"We zijn niet alleen de ambassadeur van de popmuziek kwijt, maar die van alle muziek."

Justin Timberlake

'De revolutie verdampt en wat overblijft is het slijk van een nieuwe bureaucratie.'

Franz Kafka

'Je hebt drie soorten mannen: intelligente, knappe en de meerderheid.'

Jasmine Birtles

'Anonieme brieven hebben dit grote voordeel, dat men ze niet hoeft te beantwoorden.'

Alexander Dumas

'Hoe minder een mens ziet, hoe groter zijn geloof.'

Virginia Woolf

'De graadmeter voor succes is louter de jaloezie van de ontevredenen.'

Salvador Dali

'Ik ben een man die zegt wat hij denkt en doet wat hij zegt.'

Pim Fortuyn

'Nog belangrijker dan een oorlog te winnen is het om helemaal geen oorlog te hebben.'

Golda Meir

J-K weekend

"Eerste weekend juli", mailden oudhuisgenootvriend J en ik een aantal maanden geleden naar elkaar.
"Okay, deal, done, date", was de uitslag.

J woont in München en zo vaak zien we elkaar niet. Februari was de laatste keer. Het eerste weekend juli zou J-K weekend worden.

"We kunnen ook naar Frankrijk", mailde J een paar weken later. "Gaan we lekker in het huis van mijn ouders zitten".
Ik vond alles best.
Dus toen J mailde dat Frankrijk door kon gaan en dat er nog wat vrienden mee zouden gaan, vond ik dat natuurlijk prima. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. En dat motto daar was J het helemaal mee eens. Vandaar dat hij ook nog mijn vrienden uitnodigde die J eigenlijk helemaal niet kent.

Donderdag rijd ik naar Frankrijk. Mijn vriendin J gaat mee en we rijden samen met vrienden H en C. In Frankrijk ontmoeten we J. J met nog 15 vrienden uit München.
Een J-K weekend is het niet meer. Het is nu meer een A-B-C-D-E enz. weekend. Een weekend dolle pret in een supermooi huis in het midden van Frankrijk met vrienden van vroeger, met vrienden van nu en volslagen onbekenden.
Een lang weekend alleen maar leuk.
Hoe fijn kan het leven zijn?

RIP Michael Jackson

Laten we even alle bullshit wegdenken. Even vergeten hoe hij in verval raakte. Hoe zielig hij eigenlijk was. Hoe in en in triest zijn leven verliep.
Laten we gewoon even stilstaan bij wie hij ooit was. De King of Pop. De man wiens bewegingen niemand kon evenaren. De man die de X-factor had. Kon dansen en zingen en tegelijk.
Michael Jackson is mijn jeugd. Ik vind het ontzettend jammer dat hij er niet meer is.

Gelukkig heb ik al zijn cd's nog wel en ben ik zo blij dat ik hem gezien heb toen hij nog was wie hij had moeten blijven.
Ik hoop dat de gedachte aan de schaduw wegebt en dat we hem ons gewoon weer zo herinneren.
Zo wil ik hem in ieder geval blijven herinneren. De eerste keer dat hij moonwalkte. Legendarisch.

het Gajes

"Neeeee, berg eerst je portemonnee maar goed op en doe je tas goed dicht, dan geef ik je pas je bloemen. Er loopt hier te veel gajes", sist mijn vaste bloemenman op de Cuyp mij elke week weer toe terwijl hij mij vanachter zijn kraampje streng toekijkt.

En altijd pas ik op als ik over de Albert Cuyp/Kalverstraat/PC Hooft/Cornelis Schuyt of whatever straat loop. Dat mijn tas goed dichtzit. Dat die stevig onder mijn arm geklemd zit, zodat het gajes er niet bijkan. Zodat mijn dierbare bezittingen niet gejat worden.

Maar vorige week ging ik na het sporten nog snel even boodschappen doen en had ik mijn meest afzichtelijke Puma sporttas met het hengsel schuin over mijn schouder gehangen. Ik herhaal het nog even. Mijn meest afzichtelijke Puma sporttas. Die valt echt wel in het niet bij de rest van mijn tassencollectie. Ik heb best wel wat mooie tassen. Ik heb namelijk een tassentic. Mijn sporttas maakt daar geen deel van uit. Die heeft ook geen pretentie. Die straalt niets uit en zeker geen 'kijk hier zit een dik gevulde portemonnee in'. Die zegt meer 'kijk hier zit een vies bezweet handdoekje en een leeg flesje spa blauw in'.

Juist vorige week toen ik dus met die pretentieloze sporttas liep, vond iemand het nodig om te kijken of hij mijn portemonnee kon ontvreemden. Zijn hand zat al in mijn tas. Ik voelde mijn tas wiebelen en wist dat er iets mis was. Ik draaide mijn hoofd pijlsnel richting tas, zag de hand, keek omhoog en stond toen oog in oog met het gajes.
En wat doe je dan? Gillen in mijn geval. Heel hard gillen en schuttingtaal schreeuwen. Verwensingen, ziektes, discriminatie, het kwam allemaal uit mijn mond. Ik wist niet eens dat ik zo veel schuttingtaal kende. Doorgaans ben ik best keurig.
Maar goed, het gajes schrok en zette het op een rennen. Heel hard. En dat vond ik eigenlijk best jammer.
Want ik had best nog wat met hem willen praten over de opstand in Iran, de uitslagen van het voetbal of waarom hij dacht dat Wilders zo veel stemmen had gekregen bij de laatste verkiezingen in Nederland.

de Luchthaven van Teheran

Van het land dat letterlijk mijn vaderland is, kan ik me niets meer herinneren. Ik ben er wel geweest, maar dat was voor mijn derde.
Op mijn derde veranderde alles.
Op mijn derde werd Perzië Iran.

Mijn herinneringen aan Perzië worden gevormd door de foto's. De foto's waar ik als peuter met mijn nichtjes en neefjes speel in het huis in Teheran. Of in de tuin van het vakantieverblijf aan de Kaspische zee. De foto's van mij in een mooi rose jurkje op het huwelijk van mijn nicht.

Al zijn ze kunstmatig, het zijn mooie herinneringen. Iedereen lacht. De familie bij elkaar in dat prachtige land dat niet veel later ons land niet meer zou zijn. Stralend op de oprit voor huizen die niet meer van ons zouden zijn.

De donkere wolken zijn niet te zien op de foto's. Maar ze waren er wel al.
Gelukkig wist mijn opa dat de situatie geen stand zou houden. Hij begreep het omdat hij luisterde naar de geluiden. Hij hoorde de onvrede. Hij voelde de haat. Hij zag de verandering die als een naar kankergezwel steeds verder groeide en de mensen beïnvloedde. Het gezwel dat uiteindelijk de mensen hersenspoelde. Met verkeerde ideeën.

Mijn opa regelde de familiezaken ver vantevoren. Hij zorgde dat als ze zouden moeten vluchten alles comfortabel zou verlopen. De koffers stonden al jaren klaar om mee te nemen.
Toen Perzië uiteindelijk echt viel, kon mijn familie mee met een van de laatste vliegtuigen die de luchthaven van Teheran zou verlaten.
Verlaten om nooit meer terug te komen. Zij zaten veilig aan boord, terwijl tegelijkertijd vrienden uit hun bed gelicht werden door de politie van Khomeini, huizen in brand gestoken werden, bezittingen gestolen en de huizen waar joden woonden gemarkeerd werden met een rode Davidster.

Mijn familie steeg op maar het land waar ze zo van hield, zakte steeds verder weg.
Wat ooit een van de meest verlichte landen van het Midden Oosten was geweest, een land waar vrouwen studeerden, waar je in je bikini naar het strand kon, voerde nu de Sharia in en eiste dat vrouwen volledig gesluierd over straat moesten. De vrijheid die het volk dacht te krijgen, bleek valse hoop en werd uiteindelijk een gevangenis.
Een gevangenis van censuur, beperking en een middeleeuws rechtssysteem.
Gecreëerd door idioten.

Het Perzië van de shah was natuurlijk ook geen ideale situatie. De shah had een geheime dienst die gevreesd werd. Ergens was het een soort dictatoriaal bewind.
Maar Perzië ontwikkelde. Perzië stond voor vooruitgang en rijkdom. Iran draaide de klok terug naar de Middeleeuwen.

Mijn grootouders zouden nooit meer terugkomen. In Los Angeles waar 300.000 Perzen wonen, creëerden ze hun eigen little Teheran, met hun eigen winkels, hun eigen taal, media, hun eigen eten en vrienden. Het land waar nog zo vaak over gesproken werd, waar met tranen in hun ogen over gezongen werd, was overleden.
Mijn grootouders overleden in een land wat uiteindelijk een huis bood, maar nooit een thuis. Ze werden begraven in vreemde aarde.

Iran staat weer in brand en ik doe de dingen die ik altijd doe. Ik kijk wat vaker naar het nieuws en volg de ontwikkelingen op Internet.
Ik zie de beelden en hoor de taal en ik herken het. Maar ook weer niet. Want het land lijkt niet meer op de herinneringen van de foto's.
Het doet pijn. Het doet pijn dat hier het leven gewoon doorgaat terwijl mijn vaderland brandt. Het besef dat alles wat hier zo vanzelfsprekend is, daar niet bestaat.

Toch geeft het me ook hoop. Een sprankje hoop. Dat de Iraniërs schreeuwen en dat hoe graag het regime ze het zwijgen zou willen opleggen, we ze hier toch horen.
Het Perzië van mijn familie is overleden en zal nooit meer terugkomen. Maar ergens hoop ik dat de Iraniërs die nu gestorven zijn, dat niet voor niets deden.
Ooit hoop ik te landen op de luchthaven van Teheran.

Van die Momenten

Van die momenten die je het liefst in een doosje wil stoppen.
Pinksterweekend varen met dierbare vrienden op de Amsterdamse grachten.
Omringd zijn door mensen van wie je houdt.
Drankjes, lekkere hapjes, mooie gesprekken en veel gelach.

Varen over Prinseneiland en de Amstel.
Heel hard meezingen met dans le Port d'Amsterdam en Aan de Amsterdamse Grachten.

En dan uiteindelijk 's nachts onderuitgezakt met dekentjes over ons heen over de watertjes van de Wallen dobberen. De rode lichten, de hoeren en de toeristen bekijken met heel hard Christina Branco op de achtergrond. Muziek die totaal niet correspondeert met het decors maar wel met onze gemoedstoestand.

Relaxed, voldaan, gelukkig en genietend van het moment. Omdat je weet het dat een van die momenten is, die je altijd met je mee zal nemen, die in je geheugen gegrift zal staan en dat je er met een glimlach op je lippen aan zal terugdenken.
Een van die momenten die je het liefst in een doosje zou willen stoppen om er af en toe op een sombere regenachtige dag, nog even van te proeven.



Met dank aan vriendin J voor de foto

de Recessie

Voor vriendin L haar 30e verjaardag kocht ik een cadeautje. Een klein maar een heel mooi cadeau. Je wordt tenslotte maar een keer dertig.
Dezelfde dag kocht ik ook een truitje en het kleine cadeautje deed ik bij het truitje in de tas.

Afgelopen zondag had ik last van opruimwoede. Mijn hele huis moest aan kant en ik gooide vier vuilniszakken met troep weg en zette die 's avonds op de stoep om opgehaald te worden.
Gisterochtend werd ik wakker en kreeg ik een ingeving. Het truitje had ik uit het tasje gehaald, maar het cadeautje niet. En opeens schrok ik. Omdat ik vermoedde dat ik het tasje ook had weggegooid. Ik keek op mijn horloge en zag dat de vuilnismannen nog niet geweest konden zijn. Snel schoot ik in een joggingsbroek en slobbertrui en stormde ik mijn huis uit, de trap af en stond ik op straat naar 15 vuilniszakken die er allemaal totaal hetzelfde uitzagen te kijken.

Na wat geschud aan de zakken filterde ik de mijne er uit. Ik maakte er een open en rommelde er doorheen.
Op dat moment kwam mijn buurjongen van twee huizen verder aanlopen. In pak, klaar om naar zijn werk te gaan. Hij stond even stil en keek me verbaasd aan.
"Uh.... goedemorgen", zei hij twijfelend.
Ik keek op, begroette hem en zag zijn confuuse blik.
"Wat ben je eigenlijk aan het doen Kaat", vroeg hij.
"Tja R, door die recessie heb ik nu een stuk minder te besteden. Even kijken of er nog iets waardevols tussen zit".

Het cadeau heb ik overigens niet gevonden. Uiteindelijk heb ik de zakken maar weer mee naar boven genomen om thuis rustig te kijken.
Mijn buurjongen is nog steeds confuus. Vanavond maar eens aanbellen om te vertellen dat het een grapje was.

Medelijden

Aan het begin van de Albert Cuyp liep een man. Hij duwde een onderstel van een kinderwagen met daarop een rode koffer voor zich uit.
Hij keek boos. Toen ik langsliep begon hij te gillen. Hij was ook boos. Op mij. Op de man van het bloemenstalletje, op het meisje met de Afro coupe, op het personeel van de MacDonalds.
Hij was boos op de wereld. Boos op zichzelf.
Hij gilde heel hard. Aan zijn woorden was geen touw vast te knopen. Maar dat hij boos was, dat stond vast.

Zijn wagentje wankelde en de koffer viel er af. Op straat. Vlak voor een tram.
De man stond stil, keek naar zijn koffer en begon toen te huilen. Heel hard. Door merg en been.
Twee politie agentes kwamen aanfietsen en ontfermden zich over hem.

Naast me stond een groepje provincialen heel hard te lachen en te wijzen naar de man.
Toen ik naar huis liep, vroeg ik me af met wie ik meer medelijden had. Met de boze man of met de provincialen.

Tinkebell

Half Nederland is Jan en Yolanthe-moe. Ik niet. Stiekem smul ik best wel van de onzinverhalen. De twee uit de kluiten gewassen pubers zullen dat ongetwijfeld zelf ook doen. Tja, je bent bekend of je bent het niet. Bovendien zijn ze allebei nog in de relatiewisselleeftijd en zijn er geen kinderen in het spel (behalve de twee hoofdpersonen zelf). Er is alleen een huis en een tattoe. Dat huis moet Jan ook wel alleen kunnen financieren en tja, die tattoe, daar kun je ook wel weer vanaf. Of je zet er een mooi anker overheen. Helemaal in het thema van Volendam.

Nee, ik ben dus niet Jan en Yolanthe moe. Maar ik ben wel iemand moe. Ik ben namelijk Tinkebell-moe.
Voor degenene die Tinkebell associëren met het elfje uit Peter Pan, die bedoel ik niet. Ik bedoel het rare meisje dat zichzelf kunstenares noemt (daar krijg ik sowieso al braakneigingen van, maar dit terzijde), fuchsia rose oogschaduw draagt en haar kat heeft vermoord en daar een soort van trots op is. Ze deed dat namelijk omdat haar kat volgens haar depressief was en omdat ze een statement wilde maken. Een statement dat mensen wel schoenen van koeienhuid dragen, maar dat we het raar vinden om honden- en kattenbond te gebruiken.
Of ze eerst haar kat vermoordde omdat hij zielig uit zijn ogen keek of dat ze het statement wilde maken tegen de vleesindustrie dat vertelt ze niet. En na haar 'draai je poes haar nek om en maak er een handtas van'-, haar 'gooi 60 levende kuikentjes door een shredder'- en haar hamsterproject waarmee ze al een aangifte door het Commité Dierennoodhulp scoorde, heeft ze nu een nieuw project. Nadat ze haar kat vermoordde kreeg ze namelijk honderden hatemails. Die hatemails heeft ze nu in een boek gebundeld en uitgegeven. Wat mevrouw Tinkebell achterwege laat tijdens haar interviews is dat ze zelf de hatemails min of meer heeft uitgelokt. Destijds liet ze namelijk op diverse weblogs, waaronder de mijne, een reactie achter. De reactie ging als volgt:

What to do with my cat?
Was the question I had when I was often away from home and
my cat, Pinkeltje, was home alone. At first I was thinking about
hiring a nanny for Pinkeltje but that didn’t work out that well.
Then I saw this man on tv who had the same problem with his
cow “Betsie” and he decided to kill her and make really nice
fashionable shoes from Betsie. He looked sooo handsome with
Betsie on his feet! After watching this program I immediately
cut Pinkeltje’s head off and made myself a purse. She’s always
with me now!

TINKEBELL. (URL) - 23.06.04 @ 22:16 uur

Gek zeg dat mensen daar nog al heftig op reageren. Dat deed ik namelijk zelf ook. Niet dat ik haar een hatemail stuurde, maar ik heb me er toch even behoorlijk druk over gemaakt. Want tja, Mr. Bojangles kijkt af en toe ook best depressief uit het raam. Maar wie ben ik om te concluderen dat hij ook daadwerkelijk depressief is. Bovendien zouden mijn vrienden als ik zou vertellen dat ik hem zijn nek om had omgedraaid om er een handtas van te maken, mij stante pede laten opnemen in een psychiatrische kliniek. Niet dat ik dat overigens ooit van plan ben te doen.

Maar nu ben ik dus Tinkebell-moe. Omdat Tinkebell bij Pauw & Witteman doodleuk haar verhaal vertelde maar achterwege liet dat ze zelf honderden reacties achterliet. En omdat ze in diverse andere media aan het woord kwam en zelfs met een foto in haar atelier omringd door al haar dode dieren in de Linda stond. In de Linda voor heavens sake.
Ik vind Tinkebell een vervelend, mediageil mens dat mij niet weet te overtuigen van haar statement, maar juist de plank vreselijk misslaat. Ze zal heus wel mensen intregeren, maar doet niet elke psychiatrische patiënt dat? Helaas heeft Tinkebell geen vrienden die haar tegen zichzelf in bescherming kunnen nemen?
Want uiteindelijk verwacht ik natuurlijk een grande finale. Dat Tinkebell zichzelf op laat zetten voor de goede zaak, het liefst inclusief fuchsiarose oogschaduw en wordt uitgestald in haar atelier en wordt omringd door al haar dode huisdieren. Iemand vinden die haar de nek om wil draaien, moet niet moeilijk zijn.