk hartstikke mooie dingen, er zit vast wel wat tussen wat helemaal bij mij past, maar deze ketting is niet mijn stijl".
"Ik heb die ketting ontworpen", zei de zure vrouw norsig en bevestigde daarmee mijn vermoeden.
"Oh ja, wat leuk. U maakt prachtige dingen", zei ik terwijl ik naar oorbellen naast de kassa wees. Deze vind ik echt heel leuk. Ik denk dat ik de ketting voor deze oorbellen wil ruilen".
"Die zijn inderdaad mooi", zei de zure ontwerpster en ik haalde opgelucht adem. "Alleen", zei ze na een moment stilte streng, "heb ik die nou net niet ontworpen".

jij logloze

Ha.
Jij daar.
Ja jij.
Jij zonder log.
Jou moet ik hebben.
Wie?
Nou jij lurker of reageerder zonder webzijde.
Waarom?
Voor een interview in de about:blank maart editie.
Dus....
Mocht het je leuk lijken.
Mail of reageer (met mailadres) dan.
Mijn dank is groot!

het rode jasje

Tijdens het winkelen kocht ik een heel leuk rood jasje. Normaal is rood niet echt mijn kleur, maar dit jasje paste bij me. Het leek alsof het voor me gemaakt was. Het zat als gegoten.
De armen niet te lang, bij de buste niet te strak, niet te lang, niet te kort, het ideale Kaat-jasje.
Ook stond het ontzettend goed bij die zwarte enkellaarsjes met rode strikjes die ik een tijdje geleden had aangeschaft. Ik kon niet wachten totdat ik de nieuwe combinatie aan zou kunnen trekken. Zelfs wat ik er verder bij ging aandoen zat al helemaal in mijn hoofd. Een wit t-shirt met v-hals, grijszwarte skinny jeans en om het af te maken een satijnen zwarte haarband. Zilveren ovale ringen in m’n oren, die bewerkte armband, ja zelfs mijn lingerie had ik al bedacht.

Dus toen ik vanmorgen gedouchet en wel voor mijn kast stond, hoefde ik voor deze ene keer niet na te denken over mijn outfit.
Ongeduldig trok ik de deur van mijn helft van de hangkast open en zocht naar het rode jasje. Ik zag alleen geen rood jasje. Wel een bruin, blauw en zwart jasje, wat zwarte blousjes en verschillende jurkjes. Maar het rode jasje was in geen velden of wegen te bekennen.
Opeens ging er ergens in mijn hoofd een klein belletje rinkelen. Ik zou toch niet…? Nee, dat kon toch niet. Het leek zo echt. Ik kon het jasje zo uittekenen. Maar hoe kon dat dan?
Toch was het zo. Het jasje was helemaal niet van mij. Ik had het namelijk niet gekocht. Misschien bestond het wel niet eens. Het jasje had ik gedroomd. Net zoals de enkellaarsjes. En ik had het kunnen weten. Want zwarte enkellaarsjes met rode strikjes? No way dat ik die ooit zou kopen.
De rest van die outfit heb ik overigens vandaag wel aan. Het rode jasje vervangen door een zwarte trui en de enkellaarsjes door mijn elegante zwarte laarzen. Die droom was toch nog ergens goed voor.