geëmancipeerd

Mannen mochten eerder stemmen.
Mannen maken eerder carièrre.
Mannen verdienen meer.
Mannen kunnen makkelijker hun gezin verlaten.
Mannen hoeven niet te baren.

Het kan me allemaal geen hol schelen. Zo geëmancipeerd ben ik ook weer niet.

Maar waarom mannen eerder het scheerapparaat de Gillette Fusion krijgen, een apparaat dat ook goed de randjes (onder de neus en bij de bakkebaarden) kan scheren en vrouwen daar weer maanden op moeten gaan zitten wachten, daar kan ik me wel over opwinden.
Het is toch al lente en dus bijna zomer! Ik wil nou ook eindelijk wel eens een scheerapparaat dat de randjes van mijn bikinilijn aankan.

het kind van mijn ouders

"Rook je nog steeds niet", vraagt mijn moeder door de telefoon.
"Soms wel", hoor ik mezelf antwoorden. Hoe fijn het is om de wereld te vertellen dat je gestopt bent met roken, hoe vervelend het is om te moeten toegeven dat je de strijd verloren hebt en weer bent begonnen. Bovendien is het een beetje raar om het te zeggen. "Luister ik ben weer begonnen, het is maar dat je het weet". Ze merken het wel. En mijn ouders zijn de laatste mensen op aarde waarvan ik wil dat ze het merken. Dus prop ik weer tien pepermuntjes naar binnen als ik op bezoek ga en was ik mijn handen. Ik voel me dan weer precies de puber van zeventien jaar geleden.

Ondertussen hoor ik mijn vader kuchen op de achtergrond. Hij heeft griep. Op zich niet zo erg maar hij heeft vorig jaar opeens astma gekregen. De artsen dachten dat dat kwam doordat hij vroeger stevig gerookt heeft.

"Soms", vraagt mijn moeder. "Wat zonde zeg".
Ik vind het vervelend te moeten jokken. Helemaal jokken is het letterlijk genomen overigens niet. Ik rook toch niet continu? Er zijn heus wel uren dat ik geen sigaret aanraak.
"Ja maar ik wil weer helemaal stoppen hoor mam. Ik vind het zelf ook een vervelende gewoonte".
"Ik hoorde dat er een Chinese accupunturist is die daar heel goed bij kan helpen".
"Misschien moet ik daar een keer naar toe. Wat wil je eigenlijk voor je verjaardag?"
"Dat jij stopt met roken".
Het was bijna precies hetzelfde antwoord als het antwoord dat ze me vroeger gaf toen ik nog pakweg 14, 15, 16 jaar oud was en vroeg wat ze voor haar verjaardag wilde. "Dat jij goede cijfers haalt", antwoordde ze toen altijd.
En aan de andere kant van de lijn werd ik weer even puber en voelde ik een recalcitrante opmerking aankomen. Maar ik plaatste hem niet. Ik blijf toch altijd het kind van mijn ouders. Puberen heeft geen zin. Vooral niet als ik weet dat ze eigenlijk gelijk hebben.

Britney en de klassieke conditionering

We hadden het over Britney Spears. Over haar gedrag de afgelopen tijd en dat ze nu dan eindelijk in een afkickkliniek terecht was gekomen.
Het was echt een onzin gesprek. Zo'n onzin gesprek dat soms best fijn is om te voeren. Vooral als je de mensen waar je mee praat niet zo goed kent.
Degene die intelligent wil overkomen maar het niet is, stond er ook bij. Ik werd een beetje moe van haar. Ze wil het gesprek altijd domineren. Zelfs tijdens een onzin gesprek kan dat vermoeiend zijn.
"Ach die Britney Spears", riep ze. "Typisch een geval van klassieke conditionering".
"Een typisch geval van wat", vroeg ik haar.
Ze ging er echt even voor staan en begon van oor tot oor te stralen. Ze zette nog net geen brilletje op om nog onderwijzeriger over te komen, maar dat ze me wat ging doceren, dat was duidelijk.
"Klassieke conditionering", begon ze met een toon alsof ze cum laude afgestudeerd was en nu ging promoveren tot professor, "is een begrip uit de psychologie. Het wil zoiets zeggen als....wacht, even nadenken hoe ik het zo makkelijk mogelijk aan je kan uitleggen". Het was even stil en ze keek heel serieus. "Ik weet het al. Weet je wat het is met Britney. Ze heeft een hele arme jeugd gehad. Bovendien heeft ze altijd moeten werken. Nu haalt ze de schade in, maar op een verkeerde manier. Ze overexpoost...". Ze was weer even stil en keek me met een bezorgde blik, of ik envoudige ziel het allemaal nog wel kon volgen. Ik volgde het nog wel, maar moest me inhouden om niet in schaterlachen uit te barsten. "Te veel drinken, te veel feesten, te veel drugs, gewoon klassiek geconditioneerd".
Toen ze klaar was met haar hoorcollege keek ze me voldaan aan. "Snap je het", vroeg ze er nog bij.
Nu was ik even stil. "Eigenlijk niet", antwoordde ik.
"Het is ook heel lastig", zei ze moederlijk.
"Heel lastig", zei ik. "Vooral omdat jouw uitleg van het begrip kant noch wal raakt. Klassieke conditionering is namelijk leergedrag. Zoals bijvoorbeeld met de hond van Pavlov. Pavlov merkte op dat honden gingen kwijlen op het moment dat ze te eten krijgen. Als experiment liet hij een bel afgaan voordat ze te eten kregen. Na verloop van tijd begonnen die honden al met kwijlen zodra ze de bel hoorden. Dat is klassieke conditionering, het gedrag van Britney heeft daar weinig tot niets mee te maken".
Verbaasd keek ze me aan.
"Snap je het", vroeg ik.
Ze antwoordde niet. De rest van het groepje grinnikte.
"Het is ook best lastig", zei ik terwijl ik mijn sigaret uitdrukte, vriendelijk lachte en wegliep.

eenrichtingsverkeer

Dat de bestuurder van het witte busje een paar keer toeterde en met drukke gebaren naar het eenrichtingsverkeersbord wees om me duidelijk te maken dat ik de straat niet in mocht, dat begreep ik nog wel.

Dat hij me vervolgens, terwijl er nog genoeg ruimte was, probeerde klem te rijden en met zijn wijsvinger een paar keer naar zijn voorhoofd wees als teken dat ik gek was, dat begreep ik niet.

Vooral niet omdat hij zelf zat te bellen.

het drie na grootste nadeel van de auto

Naar mijn vorige banen fietste ik altijd.
Behalve als het echt heel hard regende, dan ging ik met de tram.
Naar mijn vorige banen fietste ik bijna altijd dus.
Ik denk ik pas het even aan. Je weet het maar nooit. Straks krijg ik weer mailtjes van mensen die mij ooit in de tram naar mijn werk tegengekomen zijn.

Die vorige banen waren dan ook in Amsterdam.
Of in de buurt van Amsterdam.
Amstelveen, dus goed te fietsen.

Nu werk ik in Hilversum en ga ik met de auto.
Fietsen naar Hilversum vind ik namelijk iets te ver gaan.
Een beetje sportief is okay, maar om dagelijks anderhalf uur heen, anderhalf uur terug te fietsen, dan spoor je niet.
Tenminste, dat is mijn bescheiden mening.
Voordat ik weer mailtjes krijg van mensen die mij niet vinden sporen omdat ik hun niet vind sporen.
Ik dek me alvast een beetje in.

Het voordeel van de auto is dat ik nooit een onverwachte regenbui op mijn hoofd krijg.
Dat het allerergste wat me kan overkomen is dat mijn zonnebril opmoet en dat m'n eyeliner dan doorloopt.
Of in de file komen, maar dit terzijde.
Dat moet ik er even bijvermelden. Straks krijg ik weer mailtjes van de anti-file vereniging of whatever die me haarfijn willen uitleggen dat het ergste wat je kan overkomen in de auto die stinkfiles zijn.
Ik heb geen zin in een discussie met de anti-file vereniging. Vandaar dat ik het er even bijzeg.
Ik heb overigens ook geen zin in een discussie met mensen die een auto-ongeluk hebben meegemaakt. Maar dat heb ik zelf ook wel eens en dat vind ik twee jaar na dato een koel verhaal op verjaardagen, maar voordat ik boze mailtjes krijg; dat is het allerergste wat je kan overkomen met de auto.
En dus niet het doorlopen van je eyeliner want dat kan je toch weer bijwerken in het spiegeltje.

Het nadeel van de auto is dat ik niet meer beweeg.
Dat is natuurlijk ook niet helemaal waar, want ik loop heus wel van de auto naar de voordeur, naar mijn kamer en de koffie-automaat en weer terug. En ik loop nog trappen. Af en toe wandel ik even naar mijn collega. Ik ga ook wel eens lunchen en heel af en toe ijsbeer ik tijdens mijn rookpauze.
Ik vertel het er maar weer bij. Voordat ik weer mailtjes krijg van mensen die me vertellen dat niet bewegen heel ongezond is. Dat weet ik namelijk heus wel.
En voor jullie informatie; ik merk het ook.
Ik ben namelijk vet aan het uitdijen. Echt, ontkennen heeft geen zin meer. Ik pas mijn linnen zomerbroek niet eens meer. De linnen zomerbroek is mijn leidraad. Vandaar dat ik hem even aantrok om te checken of het echt zo was. Of ik echt een oversized Kaat aan het worden was. Dat was dus zo. En dat vind ik niet leuk. Ik vind het zelfs vreselijk en ik word er ongelukkig van.
En dat is echt zo. Ik wil niet dik zijn. Dik worden vind ik vreselijk. Ik ga het niet ontkennen. En ik ga me ook niet indekken. Dik zijn is niet mij.
Dus spaar uw energie en ga me niet mailen dat dik zijn gezellig is of dat een beetje vet er zo schattig kan uit zien of dat heftig met je taille bezig zijn niet okay is.
Ik vind het wel okay. Vanaf morgen eet ik alleen nog maar van die smaakloze witte kaas, crackers, rauwkost en fruit. En die stoppen met roken poging nummer 853, die stel ik nog even uit. Want als ik rook dan eet ik minder.
Overigens weet ik dat roken heel ongezond is, dus mailen heeft geen zin. Echt niet.

wie zich door angst laat regeren

Mijn werkgebied is Europa, Afrika, nu even de Zuid Pacific en het Midden Oosten.
Nou ben ik geboren in het Midden Oosten, maar daar ligt ook meteen een probleem.
Mijn bijzonder joodse achternaam en het regeltje Place of Birth: Jerusalem in mijn paspoort maken reizen voor mij iets gecompliceerder.
Voor bepaalde landen waar jullie 'gewone' Nederlanders zonder problemen naar toe kunnen, heb ik een visum nodig en er zijn zelfs landen waar ik absoluut niet in kom en waarschijnlijk zijn er ook landen waar ik wel in kom, maar dat is niet verstandig want dan kom ik er nooit meer uit.
Gelukkig zal ik nooit naar dat soort landen toe hoeven, want mijn bedrijf wil geen zaken doen met Syrië of Iran, maar een land als Maleisië is bijvoorbeeld ook al moeilijk voor mensen met een Israëlisch paspoort. Een Israëlisch paspoort heb ik niet meer, alleen dat ik er geboren ben, zal ik nooit kunnen ontkennen. Niet dat ik dat wil overigens.
Zelf ben ik niet bang om naar Libanon, Egypte of Dubai te moeten reizen, maar mijn ouders vinden dat geen prettig idee. Mijn vader heeft het zelf meegemaakt dat de situatie in zijn Iran opeens 180 graden veranderde en hij is angstig dat dat in een land als Egypte ook kan gebeuren.
Ik weet zeker dat als je voor zaken naar dit soort landen moet, alles anders is. Bovendien denk ik dat als jezelf vooroordelen hebt, die alleen maar bevestigd zullen worden. Natuurlijk zijn er Egyptenaren die mij zullen haten omdat ik in in Jeruzalem geboren ben. Maar ik haat hun niet. Want zij kunnen er niks aan doen dat ze zo opgevoed zijn. Ook weet ik zeker dat er genoeg Arabieren zijn die wel een open view hebben en verder denken dan wat ze in hun omgeving horen.
Ik wil niet bang zijn dat er wat gebeurt. Ik ga er van uit dat alles goed gaat en dat ik mooie deals ga binnenhalen. Daar komt nog een bij dat ik het geweldig vind met een goede reden naar dit soort landen te kunnen afreizen. Kan ik eindelijk wat van die culturen zien en genieten van bijvoorbeeld de muziek waar ik juist zo van hou.
Wie zich door angst laat regeren, verliest zijn vrijheid, is en blijft mijn motto. Wat mij betreft het beste motto wat er is.

vriend L II

Een van mijn eerste logjes op Desalniettemin ging over mijn jeugdliefde en goede vriend L. klik
Nou moet ik eerlijk zeggen dat we elkaar na zijn huwelijk een beetje uit het oog verloren.
Tot een week of wat geleden toen ik via Hyves opeens een uitnodiging van hem kreeg.
We mailden even heen en weer en 's avonds belde ik hem. L is niet zo'n kletser en ik niet zo'n beller, toch zaten we anderhalf uur aan de telefoon.
In de afgelopen tijd was er een hoop gebeurd. L had twee dochters gekregen en van een wist ik niet eens wat af omdat het geboortekaartje naar een ander adres was gestuurd.
"Kom je eten dan kun je ze zien en ons natuurlijk ook", vroeg L.
De datum was snel geprikt en gisteren reed ik na het werk richting het nieuwe huis van L, K, hun twee dochters en hond Guus.

Toen ik de gang binnenliep sprong hond Guus, een boxer, wild om me heen en probeerde mijn gezicht te likken.
"Typisch een boxer", zei ik terwijl ik K en L gedag zoende.
"Nee hoor. Dat doet hij nooit", zei K. "Alleen bij familie dus hij weet vast dat je familie bent".

Wij zijn helemaal geen familie. Maar het was een warm welkomstwoord.
En ook de kleine P van anderhalf, die normaal heel verlegen is, zat binnen een half uur bij me op schoot.

Na het eten brachten vriend L en ik samen P naar bed.
"Toch wel raar", zei ik tegen L. "Dat we vroeger op de hei speelden en dat we later samen op vakantie gingen dat lijkt helemaal niet zo lang geleden. Opeens zijn we volwassen met serieuze banen en een gezin".
L lachte. "Weet je nog wat het eerste was wat we tegen elkaar zeiden?"
Ik glimlachte want ik kon het me nog goed herinneren. L was de honden aan het uitlaten en ik fietste voorbij. Ik keek iets te lang naar hem en hij keek terug. Opeens riep hij uit het niets: "Trut". Ik keek achterom en schreeuwde terug dat hij een sukkel was.
Een maand later zaten we opeens bij elkaar op school, klikte het toch best wel en besloten we samen naar en van school te fietsen.

"Trut", zei L opeens terwijl hij P's tandjes poetste.
"Sukkel", antwoordde ik.
"Nee", riep P terwijl ze de tandenborstel uit haar mondje haalde. "Mag niet!"
L glimlachte naar zijn dochter. "Okay, het mag alleen als K in het vervolg nooit meer zo lang niets van haar laat horen".
P knikte.

Toen ik haar in bed legde zei ze: "Snel weer?"
Ik gaf haar een kus. "Ik kom snel weer langs. Beloofd".
En dat doe ik ook. Want vijfentwintig jaar vriendschap mag je natuurlijk nooit zonder reden laten verwateren. Vooral niet als je een soort van familie bent.

Degene die (denkt) altijd beter te zijn

Als je een verhaal vertelt dan heeft ze altijd een leuker verhaal te vertellen.
Ben je ziek dan is zij altijd zieker geweest.
Geef je iemand een tip dan is haar tip altijd beter.
Wijs je iemand de weg dan heeft zij altijd een snellere route.
En als je ergens over schrijft dan put ze altijd uit haar archief om je te vertellen dat zij dat onderwerp ook al een keer heeft behandeld.

Zij is altijd leuker, beter, eerder of wijzer.
Tenminste, dat denkt ze.

Ik erger me dood aan haar.
En het ergste is; ze is overal. En soms is ze geen zij maar een hij.
Op het werk, in mijn vriendenkring, in de tram, in de kroeg, in de rij bij het postkantoor en op het wereldwijde web. Overal kom je dat soort mensen tegen.
Ik word er heel erg moe van. Zouden dat soort mensen nou nooit eens moe worden van zichzelf?

de belachelijke discussie

Afgelopen vrijdag had ik een hele achterlijke discussie met vriendin D over de mail.
Zij vond namelijk dat Madonna uitgerangeerd was en niet kan zingen.
Dat laatste daar ben ik het na bij drie concerten van haar aanwezig geweest te zijn wel een beetje mee eens, maar zeg nou zelf lieve mensen (ik heb bijval nodig, laat daar geen misverstand over zijn), als wij allen er op ons bijna vijftigste nog zo uit kunnen zien en zo kunnen dansen (zie filmpje hieronder van de Grammy uitreiking van vorig jaar), dan ben je toch niet uitgerangeerd?
Trouwens, speaking for myself, ik heb nooit zo kunnen dansen en dat zou ik echt dolgraag willen.
Dit filmpie is dus voor vriendin D, omdat ze dus echt wel vet ongelijk heeft. En omdat het een heel cool filmpje is natuurlijk en ik geen puf heb om op de eerste maandag van de week een heel hoogstaand intellectueel verantwoord logje te plaatsen.

Zazou de baby

Het is een uur of een als ik thuiskom. Ik ben uit eten geweest met drie vrienden uit mijn studietijd en het was erg gezellig. Zo gezellig dat ik te veel wijn heb gedronken en in combinatie met de eerste inspannende weken op het werk zorgt die zelfde wijn er voor dat ik behoorlijk aangeschoten thuis kom.
"De vliezen van mijn zus zijn gebroken", vertelt D bij mijn binnenkomst. "De verloskundige is er al".
De opmerking gaat een beetje langs me heen.
Na nog een half uur achter de computer gezeten te hebben en bijna wat rare reacties bij collegaloggers geplaatst te hebben, besluit ik dat het verstandiger is om te gaan slapen.

Om vier uur gaat de telefoon. Ik hoor het wel, maar denk dat het bij mijn droom hoort. Lief rent gelukkig wel naar de telefoon. "Okay, we komen er aan", hoor ik hem zeggen.
Als hij opgehangen heeft, zit ik rechtop in bed. Ik slaap nog half maar ben wel helder genoeg om te vragen waar we dan precies naar toe gaan.
A blijkt toch in het ziekenhuis te moeten bevallen, maar ze kunnen moeilijk de kinderen alleen thuis laten. Wij wonen drie straten verderop en binnen een minuut zitten we in pyama in de auto.

De kinderen hebben niks gemerkt en liggen lekker op hun kamer te slapen. Ik zit op een stoel in de keuken met poes Pepijn op schoot en schudt de verloskundige een hand. Het vertrek naar het ziekenhuis van A en G lijkt een wazige zwartwitfilm. Ik weet ze nog net succes te wensen.

We proberen nog wat te slapen op de bank, maar Pepijn vindt het erg gezellig dat we er zijn en springt continu op mijn buik.
Om zeven uur gaat de telefoon. De baby is geboren. Uiteindelijk is het best snel gegaan en D en ik halen opgelucht adem. De baby woog alleen bijna negen pond en daarom moeten schoonzus en zwager nog even in het ziekenhuis blijven. Hoe laat ze naar huis kunnen weten ze nog niet.
Wij overleggen hoe we het de kinderen die nog liggen te slapen gaan vertellen.

Om half negen hoor ik ze praten in hun kamertje en trek ik de deur open. De kleine mannetjes staan al hand in hand achter de deur en kijken me met grote ogen aan.
"Wat doe jij nou hier", vraagt N. "Waar is mama?"
Wij vertellen ze dat we een verrassing voor ze hebben en installeren ze op de bank.
"De baby is geboren", zeggen we.
S van twee vindt het erg leuk en N van drie knikt en vraagt: "Mogen we nu de Kleine Zeemeermin kijken?"

Dat vinden we goed. Maar een half uur later probeer ik N toch nog even duidelijk te maken dat de baby er dus nu echt is en niet meer in mama's buik zit.
"Dat kan helemaal niet", roept hij boos. "De winter is nog niet voorbij!"
Ik til hem op en ga met hem op het balkon staan. "Kijk", zeg ik terwijl ik naar een boompje vol bloesem wijs. "Zie je die boom? Die heeft al bloempjes. Weet je wat dat betekent?"
Hij schudt met een ernstig gezicht zijn hoofdje. "Dat betekent dat de winter voorbij is en dat het nu lente is".

Ik maak ontbijt voor de mannetjes en daarna gaan ze een tekening voor de baby maken.
"Weet je", zegt N tegen ons terwijl hij ons met een half oog aankijkt. "Ik had dus een goed idee voor de naam van de baby. Mama vond het ook goed. Hij gaat Zazou heten".
D en ik kijken elkaar lachend aan. We weten al dat de baby anders gaat heten, maar hebben de naam nog niet verteld omdat we dat aan de ouders over wilden laten.

Om half een hoor ik een auto en zie ik vanuit het raam dat A, G en de zeseneenhalf uur oude B aan komen rijden. We tillen N en S op de vensterbank en zwaaien met z'n allen naar het gezelschap in de auto.
A en G lachen naar boven en houden het ding waar de baby in ligt omhoog.
Bovenaan de trap zwaaien N en S met hun tekeningen.

Als hun papa en mama en nieuwe broertje binnen zijn, gaan we met z'n allen op de grond zitten zodat de knulletjes hun broertje kunnen bewonderen. "Hij heet B", vertelt A aan de mannetjes.
"Neeeeee", roept N heel hard en hij begint te huilen. "Ik wil dat hij Zazou gaat heten!"

S wil de baby meteen kusjes geven en wil hem op schoot. We maken foto's. N is weer achter de tv gaan zitten en doet alsof hij ons negeert. Maar stiekem tuurt hij vanuit zijn ooghoek naar de baby. "Kijk zo klein was jij ook", vertel ik hem. "Maar nu ben jij het grootst. Maar je bent nog steeds heel lief hoor".

Na een half uur verwoede pogingen te hebben gedaan om de indruk te wekken dat de baby hem niet interesseerde, zegt hij opeens. "Zazou wil nu bij mij op schoot. Dat zei hij".
De baby mag bij hem op schoot. "Gaat Zazou nou in S' oude kamer", vraagt N.
"B slaapt eerst nog een paar nachtjes bij ons en dan gaat hij naar zijn oude kamer".
"Zazou", horen we N bozig mompelen.

Rond half twee besluiten D en ik het jonge gezinnetje met rust te laten en zelf nog even thuis in bed te duiken.
We knuffelen de familie nog even op de trap en beloven morgen weer langs te komen.

In de auto naar huis stralen we beiden van oor tot oor. We hebben er een prachtig, mooi, nieuw, lief neefje bij. Alles is goed gegaan. En al hebben we er zelf niks voor hoeven doen, we zijn enorm trots op het kleine mannetje.

Thuisgekomen zeg ik tegen D: "Ik mis Zazou nu al".
Minstens vijf minuten lang hebben we de slappe lach.
"Best een leuke naam Zazou".
"Maar dan wel voor een meisje".

Wim Sonneveld

Ik hou van Wim Sonneveld, ooit kreeg ik een muziekstokje en toen schreef ik er al over. Wim Sonneveld is mijn jeugd, de muziek van mijn moeder. Als klein meisje luisterde ik naar Aan de Amsterdamse grachten en besloot dat ik in Amsterdam wilde wonen als ik groot zou zijn. Het hondje van Dirkie heb ik nog nooit kunnen beluisteren zonder dat ik op zijn minst een brok in mijn keel kreeg en op een slechte dag er zelfs van in huilen uitbarste. Best gek, want ik weet na zo'n 3000 keer dit nummer beluisterd te hebben best wat er gaat gebeuren.

Vanmorgen werd ik wakker en besefte dat ik over Wim Sonneveld gedroomd had. Ik was het Dorp aan het zingen op een begrafenis en toen kwam Wim Sonneveld aanlopen om vervolgens met me mee te zingen. Dat was precies op het goede moment, want ik was zo emotioneel geworden dat ik niet verder kon zingen. Maar Wim zorgde ervoor dat ik het nummer helemaal uitzong. Aan het eind van het lied keken we elkaar aan, sloeg hij een arm om me heen en gaf me een zakdoek voor mijn tranen.

Benieuwd waar mijn droom voor stond, zocht ik vanmorgen op Wikipedia Sonneveld op. Ik nam een slok van m'n koffie en verslikte me bijna toen de pagina geladen was. Vandaag was de 33e sterfdag van Wim Sonneveld.

Ik heb nog steeds geen idee wat mijn droom betekende en ik zit er al de hele dag over na te denken. Vanavond ga ik de hele avond Sonneveld luisteren, misschien vind ik een clou in een van zijn liedjes.

het bruidsboeketje

"En nu alle ongetrouwde vrouwen naar de dansvloer", zegt de DJ door zijn microfoon.
Vriendin E staat al in haar prachtige jurk op het podium te springen met haar boeketje als een soort trofee boven haar hoofd houdend.

Het is een geweldige dag geweest. Ik ben denk ik al op zo'n dertig huwelijken geweest, maar dit huwelijk staat nu al in mijn top 5.
Een prachtige intimieme voltrekking in de voormalige Uilenburger sjoel door bevriende wethouder F met zulke emotionele momenten dat menig vrouw het niet droog kon houden, met name de bruid niet.
Daarna een gezellige receptie en als afsluiter een spetterend feest inclusief ouderwetse discodansvloer, band, dj en cocktailbar.
Een weerzien met oude vrienden, waar meteen weer afspraken mee gemaakt werden en mijn lief die zich ook opperbest vermaakte omdat vriendin E in het zelfde wereldje werkt en hij dus ook veel bekenden tegenkwam.

"K vooraan staan", gilt vriendin E boven al het geluid uit naar me.
Ik geef haar een knipoog en trek M aan haar jurk mee de dansvloer op. "Nee, nee", roept M. "Ik hoef hem niet te vangen. Ik heb hem het vorige huwelijk al gevangen".
Een stuk of twintig vrouwen staan als aasgieren naar het boeketje te staren. Even lijken ze in hun avondjurken meer op rugbyspelers dan op galante dames. Ik zie het al. De concurrentie is groot en ik heb niet echt zin om als een soort fashion victim bij de verkoop van Victor & Rolf bij H&M te werk te gaan en vangen daar ben ik eigenlijk nooit goed in geweest, met gym werd ik vroeger nooit als eerste gekozen om mijn vangkwaliteiten. Ik zie wel waar het boeketje strandt.
Vriendin E draait zich om. Er wordt trommelmuziek gespeeld. En dan gooit ze het boeketje met een grote boog naar de dames cq rugbyspelers. Als in slowmotion zie ik de bloemen in de lucht hangen en ik focus me er op. Dan voel ik een duw in m'n rug die me uit evenwicht brengt en waardoor ik naar voren val. Een aasgier schampt mijn oor en een andere knalt in mijn rechterzij. Ik ben het boeketje kwijt, denk ik. Maar dan zie ik het vlak voor me op de grond liggen. Ik aarzel geen moment en gris het boeketje van de vloer.
"Jeeeeeeh, K heeft het boeketje", hoor ik mijn mannelijke vrienden vanaf de zijkant roepen.
E gooit haar armen in de lucht en roept heel hard: "Joehoe. Je hebt hem".
We omhelzen elkaar.

Het was een zware missie, maar hij is vervuld.
In onze zitkamer hangt het boeketje te drogen. Mijn trofee. En die van DLVML, die overigens erg trots op me was dat ik de trofee heb binnengehaald.

miscommunicatie

"Are there media offices in Kiev and if there are: Do you use a media office", vraag ik over de mail aan mijn contactpersoon in de Oekraïne, waarmee ik bedoel of hij zaken doet met een mediabureau.

"Yes ofcourse we have media offices", antwoordt hij. "And I do work with them. I use Word, Excel, Acces...".