parttime enigs kind

Als je vroeger aan mij vroeg wat mijn allergrootste wens was, dan antwoordde ik altijd hetzelfde: "Ik wil dat mijn zusje normaal wordt".
Toen S een jaar of tien was, begon ik in te zien dat dat niet ging gebeuren en ik stelde mijn wens bij. De wens werd ietsjes minder veeleisend, nu wilde ik alleen nog dat ze zou leren praten. Maar ook dat is tot op heden niet gelukt en ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat het ook niet meer gaat gebeuren. Ik zal nooit een goed gesprek met S kunnen voeren. Nou ja, ik kan het wel voeren alleen ze antwoordt niet. En van een gesprek is het toch wel een beetje de bedoeling dat het tweerichtingsverkeer is.

'Je moet niet kijken naar wat je allemaal niet hebt, maar je moet kijken naar wat je wel hebt', zei ooit een wijs vrouw tegen mij. Dat klopt, ze heeft helemaal gelijk. Ik hou van mijn zusje. Ze maakt me aan het lachen, ze is lief, ze is blij en ze is volgens mij is ze gelukkig. Maar soms kan ik toch een beetje jaloers zijn op broers en zussenrelaties. Ik wil ook wel eens een avond keuvelen met haar of gezellig winkelen. Ik wil als ik een conflict heb bij haar kunnen uithuilen en ik wil samen beslissen wat we nou weer eens voor onze ouders gaan kopen. En ik zou willen dat ze overal bij zou kunnen zijn. Want dat kan niet. Mijn moeder wordt zaterdag zestig en we gaan ter ere van haar verjaardag naar Parijs. S gaat niet mee. Ze zou het helemaal niet leuk vinden, zo'n stedentrip. En we kunnen haar moeilijk de hele dag in het hotel achterlaten bij een Disney DVD dus mijn ouders hebben besloten haar thuis bij de au pair te laten. Dan gaan ze later een keer met de au pair en haar naar de Efteling, want dat vindt ze wel leuk.
Hoewel ik ontzettend veel zin heb in het weekend, blijf ik het vervelend vinden dat dit soort dingen niet met hele gezin kunnen. Donderdagavond koop ik een cadeau voor mama met een kaart. Zoals altijd schrijf ik iets namens mezelf en mijn zusje. Ik schrijf de woorden die zij niet kan zeggen voor haar op. Zo gaat dat. Al mijn hele leven. Ik ben niet alleen mijn zusjes handen, maar ook haar woorden. Ik ben niet anders gewend. Toch zal ik er nooit helemaal aan wennen. Aan dat parttime enigs kind zijn. En ergens houd ik altijd nog de stille hoop dat als ik een wens mag doen, die ook daadwerkelijk ooit uitkomt.

de gescheiden beer en zijn prinsesje

Hij was een grote beer met een kaal hoofd en een bomberjack aan. Een oorbelletje sierde zijn oor en hij had een plat gezicht waar toch vriendelijke ogen in stonden. Ik stond vrijdag naast hem voor Schiphol en bekeek hem vanuit mijn ooghoek. Hij nam een diepe haal van zijn sigaret toen er een auto aan kwam rijden waar hij naar zwaaide. De auto stopte vlak voor onze neus en vrijwel direct sprong er een klein meisje uit met blonde staartjes. "Papaaaaa", riep ze enthousiast en sprong in de beers armen. Het leek alsof hij haar dood ging drukken, zo stevig hield hij haar vast. Hij kuste het kleine meisje op haar hoofd en zei: "Ik heb je zo gemist". Ondertussen had de vrouw die op de passagiersstoel van de auto zat, haar raampje naar beneden gedaan en riep: "Zondagavond acht uur. Geen minuut later Kees!" Toen reed de auto weg. Zonder verder nog wat te zeggen.
De beer leek er niet mee te zitten. Het kleine blonde meisje stond nu naast hem en hij hield haar handje vast. "Jij bent papa's prinsesje en we gaan dit weekend allemaal leuke dingen doen. Vanavond gaan we naar opa en oma en morgen naar Artis". Het meisje knikte en knuffelde haar vaders hand. "Misschien zijn er wel jonge beessies geboren in Artis?"
Ze liepen weg en ik keek ze ontroerd na. Ik dacht aan liedje van Eminem dat hij geschreven heeft toen hij niet meer bij zijn Kim was (inmiddels zijn ze hertrouwd). Eminem is een stoere rapper die in zijn leven de meest heftige dingen heeft meegemaakt. Hij dronk een liter wodka per dag en snoof zich verrot. Zijn taalgebruik is nou niet Algemeen Beschaafd Engels. Maar als hij over zijn dochtertje zingt dan voel je de liefde voor zijn Hailie, al voel je het onderliggende verdriet ook. Net zoals de liefde en het verdriet van deze grote beer en zijn prinsesjes op een doorsnee vrijdagmiddag op Schiphol even mijn hart raakten.

Hailie's song - Eminem

Yo, I can't sing it
I feel like singin'
I wanna fuckin' sing
Cuz I'm happy
Yeah, I'm happy
Ha Ha
I got my baby back
Yo, check it out

Some days I sit, starin' out the window
Watchin' this world pass me by
Sometimes I think there's nothin' to live for
I almost break down and cry

Somtimes I think I'm crazy
I'm crazy, oh so crazy
Why am I here, am I just wasting my time?

But then I see my baby
Suddenly I'm not crazy
It all makes sense when I look into her eyes

Somtimes it feels like the world's on my shoulders
Everyone's leanin' on me
Cuz sometimes it feels like the world's almost over
But then she comes back to me

My baby girl [Hailie laughs] keeps gettin' older
I watch her grow up with pride
People make jokes, cuz they don't understand me
They just don't see my real side

I act like shit don't phase me,
Inside it drives me crazy
My insecurities could eat me alive

But then I see my baby
Suddenly I'm not crazy
It all makes sense when I look into her eyes

Somtimes it feels like the world's on my shoulders
Everyone's leanin' on me
Cuz sometimes it feels like the world's almost over
But then she comes back to me

Man, if I could sing, I'd keep singing this song to my daughter
If I could hit the notes, I'd blow something as long as my father
To show her how I feel about her, how proud I am that I got her
God, I'm a daddy, I'm so glad that her mum didn't abort
Now you probly get this picture from my public persona
That I'm a pistol-packing drug-addict who bags on his momma,
But I wanna just take this time out to be perfectly honest
Cuz there's a lot of shit I keep bottled that hurts deep inside o' my soul,
And just know that I grow colder the older I grow
This boulder on my shoulder gets heavy and harder to hold
And this load is like the weight of the world
And I think my neck is breaking should I just give up,
Or try to live up to these expectations?
Now look, I love my daughter more than life in itself,
But I got a wife that's determined to make my life livin'hell
But I handle it well, given the circumstances I'm dealt
So many chances, man, it's too bad, coulda had someone else
But the years that I've wasted are nothing to the tears that I've tasted
So here's what I'm facin':
3 felonies, 6 years of probation
I've went to jail for this woman, I've been to bat for this woman
I've taken bats to peoples backs, bent over backwards for this woman
Man, I shoulda seen it comin', why'd I stick my penis up in?
Woulda ripped the pre-nup up if I'd seen what she was fuckin'
But fuck it, it's over, there's no more reason to cry no more
I got my baby, baby the only lady that I adore, Hailie
So sayonara, try tomorra, nice to know ya
My baby's travelled back to the arms of her rightful owner
And suddenly it seems that my shoulder blades have just shifted
It's like the greatest gift you can get
The weight has been lifted

Now it don't feel like the world's on my shoulders
Everyone's leanin' on me
Cuz my baby know's that her daddy's a soldier
Nothin' can take her from me

Woo!
I told you I can't sing.
Oh well, I tried
Hailie, 'member when I said
If you ever need anything, daddy will be right there?
Well guess what?
Daddy's here.
And I ain't goin'nowhere baby
I love you! (kiss)

Er komt een vrouw bij de dokter

Mijn tante was begin dertig. Nog niet eens zo lang getrouwd met mijn oom. Mijn nichtje was een kleuter en mijn neefje nog maar een peuter. Het leven scheen dit jonge gezinnetje toe. Mijn ooms zaak liep als een trein, ze hadden veel vrienden en familie en mijn tante was gelukkig. Dat kon ook niet anders want ze was prachtig, lief en stralend, altijd.
Totdat mijn tante in haar borst een knobbeltje ontdekte. Het knobbeltje bleek kwaadaardig, er werd borstkanker geconstateerd. Vanaf toen begon de ellende. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Haar mooie blonde haren vielen uit door de chemo's en binnen een korte tijd was er niet veel van mijn tante over. Ze werd elke dag dunner, haar ogen zakten ver weg in hun kassen en haar wangen deukten in,terwijl ze altijd van die stralende bolle appelwangetjes waren geweest. Mijn tantes lichaam begon al snel de strijd op te geven, maar mijn tante die pertinent haar kinderen wilde zien opgroeien weigerde de strijd op te geven.
Er ging een jaar voorbij. Mijn ouders waren al diverse keren naar Amerika op en neer gereisd, maar nu mocht ik een keer mee. "Niet schrikken hoor", zei mijn moeder in het vliegtuig. "Heide is echt heel ziek en ziet er heel anders uit dan dat jij haar kent".
Ze had geen woord te veel gezegd. De tante die ik me herinnerde was een schim geworden van de sterke vrouw die ze ooit was geweest. Gelukkig was haar geest ijzersterk en ging ze continu met ons mee om leuke dingen te doen. Ze was dan wel heel moe, maar dat mocht de pret niet drukken. In haar rolstoel sleepte ze zichzelf mee naar Disneyland en Seaworld. En als we thuis waren kookte ze voor ons. Nog steeds weet ik hoe verukkelijk haar happy pizza's smaakten, die ze speciaal voor de kinderen maakte.
Ik voelde als achtjarige mijn ooms en ouders' zorgen wel, maar ik begreep het niet. Als zij dat nou wilde. Wat ik niet wist was dat mijn tante al opgegeven was. Dat ze weed rookte op doktersrecept om de pijn tegen te gaan. Maar mijn tante wilde zelf niet gaan. Ze vond het leven veels te mooi en zichzelf veel te jong. Wat natuurlijk ook zo was, maar als je leven wordt overheerst door pijn dan weet ik niet hoe mooi je leven nog is.
Toch plakte ze er nog jaren aan vast. Elke keer dachten we dat het afgelopen was en dan kreeg ze toch weer een opleving. Mijn vader werd woest als er 's nachts iemand belde en die 'verkeerd verbonden' bleek te zijn. Als 's avonds laat de telefoon ging dan hielden mijn ouders hun hart vast en keken elkaar aan met blikken die ik niet begreep. En toen kwam toch echt het telefoontje. Mijn tante lag in coma. In allerijl vertrok mijn vader naar Amerika om zijn broer te steunen. Iedereen was er klaar voor. En toen kwam ze toch weer uit haar coma. Papa vertelde later dat het mensonterend was. Ze kon niks meer, alleen maar liggen. Ze had doorligplekken en haar kanker kon je bij de deuropening al ruiken. Eigenlijk wilde ze niet meer dat mijn nichtje en neefje haar zouden zien. Want ze wilde dat ze zich haar 'goed' zouden herinneren en niet als het zielige, incontinente hoopje mens dat ze was geworden. Toch wilde ze niet sterven. Ze wilde beter worden, vertelde ze mijn oudere neef J (de zoon van mijn andere tante), want ze wilde haar kinderen zien trouwen en hun kleinkinderen ooit kunnen vasthouden. De hoop was allang opgegeven, maar niet in mijn tantes hoofd. Ook al was er van haar leven weinig meer over.
Toen mijn vader weer in Nederland was, raakte ze weer in coma. Mijn oom vertelde mijn vader dat hij nu echt dacht dat het over was, maar dat hij niet weer over hoefde te komen vliegen. Maar weer gingen er weken voorbij. Ik herinner me mijn vaders telefoongesprekken met mijn oom dat hij er voor zijn kinderen moest zijn, dat hij niet continu aan het ziekbed van zijn vrouw moest gaan zitten, want dat deed hij. Gelukkig wist mijn neef J mijn oom op een dag over te halen om iets leuks met Des en Nour te gaan doen. Hij zou bij Heide blijven. J zat aan Heides ziekenhuis bed en hield haar hand vast. Hij sprak met haar. Hij vertelde dat ze echt kon gaan. Dat de familie voor mijn oom en haar kinderen zou zorgen. Dat alles goed zou komen. Dat ze zich geen zorgen hoefden te maken en dat mijn familie haar kinderen over Heide zou vertellen. Wat voor geweldige vrouw ze was. Zodat als ze later groot zouden zijn, ze zich hun moeder voor de geest konden halen als een prachtige sterke vrouw. Dat iedereen haar zeker zou gaan missen, maar dat de familie er zou zijn om elkaar te steunen bij het verwerken. Even knipperde mijn tante met haar ogen. Mijn neef vertelde jaren later dat hij het gevoel had gehad dat ze antwoordde; dat ze zou gaan. Dat ze het eindelijk begreep. Die nacht overleed ze. Mijn oom hield haar hand vast. Het leek alsof ze gelukkig was.

Ik heb haar niet vaak meegemaakt, maar ik weet nog hoe ze rook, ik weet nog hoe haar stem klonk als ze Perzische liedjes zong en ik weet nog hoe lief ze was. Ik zal haar nooit vergeten. Ze woont in een kamertje in mijn hart. Samen met alle andere bijzondere mensen die ik ooit heb gekend. Ze is prachtig. Gelukkig heb ik de beelden van mijn zieke tante weten te vervangen door die van mijn mooie gezonde tante. Op mijn nichtjes huwelijk afgelopen zomer vertelde mijn nichtje en neefje heel mooi over haar. Ik weet dat zij zich haar ook herinneren zoals ik dat doe. En dat verdient ze.

Gisteravond las ik Kluuns Er komt een vrouw bij de dokter uit. Vriendin Y zei me dat ik het moest lezen, maar eigenlijk wilde ik niet. Omdat ik wist dat ik er enorm verdrietig van zou worden.
Ik heb nog nooit zo snel een boek uitgelezen. Af en toe moest ik het wegleggen omdat het me te veel werd en ik door het huilen heen naar adem aan het happen was. Elke ochtend werd ik wakker met opgezwollen ogen. Maar het was het ondanks de tranen waard. Want wat ik als achtjarige niet begreep, begrijp ik nu. Omdat Kluun zo geweldig mooi geschreven heeft over zijn vrouw die net als mijn tante, halverwege de dertig en dus veel te jong, het leven moest verlaten. Elke keer als ik terugdenk aan het boek, krijg ik tranen in mijn ogen. Kluuns boek is niet alleen een prachtig monument voor zijn overleden vrouw, maar het is een monument voor elke vrouw die haar kind(eren) en man heeft moeten achterlaten. Die kutkanker heeft in ieder geval één heel mooi iets opgeleverd. Al had ik liever gehad dat hij het niet had hoeven schrijven.

Mr Bojangles is net een autist

Mijn zusje kan niet praten. Ze kan wel dierengeluiden maken, waaronder heel goed miauwen, maar praten doet ze niet.
Mr Bojangles kan niet miauwen, maar hij kletst wel de oren van m'n hoofd.

Gisteren bracht ik Bada Bing naar de dierenarts. Mr Bojangles had waarschijnlijk op mijn log gelezen dat Bing niet gecastreerd hoefde te worden en had het daar niet bij laten zitten. Hij had Bing, die een beetje dommig is maar wel lief, opgestookt om te gaan sproeien. Enkel en alleen omdat hij jaloers was. Dat hij z'n ballen niet meer heeft en het er naar uit ging zien dat Bada Bing wel de rest van zijn leven zijn familiejuwelen zou behouden. Tenminste dat is mijn theorie, dat dat zo gebeurd is. Ik kan het mis hebben. Maar toen ik de dag na het schrijven van deze log thuis kwam en een sproeigeur rook, Bing dommig zag kijken en Mr Bojangles vilein zag lachen was het voor mij; een plus een is twee.

Dus gisteren was het zo ver. Om negen uur stipt bracht ik Bing bij de dierenarts en kwam ik thuis met een schuldgevoel omdat ik mijn kleine koedie - koedie - liefste - rode - katertje - van - de - wereld achter had gelaten. En hij keek nog wel zo treurig.
Gelukkig had Bojangles besloten het thuis gezellig te maken. Hij had een potje thee gezet en kwam spinnend bij me op schoot zitten, wat hij anders nooit doet. "Gezellig zo met z'n tweeën hè?" Ik knikte. "Weer net zoals als vroeger. Jij en ik samen". Ik murmelde dat het best een beetje gezellig was. "Nog een kopje thee", vroeg Bojangles terwijl hij m'n kopje al volschonk. Ik vond het allemaal prima, maar toen hij opeens begon stof te zuigen, kreeg ik het vage vermoeden dat hij zijn best aan het doen was mij te overtuigen dat Bing maar helemaal niet meer terug moest komen. Of dat hij ergens hoop had dat mijn kleine rode katertje niet meer terug zou komen. Nou mooi niet dus. Bada Bing zou aan het eind van de middag opgehaald worden en daar moest hij maar mee leren leven. "Wat heb jij eigenlijk tegen Bing", vroeg ik Bojangles op de kat af. Bedenkelijk keek hij me aan. Hij dacht even na en antwoordde: "Niets, maar hij hoort hier gewoon niet. Hij is een intruder". "Je bent gewoon een autist", zei ik lachend. "Toen bij mijn ouders thuis de hond dood ging was mijn zusje helemaal van slag. Omdat het gezin volgens haar niet meer compleet was en dat hoorde niet. JIj hebt dat andersom". "Echt niet", zei Bojangles bozig. Maar toen hij me later op de dag attent maakte op het feit dat ik het handdoekje op de wc niet recht had teruggehangen, werd mijn vermoeden bevestigd.

Aan het eind van de middag haalde ik Bing op. Hij zat er een beetje zielig bij in zijn hokje bij de dierenarts. Zijn oogjes zaten onder de zalf. Gelukkig is Bada Bing zo dommig, dat hij totaal niet door had dat ik verantwoordelijk was voor dit gebeuren. Hij was alleen maar blij om me te zien en omhelsde me innig. Thuisgekomen zette ik zijn mandje op de grond en opende het. Bing sprong er enthousiast uit en liep blij op Mr Bojangles af om hem te verwelkomen. Het was een ontroerend tafereel, behalve dan dat Bojangles naar hem begon te blazen en met zijn neus in de lucht weg liep terwijl hij hard riep: "Intruder, intruder". Dat was minder ontroerend. En nu is het zwarte monster boos. Hij praat niet meer tegen me. Mijn zusje maakt ook nooit meer poezengeluidjes voor me als ze boos op me is. Ik heb nog geprobeerd om hem om te kopen met poezensnoepjes, maar ook dat mocht niet baten. Bada Bing zit al weer spinnend op mijn schoot. En Bojangles zit op de verwarming. Net zoals mijn zusje altijd doet als ze zich niet lekker voelt; tegen de verwarming aan zitten. Het is dat S allergisch is voor katten, anders had ik haar Bojangles cadeau gegeven.

de vergeten tas

"Vergeet je je tas niet", zei de man die achter me stond in de rij bij de AKO. Ik had net Sophie Kinsella's Aanpakken! gekocht, hoogwaardige chickliteratuur en dat alles om het boekenweekgeschenk te bemachtigen. Ja, je bent een semi-Nederlandse, of je bent het niet.
"Oh bedankt", zei ik, maar terwijl ik terug naar de toonbank liep, bedacht ik me dat ik mijn tas gewoon bij me had. Ik wierp een blik op de tas die dus wel door iemand vergeten was en zei: "Maar dat is mijn tas helemaal niet". De tas in kwestie was een stoffen laptoptas.
Het meisje achter de kassa boog over de toonbank om de tas te aanschouwen. "Dat is vreemd", zei ze. "Jij bent mijn eerste klant sinds een half uur. Niemand mist die tas dus".
"Misschien zit er wel een bom in", riep een oudere vrouw die inmiddels ook in de rij stond. Het meisje achter de kassa begon zenuwachtig om zich heen te kijken. "Zou het", vroeg ze twijfelend aan mij en de man.
"Nou de AKO in Amsterdam-Zuid lijkt me nou niet echt een mooi doel voor een terrorist om op te blazen", zei ik grinnikend. De man gniffelde om mijn adremiteit.
Ik liet de tas voor wat hij was en liep de boekhandel uit. Maar toen ik op mijn fiets naar huis zat bedacht ik dat het best gek is allemaal. Jaren geleden vergat mijn Israëlische tante haar fotocamera ergens in museum NEMO in Amsterdam. Ze liep naar de gevonden voorwerpen balie en meldde dat ze haar camera was vergeten en of iemand die misschien had gevonden. De man achter de balie antwoordde: "Ik ga het voor u navragen. Maar ik geef u weinig kans dat u die camera terug vindt. Waarschijnlijk is die inmiddels gewoon door iemand mee genomen".
Mijn tante vond dat een erg rare situatie. "Als er in Israël ergens in een museum een fotocamera wordt achtergelaten dan zal niemand het in zijn hoofd halen het ding op te rapen. Ze waarschuwen security en binnen mum van tijd is de hele locatie en omtrek ontruimd".
"Maar u bent hier niet in Israël mevrouw", antwoordde de balie-man glimlachend. "U bent in Nederland en hier is alles veilig. Mensen kunnen hier nog ongestoord een fotocamera jatten".
En kijk nu, een aantal jaar later; ook in Nederland beginnen mensen te stressen bij een vergeten tas. Ook in Nederland zijn mensen nu alert. En dat is aan de ene kant ook wel goed, maar aan de andere kant is het ook erg triest. Dat in het land waar nooit wat gebeurde je nu niet eens meer gewoon ongestoord je tas kan vergeten.

het hippe feestje

"Ik organiseer een feest in club X", mailde kennis G een paar weken geleden. "Als je zin hebt om te komen, zet ik je op de gastenlijst".
Zin had ik wel. Ik was al tijden niet meer naar een écht hip en happening feest geweest in een hippe club. Vriendin D had ook wel zin. Dus togen D en ik afgelopen zaterdag op de fiets naar club X. Onderweg passeerden de limo's, die op weg waren naar het feest, ons al. Wow, het feest zou echt cool worden.
En toen waren we binnen. We keken onze ogen uit. Want ik heb in mijn leven heus wel veel hippe feestjes meegemaakt, maar dit was toch echt overtreffende trap hip. Mega mega hip, om in clubtermen te blijven. Iedereen zag er tip top uit en het leek alsof de vrouwen uren bij professionele visagisten en kappers hadden gezeten. Iedereen was mooi en anders. Standaard modetenuetjes kwam je niet tegen bij deze happening. Ik was dan ook opgelucht dat ik een door mijn nichtje ontworpen topje aan had.
We bestelden drankjes en tuurden de zaal in. Er was een hoop te beleven. Modeshows, fotografen, acts en ga maar door. Maar ondanks dat ik mezelf toch echt het liefst als een soort glamour girl zie, voelden we ons niet echt thuis.
"Ik ga nog een drankje halen. Wil jij nog wat", vroeg ik aan D. D, die nog een halve gin tonic had, schudde van nee. Ik probeerde de aandacht van een van de barmannen te trekken, maar was daarin niet echt succesvol. Ineens werd ik een beetje benauwd. "Zal ik terug naar D lopen", vroeg ik mezelf af. Ik deed het maar niet want ik stond al bijna tien minuten te wachten en vond het zonde van mijn veroverde plek aan de bar. In eerste instantie wilde ik een cocktail bestellen, maar uiteindelijk werd het een cola light. D en ik liepen terug naar ons plekje naast de catwalk. En toen ging het helemaal mis, met mij. Ik begon te zweten, werd een beetje licht in m'n hoofd en m'n benen voelden slap. Eens in de zoveel tijd heb ik dat. Vooral op dit soort feesten. Veel mensen bij elkaar in een benauwde ruimte is killing voor een klein meisje dat de neiging heeft tot flauwvallen. Zo heb ik al eens voor veel commotie tijdens een cd-presentatie van Trijntje Oosterhuis gezorgd, door midden in het mini-concert vlak voor Gordons voeten flauw te vallen. Gelukkig weet ik dus inmiddels wel precies wat ik moet doen in zo'n situatie.
"Ik ga even naar de gang een frisse neus halen", riep ik naar D. "Ik voel me niet zo lekker. Blijf jij hier staan, ik ben zo terug".
In de gang ging het al niet veel beter. Het werd zelfs veel slechter. Ik hapte naar adem en zocht naar een stoel die in geen velden of wegen te bekennen was. 'Dan maar even op de grond zitten', prentte ik mezelf in en als een ziek dier kroop ik een hoekje en plofte op de grond. Ik hield mijn hoofd naar beneden tussen mijn knieën en nam nog een grote slok cola light. Het ging al wat beter, maar ik moest toch echt even blijven zitten. Mensen liepen voorbij en keken naar me. Ik zag ze denken: "Muts, zeker te veel gedronken" of "wat heeft dat kind nou weer geslikt". Net toen ik aanstalten wilde maken om op te staan, kwam een van de uitsmijters op me af lopen. "Hey dame", gilde hij naar me. "Dat gaat zo maar niet. Op de grond zitten". Ik keek hem aan met een misprijzende blik en stond zonder iets te zeggen op. Zwalkend liep ik de zaal in en vond gelukkig meteen D. "D, ik ga weg. Ik heb het benauwd". Vriendin D vond dat een goed idee. We liepen naar onze fietsen en toen ik buiten de ijskoude lucht m'n longen in voelde lopen, ging het al meteen een stuk beter.
"Gaat het beter", vroeg vriendin D bezorgd terwijl we richting huis fietsten.
"Ja hoor, het gaat al weer prima. Dat heb ik altijd. Frisse lucht doet wonderen".
"Nog één afzakkertje in de Pijp dan maar", stelde D voor.
"Is prima".
Tien minuten later zaten we allebei op een barkruk. "Ik word te oud voor dit soort feestjes D", concludeerde ik.
"Nee hoor", zei D. "Dit soort feestjes worden te jong voor ons".
En zo is het maar net.

piiiiiiiiiiiiiiiiep

'Piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiep', hoorde ik ergens in de verte.
'Nu al', vroeg ik me af. 'Ik ben toch pas net begonnen?'
Gespannen wachtte ik op het moment dat de lichten zouden doven. Maar het gebeurde niet.
'Piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiep', kwam het nu van dichterbij.
'Oh nee', prentte ik mezelf in. 'Nu is het écht voorbij'.
Maar het was niet voorbij.
Ik doezelde in en droomde over een strand met palmbomen. En net toen die waanzinnige surfgod voorbij kwam lopen, hoorde ik keihard 'PIIIIIIIIIIIIIIIIIEP', vlakbij m'n oor. Met een schok werd ik wakker. Je probeert het moment in te schatten dat het over is, maar toch komt het iedere keer weer onverwacht. De lichten doofden vrijwel meteen en nu was toch echt het moment aangekomen dat ik de kou in moest. Weg uit mijn tropische droom. Met m'n voeten op de veels te koude vloer.
Elke keer denk ik weer: 'Oh ja, de eindpiep klonk zo'. En elke keer vind ik het weer veels te kort, die twaalf minuten onder de zonnebank.

and the winner is....

In mijn galajurk zat ik vooraan bij de verkiezingen. Gelukkig had ik Viktor & Rolf bereid gevonden mijn jurk te ontwerken en Cartier wilde me de sieraden wel uitlenen. Uren had ik bij Leco gezeten, maar al die effort had ook wat opgeleverd; ik zag er prachtig uit.
En toen kwam het moment van de beste lifelogs, de camera's zoemden al op ons genomineerden in. 'Zal ik mijn lipgloss nog even bijwerken', dacht ik. Maar we waren al Immens groot in beeld. Ik probeerde met mijn allerliefste glimlach op mijn gezicht te blijven kijken. De bedankspeech brandde in mijn envelopje en ik was bang dat ik als ik naar voren zou moeten lopen zou struikelen op mijn immens hoge pumps. 'Rapapapa Rapapapa', deden de trommels. "And the winner isssssssssss", riep de presentator.

Zo is het natuurlijk niet gegaan gisteren. In werkelijkheid stond ik in mijn oude spijkerbroek, Uggs, lamy aan en muts op in de sneeuw buiten toen mijn telefoon ging. "Luna heeft gewonnen in jullie categorie", riep vriend S. "Wat leuk voor haar", riep ik terug. Oprecht blij was ik ermee. Want ik had er geen seconde, nou ja misschien drie seconden, rekening mee gehouden dat ik dat ding zou winnen. En als ik hem dan zelf niet win, maar hij wordt wel gewonnen door degene waardoor jij met loggen begonnen bent dan is dat alleen maar erg cool. Alhoewel ik volgend jaar natuurlijk wel in een depressie raak, mocht ik niet weer bij de genomineerden zitten. Dat men er alvast rekening mee kan houden....

Young Hadassah

Jaren geleden, ik kan me er niks meer van herinneren, werd ik geboren in het Hadassah ziekenhuis in Jeruzalem. Een bijzondere plek en niet omdat ik er het levenslicht zag, ook niet omdat de ramen door Chagall beschilderd zijn, maar omdat er in dit ziekenhuis dat toch midden in een soort oorlogsgebied ligt, geen onderscheid gemaakt wordt tussen religie of politieke overtuiging. Er werken net zo veel Joodse mensen als Palestijnen en nou zal je misschien denken: 'Ja maar die Palestijnen werken vast in de keuken of maken schoon'. Ook dat is niet zo. Het aantal Palestijnse artsen is gelijk aan het aantal Joodse artsen. Het hoofd van de afdeling oncologie is bijvoorbeeld een Palestijnse vrouw. Bovendien is het zo dat veel Arabieren geen verzekering hebben afgesloten en als zij ziek worden, krijgen ze gratis medische hulp. Er wordt als het ware een medische brug naar vrede gebouwd. Niet voor niets werd het ziekenhuis vorig jaar genomineerd voor de Nobelprijs van de vrede.
In september schreef ik er al over; een vriendin van mijn ouders probeerde me al jaren enthousiast te maken voor Young Hadassah, een groep vrijwilligers van 18 tot 35 jaar die zich wereldwijd belangeloos inzet om het grootste en meest geavanceerde medische centrum in het Midden Oosten te ondersteunen. Sinds een paar maanden ben ik hier ook daadwerkelijk mee bezig. Niet alleen omdat ik het een waanzinnig goed doel vind, ook omdat ik me er zelf heel goed bij voel; bij dat iets goeds doen. Eind april ga ik naar Israël een soort congres bijwonen. Bij dat congres zal ook Johan Olav Koss met zijn Right To Play aanwezig zijn. Omdat Hadassah zijn organisatie ook een warm hart toe draagt.
Ik heb er enorm veel zin in. Er zullen mensen vanuit de hele wereld aanwezig zijn en ik ga heel veel leren. Want er is zoveel van het ziekenhuis wat ik nog niet weet. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat het Hadassah ook artsen naar Afrika stuurt om daar locale artsen leert om een ingreep uit te voeren waardoor blindheid heel makkelijk te verhelpen is. Het Hadassah doet nog veel meer en ik ga die informatie opzuigen, zodat ik er over kan vertellen en ik nog enthousiaster zal worden om me voor dit bijzondere ziekenhuis in te zetten. Het ziekenhuis waar ik ter wereld kwam. Waar de vijand niet het geloof of politieke overtuiging is, maar een gemeenschappelijke vijand, namelijk de ziekte.

PS Donaties zijn natuurlijk van harte welkom!

Bahar

Mijn nichtje Des uit Los Angeles wist haar hele leven al dat ze mode-ontwerpster wilde worden. Terwijl ik erg druk was met me bij mijn neefjes voordoen alsof ik 'one of the guys' was en me bezig hield met hutten bouwen en oorlogen voeren, kleedde zij haar Barbies aan. Terwijl ik nog niet eens kon punniken of borduren was mijn nichtje op haar kindernaaimachinetje al baljurken aan het ontwerpen.
Als mensen mij vroeger vroegen wat ik wilde worden dan riep ik: "Actrice". Want dat wilde ik ook echt. Ik kon best een beetje acteren en beroemd worden dat leek me wel wat. Stiekem fantaseerde ik dat ik een Oscar in ontvangst zou nemen, de bedankspeech had ik al klaar en als ik naar school fietste nam ik mezelf fictieve interviews af.
Een paar jaar later wilde ik schrijfster worden en weer wat later kinderrechter. Maar toen ik moest gaan bedenken wat ik wilde gaan studeren, wist ik het opeens bij god niet meer. "Vroeger wilde je naar de toneelschool", riep mijn moeder nog. Maar die droom had ik allang laten varen. Ook omdat ik eigenlijk te schijterig was om auditie te gaan doen, mede veroorzaakt door het feit dat ik wist dat ik niet goed genoeg zou zijn.
Des wist het wel. Zij ging naar de mode academie in Milaan. Uiteindelijk vertrok ik maar naar Groningen om daar rechten te gaan studeren. Dat bleek het toch niet te zijn voor me en dus begon ik aan psychologie. Maar ook dat was het niet en gooide ik de handdoek in de ring om een hbo marketing opleiding te gaan doen. Als ik heel eerlijk ben, weet ik eigenlijk nog steeds niet precies wat ik het allerliefste zou doen.
Des studeerde af aan de mode academie en heeft nu een eigen modelijn en winkel. En toen ik vandezomer in Los Angeles was voor haar huwelijk, waar ze in de door haar zelf ontworpen trouwjurk onder de choepah stond, was ik waanzinnig trots. Na jaren ontmoette ik ook haar beste vriendinnen en zussen Bahar en Saba weer. Saba bleek antropologie te doceren aan een bekende universiteit en Bahar acteerde een beetje, vertelde ze. "Ik heb een hele kleine rol in een goede film, Crash. Is die al bij jullie uit?"
Nee, die was nog niet bij ons uit. Maar het verhaal van de film sprak me aan dus ik beloofde haar dat ik hem zou gaan bekijken.
Een paar avonden later waren we bij mijn nichtje thuis en werd Bahar gebeld op haar mobiel. Ze trok zich even terug en kwam met rode wangen terug. "Jullie gaan dit niet geloven", riep ze. "Ik heb net een rol aangeboden gekregen in Mission Impossible III!" Iedereen begon te gillen en dat begreep ik wel want Mission Impossible III is natuurlijk een mega productie.
Thuisgekomen draaide Crash al snel in Nederland. Ik ging er naar toe met N en zei hem nog: "Ze speelt een klein rolletje hoor die vriendin van mijn nicht, dus ik ben benieuwd of ze me wel opvalt". En toen kwam Bahar in beeld. Mijn adem stokte even, want wat was ze mooi en wat speelde ze fantastisch. En wat bleek haar rol zo niet klein te zijn. Ze had een van de grotere ondersteunende rollen. Enthousiast mailde ik mijn nichtje, die terugmailde dat dat typisch Bahar was, altijd bescheiden.
Maandag keek ik naar de uitslagen van de Oscars. Toen ik zag dat Crash de beste film was geworden, was ik erg blij. Want ik vind Crash een van de beste films die ooit gemaakt is en dat er iemand in speelt die je kent dat maakt het alleen nog maar leuker.
's Avonds checkte ik de Oscar fashion sites. Ik klikte op de Nicole Kidmans, Jennifer Lopezzen en de Salma Hayeks en daar was ze opeens; Bahar, tussen de Keira Kneightleys en Uma Thurmans. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En wat was ze weer schitterend en stralend, maar toch was ze wel de Bahar die ik ook ken. Stiekem ben ik supertrots. Want ik ken iemand die doet waar ik als klein meisje van droomde. Het is echt niet zo dat ik met haar zou willen ruilen. Ook Bahar heeft haar ellende en eigenlijk ben ik best tevreden met mijn leventje in Amsterdam. Hoewel ik zeker weet dat die Oscar - bedank - speech er nooit gaat komen, is het toch best wel leuk om te gaan bedenken wie je gaat bedanken en wat je gaat zeggen. Een beetje dagdromen kan geen kwaad en mensen bewonderen al helemaal niet. En al weet ik dan misschien nog steeds niet precies wat ik wil worden als ik groot ben, dat maakt niet uit. Ik weet wat mijn passie is en met mijn een meter achtenvijftig heb ik een goed excuus dat ik in ieder geval weet dat ik nooit écht groot zal worden.

Cycles

Vandaag stond ik op vriendin Y te wachten voor de Albert Hein. Ik had net mijn burgerplicht gedaan door te gaan stemmen en had een goede maar drukke dag op het werk gehad. Vriendin Y en ik hadden gisteravond besloten dat ze kwam eten en dat we gezamelijk de eerste aflevering van het nieuwe Desperate Housewives seizoen zouden gaan kijken. Samen op de bank met een fles wijn in de aanslag. Want de eerste Desperate Housewives van het seizoen moest gevierd worden. Y moest nog van kantoor komen en ik wist niet hoe lang het zou gaan duren. Ik deed m'n iPod op shuffle en luisterde naar de woorden van Cycles van Frank Sinatra. En toen moest ik even slikken want het leek alsof Frank me toezong.

So I'm down and so I'm out
But so are many others
So I feel like tryin' to hide
My head 'neath these covers
Life is like the seasons
After winter comes the spring
So I'll keep this smile awhile
And see what tomorrow brings

I've been told and I believe
That life is meant for livin'
And even when my chips are low
There's still some left for givin'
I've been many places
Maybe not as far as you
So I think I'll stay awhile
And see if some dreams come true

There isn't much that I have learned
Through all my foolish years
Except that life keeps runnin' in cycles
First there's laughter, then those tears

But I'll keep my head up high
Although I'm kinda tired
My gal just up and left last week
Friday I got fired
You know it's almost funny
But things can't get worse than now
So I'll keep on tryin' to sing
But please, just don't ask me how

Eigenlijk had ik al een strijdlied, maar opeens besefte ik dat er net zoals 'ware liefdes' ook meerdere strijdliederen zijn. Het leven gaat in cycles, first there's laughter then those tears. Maar na de winter komt er lente. En so I'm down and so I'm out but so are many others. En van die 'others' zijn er genoeg die het slechter getroffen hebben. Relativeren is ook een kunst. Maar soms is het wel lekker om je even ellendig te voelen. Soms is het wel lekker om even goed te janken. Gelukkig weet ik dat die drapperige sneeuw over een paar weken plaats maakt voor zon en zonder-jas-naar-buiten-weer. En dat er na die zon ook heus wel weer een moment gaat komen dat het weer minder zal gaan. Want het leven gaat in cycles en dat is maar goed ook anders zou het behoorlijk saai worden.

mijn gevoel

En toen zat ik gistermiddag opeens weer tegenover hem, twee weken nadat het hoge woord er uit was gekomen, met een glaasje wijn in een bar. We hadden afgesproken. Ik had er enorm tegenop gezien. "Wat ga je dan zeggen", vroeg vriendin D vrijdagavond. Ik wist het niet. Dat ik niet meer verder wilde dat was een gevoel en niets is moeilijker als gevoel uitleggen.
Ik had er tegenop gezien, maar toen ik daar zo met hem zat, viel het allemaal mee. Hij zei wat hij me wilde zeggen en ik antwoordde zo ver ik kon antwoorden.

"Wat ga je vanavond doen", vroeg ik hem toen we 'uitgesproken' waren.
"Naar de voorstelling van vriend X, jij?"
Ik had het nog in mijn agenda staan die voorstelling van X waar we samen naar toe zouden gaan. "Misschien ga ik een hapje met D eten, misschien blijf ik thuis. Ik kijk wel".
"Waarom ga je niet mee? Ik heb je kaartje nog".
Ik dacht er even over na en besloot er maar niks over te zeggen.
Maar nadat we afscheid hadden genomen en ik met de zak met spulletjes die nog bij hem lagen over straat liep, bedacht ik me dat ik best wel naar de voorstelling toe wilde. Omdat ik het gezellig vond en omdat ik X nooit meer gezien had en hem zo ook gedag kon zeggen.
Thuisgekomen sms'te ik dat ik wel mee wilde en een half uur later zat ik in de taxi op weg naar het theater.
"Er is alleen een ding", zei N in de taxi. "Ik ga daarna met X uit eten en we moeten wat dingen bespreken".
"Geeft toch niet. Ik ga gewoon na de voorstelling naar huis".

De voorstelling was geweldig. En toen we erna bij de bar op X stonden te wachten, waren we allebei zo onder de indruk dat we bijna niks wisten te zeggen. X kwam na vijf minuten al uit zijn kleedkamer en we dronken wat met hem. Op een gegeven moment besloot ik dat ik moest gaan. "Ga je al weg", vroeg X verbaasd. Ik knikte en gaf hem drie zoenen. N liep met me mee naar de jassen. We kusten elkaar gedag.

Ik liep door Amsterdam en voelde me ineens alleen. Twee weken later besefte ik opeens dat ik hem miste.
"Ik ben bang dat jij jezelf zo probeert te overtuigen van je gelijk dat je vergeet wat voor moois we hadden", had N 's middags tegen me gezegd. Het klopte eigenlijk wel. Ik had de mooie momenten ergens weggedrukt in een kamertje waar ik niet naar binnen wilde. En nu ik hem weer had gezien was het deurtje toch geopend.

Mijn verstand zegt nog steeds dat ik de juiste keuze heb gemaakt, maar mijn gevoel, dat me juist zo had overtuigd, laat me even finaal in de steek.

It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your head.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

Uit Goodbye my Lover van James Blunt

feedback

Na een halve dag feedbacktraining op het werk, kwam ik dood- en doodmoe thuis. Ik installeerde me met een dekentje op de bank en plofte voor RTL Boulevard. Na zo'n intensieve dag wil ik niet meer nadenken, het enige wat ik nog kan is nutteloze informatie verwerken. 'Pizza of Thais laten bezorgen', vroeg ik mezelf af. 'Waar heb ik zin in? Ik kwam er niet uit. Na een blik op urbanbite.nl wist ik het: shoarma moest het worden. Met heel veel knoflooksaus. Snel vulde ik het bestelformuliertje in en een paar minuten later ging mijn telefoon: "Met restaurant X, heeft u net een bestelling geplaatst?"
"Ja dat klopt".
"Ik wil even zeggen, het is rotweer buiten en ook nog glad. Die jongens op scooters kunnen uitglijden en moeten voorzichtig rijden. Het kan dus langer duren en ik hoop niet dat u dat een probleem vindt?"
Dat het rotweer was, dat wist ik natuurlijk ook wel en daarom antwoordde ik: "Nee natuurlijk niet. Geen probleem".
Dus toen een half uur later mijn deurbel al ging, was ik blij verrast. Snel pakte ik mijn portemonnee om geld te pakken. De shoarma kostte vijf euro en vijftig cent en daarom pakte ik zes euro. Een briefje van vijf en een euro munt. Ik drukte de deur open en klikte het licht op de gang aan zodat de shoarmajongen zijn weg zou kunnen vinden als hij naar boven liep. Ik had superveel zin in shoarma en het kon nu natuurlijk niet gebeuren dat de jongen van de trap zou lazeren en ik nog een minuut langer op mijn eten moest wachten.
"Hallo", riep de jongen terwijl hij de laatste traptredes beklom.
"Hoooooi", riep ik enthousiaster naar de shoarma dan naar hem. Ik griste nog net niet het zakje uit zijn handen.
Hij hield het witte zakje voor mijn neus en ik overhandigde hem de zes euro. En toen gebeurde het; de jongen hield de euromunt tussen zijn duim en wijsvinger, keek er goed naar, draaide hem nog een keer om en zei toen: "Tssssssss".
Vijftig eurocent. Dat is bijna tien procent fooi! Voor een beetje shoarma rondbezorgen. Een gulden en tien cent notabene! Genoeg! Dat ging ik hem vertellen ook. "Vind je dat niet een beetje onbeleefd", siste ik. "Vijftig eurocent is voldoende fooi op vijf euro vijftig hoor, vind je niet?" Ik keek hem boos aan.
De jongen keek verbaasd terug, was even stil en antwoordde toen: "Ja dat vind ik ook. Dat was het niet hoor. Bij de vorige mensen kreeg ik ook vijftig eurocent en die munt kwam ook uit Duitsland. En bij die daarvoor ook al....."
Even wist ik niks te zeggen. Een hele middag feedbacktraining over; niet te snel oordelen, eerst denken dan zeggen en je in andere mensen kunnen inleven en het enige wat ik wist uit te brengen was: "Sorry".
De shoarma smaakte ineens een stuk minder lekker dan voorheen. Maar dat lag niet aan het restaurant maar aan mijn eigen gedrag. De volgende keer dat ik shoarma bestel, zorg ik er voor dat ik een euro fooi geef en dat ik verschillende nationaliteiten euro's in huis heb, zodat de shoarmajongen kan kiezen welke hij wil. Als ik ooit nog shoarma durf te bestellen.

tramgesprekken

Klein meisje met babyblauw mutsje:
"Die citotoets dat gaat allemaal heel officiëel hoor".

Jongen met capuchon op:
"Ja met mij. Ik had vertraging door die focking sneeuw".

"Je moet het vakje echt precies binnen de lijntjes inkleuren".

"Bij de Gerrit van Veenstraat! Gerrit van Veeheen!"

"Als je er maar ietsjes onder of boven zit, dan rekenen ze je antwoord gewoon fout".

"Dat zei ik toch. Luisteren dove".

"Oooh, ik ben toch zo benieuwd wat ik gehaald heb"

"Kom je zo naar het Leidse?"

"Fijn hè die sneeuw!"

"Okay over 10 minuten in de Bulldog".

"Misschien kunnen we morgen een sneeuwpop maken?"

"Niet zeiken man, ik haat die sneeuw ook".

"Jawel, die sneeuw blijft wel liggen".

"Het stopt zo met sneeuwen sukkel. Je bent toch geen wijf?"

Omdat ik met alle macht twee tramgesprekken probeerde te volgen, vergat ik uit te stappen bij mijn halte. En dus moest ik een heel stuk terug door de sneeuw. Gelukkig houd ik van sneeuw. Ik huppelde er zelfs een paar tellen door heen. De vlokken bleven liggen op mijn neus en wimpers. Heel even voelde ik me een jaar of elf. Als een klein meisje met een babyblauw mutsje.